สมชายหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลอ่อนซองหนึ่งออกมาจากลิ้นชักโต๊ะทำงาน เขาถือมันด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อยก่อนจะยื่นส่งให้แม่ของแพรวา ดวงตาของแพรวาจับจ้องไปยังซองเอกสารนั้นอย่างไม่วางตา เธอไม่เคยเห็นพ่อของเธอเขียนจดหมายเลยตั้งแต่จำความได้ ยิ่งเป็นจดหมายที่ทิ้งไว้ให้แม่ด้วยแล้ว ยิ่งเป็นเรื่องที่เหนือความคาดหมาย "นี่ครับแม่ จดหมายที่พ่อฝากไว้ให้" สมชายพูดเสียงเบา "พ่อบอกว่าถ้าวันไหนแม่ต้องการคำตอบ หรือวันไหนที่แม่รู้สึกว่าไม่ไหวแล้วจริงๆ ค่อยเปิดอ่าน" แม่ของแพรวาค่อยๆ ยื่นมืออันสั่นเทาของเธอออกไปรับซองเอกสารนั้น นิ้วเรียวยาวลูบไล้ไปตามพื้นผิวของกระดาษ สีหน้าของเธอซีดเผือดราวกับกระดาษแผ่นนั้นกำลังสูบเลือดเนื้อออกจากใบหน้าไปจนหมดสิ้น "พ่อ... พ่อเขียนถึงฉันจริงๆ เหรอ" เธอพึมพำ ราวกับกำลังพูดกับตัวเองมากกว่าจะถามสมชาย "ฉันไม่เคยรู้เรื่องนี้เลย" "พ่อไม่เคยบอกใครเลยครับแม่ นอกจากผม" สมชายตอบ "พ่อบอกว่ามันเป็นความลับระหว่างพ่อกับแม่ และถ้าวันหนึ่งแม่ต้องการ... ก็ให้ผมเป็นคนนำมาให้" แพรวาหลับตาลง สูดหายใจลึกๆ พยายามรวบรวมสติ พ่อของเธอจากไปอย่างกะทันหันเมื่อหลายปีก่อน ทิ้งไว้เพียงความทรงจำที่เลือนรางและความรู้สึกผิดที่ยังคงค้างคาอยู่ในใจเธอเสมอ การมีอยู่ของจดหมายฉบับนี้เปรียบเสมือนแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์ ที่อาจนำพาเธอไปสู่ความเข้าใจในสิ่งที่เธอไม่เคยเข้าใจมาก่อน "ฉัน... ฉันจะอ่านมันตอนนี้เลย" แม่ของแพรวากล่าว เสียงของเธอหนักแน่นขึ้นเล็กน้อย ราวกับได้ตัดสินใจอะไรบางอย่างแล้ว เธอค่อยๆ บรรจงฉีกซองเอกสารออกอย่างระมัดระวัง เผยให้เห็นกระดาษที่ถูกพับไว้อย่างดีอยู่ภายใน แพรวาก้าวเข้าไปใกล้แม่ ยืนอยู่ข้างๆ อย่างเงียบๆ เธอเองก็อยากรู้เช่นกันว่าพ่อของเธอต้องการจะสื่อสารอะไรผ่านจดหมายฉบับสุดท้ายนี้ มือของแม่ค่อยๆ คลี่กระดาษแผ่นนั้นออก กลิ่นกระดาษเก่าๆ ลอยอวลขึ้นมาจางๆ บนกระดาษมีลายมือที่คุ้นเคย เขียนด้วยหมึกสีดำเข้ม "ถึง... ดวงใจของฉัน" แม่ของแพรวาเริ่มอ่านออกเสียง ดวงตาของเธอคลอไปด้วยน้ำตา "วันที่เขียน: 15 พฤษภาคม 25XX" แพรวาจำวันนั้นได้ดี เป็นวันก่อนที่พ่อของเธอจะประสบอุบัติเหตุอย่างน่าเศร้าใจ "หากเธอได้อ่านจดหมายฉบับนี้ แสดงว่าฉันคงไม่อยู่เคียงข้างเธอแล้ว" เสียงของแม่สั่นเครือเล็กน้อย แต่เธอก็ยังคงอ่านต่อไป "ฉันขอโทษนะ ที่ต้องจากไปอย่างกะทันหัน