เช้าวันถัดมา แพรวาตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกที่แตกต่างไปจากเดิม ความกังวลใจและความสับสนที่เคยมีถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกอยากรู้อยากเห็น เธอเดินออกจากห้องนอนตรงไปยังห้องครัว ที่ซึ่งยายสมรกำลังสาละวนอยู่กับการเตรียมอาหารเช้า กลิ่นหอมของขนมปังปิ้งและกาแฟลอยมาแตะจมูก ทำให้บรรยากาศยามเช้าดูอบอุ่นขึ้นเป็นกอง "อรุณสวัสดิ์ค่ะยาย" แพรวาทักทายด้วยรอยยิ้ม "อรุณสวัสดิ์จ้ะหลานรัก" ยายสมรหันมายิ้มให้ "วันนี้ตื่นเช้าผิดปกตินะ มีอะไรให้ยายช่วยไหม" "ไม่มีค่ะ แค่อยากมาอยู่เป็นเพื่อนยาย" แพรวาตอบ ขณะเดินเข้าไปช่วยยายหยิบจานชาม "เมื่อคืนยายเล่าเรื่องคุณพ่อให้แพรวาฟังเยอะเลยค่ะ แพรวาไม่เคยรู้เรื่องมาก่อนเลย" "ยายก็หวังว่าหนูจะเข้าใจพ่อของหนูมากขึ้นนะ" ยายสมรกล่าวขณะวางขนมปังปิ้งลงบนจาน "บางที... การกระทำของคนเรา มันก็มีเหตุผลเบื้องลึกที่คนอื่นอาจจะมองไม่เห็น" "ค่ะ" แพรวารับคำ "แล้ว... ความลับที่คุณยายบอกเมื่อคืน มันคืออะไรคะ ยายบอกว่ามันเกี่ยวกับราคาที่ต้องจ่าย" ยายสมรหยุดมือที่กำลังจะตักแยมลงบนขนมปัง ใบหน้าของเธอดูครุ่นคิด "มันเป็นเรื่องที่ละเอียดอ่อนมากนะแพรวา" "แพรวาอยากรู้ค่ะ" แพรวายืนยัน "แพรวาอยากเข้าใจทุกอย่าง" ยายสมรมองหลานสาวด้วยสายตาที่อ่อนโยน "ความลับนั้น... มันเกี่ยวกับข้อตกลงที่พ่อของหนูทำกับญาติคนนั้น" "ข้อตกลงอะไรคะ" "ข้อตกลงที่ว่า... พ่อของหนูจะต้องยอมเสียสละบางอย่าง เพื่อให้ครอบครัวของเราพ้นจากวิกฤต" ยายสมรเล่า น้ำเสียงทุ้มต่ำลง "สิ่งที่จะต้องเสียสละไปนั้น... คือโอกาสที่จะได้อยู่กับหนู" แพรวาเบิกตากว้าง "หมายความว่ายังไงคะ" "ญาติคนนั้น... เขาเสนอตัวที่จะช่วยจัดการเรื่องการเงินทั้งหมดของบริษัท และช่วยเคลียร์หนี้สินให้ โดยมีข้อแลกเปลี่ยนว่า พ่อของหนูจะต้องยอมรับข้อเสนอในการเดินทางไปทำงานต่างประเทศอย่างถาวร" ยายสมรกล่าว "เขาบอกว่า การไปอยู่ต่างประเทศของพ่อหนู จะช่วยให้ปัญหาต่างๆ ที่เกิดขึ้นในไทยคลี่คลายลงได้เร็วขึ้น เพราะจะมีคนกลางที่ไว้ใจคอยจัดการทุกอย่าง" "แต่... ทำไมต้องไปอย่างถาวรคะ" แพรวาสงสัย "เพราะญาติคนนั้น... เขามีแผนการของเขาเอง" ยายสมรกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ฉายแววไม่พอใจ "เขาอยากจะเข้ามามีอำนาจในบริษัทของเรา เขาต้องการให้พ่อของหนูออกไปจากวงจรธุรกิจของครอบครัว เพื่อที่เขาจะได้เข้ามาควบคุมทุกอย่างได้อย่างเต็มที่" "คุณพ่อท่านรู้เรื่องนี้เหรอคะ" "พ่อของหนูรู้... แต่เขาไม่มีทางเลือกอื่น" ยายสมรกล่าว "เขาต้องเลือกระหว่าง การยอมเสียสละโอกาสที่จะได้อยู่กับหนู เพื่อให้ครอบครัวของเราพ้นจากวิกฤต หรือจะยืนหยัดสู้ต่อไป แล้วอาจจะทำให้ทุกอย่างพังทลายลงทั้งหมด" "แล้วคุณพ่อท่านเลือกอะไรคะ" แพรวาถามด้วยหัวใจที่เต้นระรัว "เขาเลือกอย่างแรก... เขายอมเสียสละทุกอย่าง เพื่อครอบครัวของเรา" ยายสมรกล่าว น้ำตาคลอหน่วย "เขาตัดสินใจที่จะยอมรับข้อเสนอของญาติคนนั้น เพื่อให้บริษัทของเรายังคงอยู่ เพื่อให้หนูและแม่ของหนูยังคงมีชีวิตที่มั่นคง" "แล้ว... แล้วทำไมยายไม่บอกแพรวาเรื่องนี้เลยล่ะคะ" แพรวาถาม น้ำเสียงเต็มไปด้วยความผิดหวัง "ยายก็ทำตามคำขอของพ่อหนูนะหลานรัก" ยายสมรจับมือแพรวา "ตอนนั้น พ่อของหนูเขาบอกว่า เขาไม่อยากให้หนูรู้เรื่องนี้ เขาไม่อยากให้หนูรู้สึกว่าถูกทอดทิ้ง เขาอยากให้หนูคิดว่าเขาไปทำงานเพื่ออนาคตของครอบครัวจริงๆ" "แต่... มันไม่ใช่เลย" แพรวากล่าว เสียงสั่นเครือ "แพรวาคิดว่าคุณพ่อไม่รักแพรวามาตลอด" "ไม่จริงนะหลานรัก" ยายสมรถอนหายใจ "พ่อของหนูรักหนูมากนะ รักหนูที่สุดในโลก การตัดสินใจครั้งนั้น มันเป็นการตัดสินใจที่เจ็บปวดที่สุดในชีวิตของเขา เขาต้องยอมแลกทุกอย่าง เพื่อให้หนูได้มีชีวิตที่ดี" "แล้ว... ญาติคนนั้น... ตอนนี้เขาอยู่ที่ไหนคะ" แพรวาถาม "เขา... ก็ยังคงอยู่ในแวดวงธุรกิจของครอบครัวเรานี่แหละ" ยายสมรตอบ "แต่หลังจากที่พ่อของหนูไปแล้ว เขาก็ไม่ค่อยปรากฏตัวให้เห็นเท่าไหร่" "แล้ว... คุณพ่อท่านเคยติดต่อมาบ้างไหมคะ" "เคยนะ" ยายสมรพยักหน้า "เคยติดต่อมาบ้างในช่วงแรกๆ ที่ไปถึง แต่หลังจากนั้น... การติดต่อก็เริ่มห่างหายไปเรื่อยๆ" "ทำไมล่ะคะ" "ยายก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน" ยายสมรกล่าว "บางที... เขาอาจจะกำลังพยายามต่อสู้กับปัญหาที่นั่นอยู่ก็ได้ หรือบางที... เขาอาจจะกำลังพยายามรวบรวมกำลังเพื่อกลับมาหาเราก็ได้" แพรวาก้มหน้าลงมองจานขนมปังที่อยู่ตรงหน้า เธอรู้สึกสับสนและเจ็บปวด แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกถึงความรักที่ยิ่งใหญ่ของพ่อที่เธอไม่เคยได้รับรู้มาก่อน "ยายคะ" แพรวาเงยหน้าขึ้นมองยาย "แล้ว... ของขวัญที่คุณพ่อตั้งใจจะให้แพรวา คืออะไรคะ" ยายสมรยิ้มบางๆ "ของขวัญชิ้นนั้น... เป็นสิ่งที่พ่อของหนูเตรียมไว้ให้หนูตั้งแต่ก่อนที่จะต้องไปทำงานที่ต่างประเทศ" "คืออะไรคะ" "เป็นสร้อยคอทองคำฝังเพชรเม็ดเล็กๆ" ยายสมรกล่าว "เป็นของขวัญวันเกิดอายุครบ 7 