ทิ้งให้เธอต้องเผชิญกับความเจ็บปวดเพียงลำพัง" "ฉันรู้ว่าเธอคงมีคำถามมากมายในใจ คำถามที่ฉันไม่เคยมีโอกาสได้ตอบ" แม่ของแพรวากลั้นสะอื้น "คำถามเกี่ยวกับ... การตัดสินใจของฉัน" สมชายยืนนิ่ง ฟังอย่างตั้งใจ เขาเองก็ไม่เคยรู้ว่าพ่อของเขากำลังจะเขียนอะไรลงไปในจดหมายฉบับนี้ "ฉันรู้ดีว่าการตัดสินใจของฉันในวันนั้น มันสร้างความเจ็บปวดให้กับเธอมากเพียงใด" แม่ของแพรวากล่าวต่อ "มันไม่ใช่การตัดสินใจที่ฉันทำได้อย่างง่ายดายเลยนะดวงใจ" แพรวาเริ่มรู้สึกถึงความอึดอัดในลำคอ เธอไม่อยากให้แม่ต้องจมอยู่กับความเศร้าอีกต่อไป แต่ก็ไม่สามารถห้ามเธอได้ "ตอนนั้น... ฉันสับสนเหลือเกิน" แม่ของแพรวาอ่านต่อ "ฉันกลัว... กลัวว่าจะเสียทุกอย่างไป ฉันอ่อนแอเกินไปที่จะเผชิญหน้ากับความจริง" "ความผิดพลาดครั้งนั้นมันหลอกหลอนฉันมาตลอด" แม่ของแพรวากล่าวเสียงแผ่วเบา "ฉันไม่เคยคิดว่ามันจะส่งผลกระทบต่อชีวิตของเธอมากขนาดนี้" แพรวาจับมือแม่ไว้แน่น เธอรู้สึกถึงความเย็นเฉียบที่ปลายนิ้วของแม่ "แต่ถึงแม้ว่าฉันจะตัดสินใจผิดพลาดในอดีต" แม่ของแพรวาอ่านต่อ "ฉันก็ไม่เคยเสียใจเลยที่ได้รักเธอ" "เธอคือสิ่งที่ดีที่สุดที่เคยเกิดขึ้นในชีวิตของฉัน" "และแพรวา... ลูกสาวที่น่ารักของฉัน" แม่ของแพรวาชะงักไปครู่หนึ่ง เธอสูดลมหายใจลึกๆ น้ำตาไหลอาบแก้ม "ฉันอยากให้แพรวารู้ไว้เสมอว่า พ่อรักเขามากแค่ไหน" "แม้ว่าบางครั้งพ่ออาจจะแสดงออกไม่ถูก หรืออาจจะทำผิดพลาดไปบ้าง" "แต่ความรักที่พ่อมีให้แพรวา... มันไม่มีวันเปลี่ยนแปลง" "ขอโทษนะลูก ที่พ่อไม่สามารถเป็นพ่อที่ดีได้อย่างที่แพรวาคาดหวัง" "พ่อหวังว่าวันหนึ่งแพรวาจะเข้าใจ และให้อภัยพ่อได้" "ดูแลแม่ของเธอให้ดีนะลูก" "รักเสมอ... พ่อของเธอ" แม่ของแพรวาอ่านจบแล้ว เธอนิ่งเงียบไป พลางกอดกระดาษแผ่นนั้นไว้แนบอก น้ำตาไหลพรากไม่หยุด แพรวากอดแม่ไว้แน่นเช่นกัน เธอเข้าใจแล้ว ความผิดพลาด ความสับสน และความกลัวที่พ่อเคยเผชิญ มันเป็นสิ่งที่แม่ของเธอเก็บงำมาตลอด "แม่คะ..." แพรวาพูดเสียงสั่น "แพรวารักพ่อนะคะ" แม่ของแพรวาเงยหน้าขึ้นมองแพรวา รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าเปื้อนน้ำตาของเธอ "แม่รู้ลูก... แม่รู้" สมชายเดินเข้ามาใกล้ ยื่นมือมาวางบนไหล่ของแม่ "แม่ครับ พ่ออยากให้แม่เข้มแข็ง" "แม่จะเข้มแข็งค่ะ" แม่ของแพรวากล่าว "เพราะมีพวกเธออยู่ข้างๆ" บรรยากาศในห้องที่เคยตึงเครียดกลับเต็มไปด้วยความอบอุ่นที่โอบล้อมทุกคนไว้ แม้ความเจ็บปวดในอดีตจะยังคงอยู่ แต่มันก็ถูกคลี่คลายลงด้วยความเข้าใจและความรักที่พ่อได้ทิ้งไว้ให้