ขวบของหนู" "แต่... แพรวาไม่เคยได้เลยนะคะ" "ใช่" ยายสมรกล่าว "เพราะตอนที่พ่อของหนูจะมอบให้ มันมีเหตุการณ์บางอย่างเกิดขึ้นเสียก่อน" "เหตุการณ์อะไรคะ" "ตอนนั้น... กำลังจะถึงวันเกิดของหนูพอดี พ่อของหนูได้เตรียมสร้อยคอเส้นนั้นไว้ให้แล้ว แต่ญาติคนนั้น... เขากลับมาหาพ่อของหนูอีกครั้ง" ยายสมรเล่าด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความไม่พอใจ "เขาบอกพ่อของหนูว่า ถ้าอยากจะให้การช่วยเหลือเรื่องบริษัทสำเร็จลุล่วงไปได้ด้วยดี พ่อของหนูจะต้องยอมให้เขานำสร้อยคอเส้นนั้นไปเป็นหลักประกัน" "หลักประกัน?" แพรวาถามอย่างไม่เข้าใจ "ใช่... หลักประกันว่าพ่อของหนูจะยอมทำตามข้อตกลงทุกอย่าง" ยายสมรกล่าว "พ่อของหนู... เขาไม่มีทางเลือก เขาเลยจำใจต้องมอบสร้อยคอเส้นนั้นให้กับญาติคนนั้นไป" "แล้ว... คุณพ่อท่านเคยพยายามจะเอามันคืนมาบ้างไหมคะ" "เขาพยายามนะ" ยายสมรกล่าว "แต่ญาติคนนั้น... เขาฉลาด เขาไม่ยอมคืนให้ง่ายๆ เขาบอกว่า ถ้าพ่อของหนูอยากได้สร้อยคอเส้นนั้นคืน ก็ต้องพิสูจน์ตัวเองว่า สามารถจัดการปัญหาของบริษัทได้สำเร็จเสียก่อน" "แล้ว... คุณพ่อท่านทำสำเร็จไหมคะ" ยายสมรเงียบไปครู่หนึ่ง "มันก็... กึ่งๆ นะหลานรัก" "กึ่งๆ หมายความว่ายังไงคะ" "คือ... หลังจากที่พ่อของหนูไปแล้ว ญาติคนนั้นก็จัดการเรื่องต่างๆ เองทั้งหมด" ยายสมรกล่าว "เขาทำให้บริษัทดูเหมือนจะรอดพ้นจากวิกฤต แต่จริงๆ แล้ว... เขาได้เข้ามาควบคุมทุกอย่างไว้ในมือของเขาหมดแล้ว" "แล้ว... สร้อยคอเส้นนั้นล่ะคะ" แพรวาถาม "ยายก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตอนนี้มันอยู่ที่ไหน" ยายสมรกล่าว "แต่ยายเชื่อว่า... วันหนึ่งมันจะต้องกลับมาหาหนู" แพรวาพยักหน้าช้าๆ เธอรู้สึกถึงความรักและความเสียสละของพ่อที่เธอไม่เคยได้รับรู้มาก่อน มันเป็นความรักที่ยิ่งใหญ่เกินกว่าที่เธอจะจินตนาการได้ "ขอบคุณนะคะยาย" แพรวากล่าว "ขอบคุณที่เล่าเรื่องนี้ให้แพรวาฟัง" "ไม่เป็นไรจ้ะหลานรัก" ยายสมรยิ้ม "ยายอยากให้หนูรู้ความจริงทั้งหมด เพื่อที่หนูจะได้เข้าใจ และยอมรับในสิ่งที่เกิดขึ้น" แพรวาก้มลงกราบยายสมรที่ตัก "แพรวาจะไม่โกรธคุณพ่ออีกแล้วค่ะ" ยายสมรลูบหัวหลานสาวเบาๆ "ดีแล้วล่ะหลานรัก" อาหารเช้าถูกนำมาวางบนโต๊ะไม้ตัวยาว บรรยากาศภายในบ้านหลังเก่าค่อยๆ เต็มไปด้วยความอบอุ่นและความเข้าใจ แพรวารู้สึกว่าความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับยายสมรได้ถูกเติมเต็มด้วยเรื่องราวในอดีต และความลับที่ถูกเปิดเผย