แพรวาจ้องมองยายด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง เธอรู้สึกว่าเรื่องราวทั้งหมดกำลังจะถูกเปิดเผย "เรื่องมัน... ค่อนข้างซับซ้อนนะลูก" ยายสมรกล่าวเสียงเบา "หลังจากแม่ของหนูเสียไป พ่อของหนูก็รู้สึกผิดมาก" "ผิดเรื่องอะไรคะ" แพรวาถาม "พ่อของหนู... เขาเคยไปแอบมีความสัมพันธ์กับผู้หญิงคนอื่นนะลูก" ยายสมรสารภาพ "ตอนที่แม่ของหนูกำลังป่วยหนัก" แพรวาอึ้งไป เธอแทบไม่เชื่อหูตัวเอง "อะไรนะคะ! พ่อ... มีผู้หญิงอื่นเหรอคะ" ยายสมรพยักหน้า "ใช่ลูก" ยายกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เจ็บปวด "ตอนนั้น... แม่ของหนูก็รู้เรื่องนี้เหมือนกัน" "แม่รู้... แล้วแม่รู้สึกยังไงคะ" แพรวาถาม "แม่ของหนู... เขาเสียใจมากนะลูก" ยายสมรตอบ "แต่เขาก็... พยายามเข้าใจ" "เข้าใจ? เข้าใจเรื่องที่พ่อไปมีผู้หญิงอื่นเหรอคะ!" แพรวาแทบจะตะโกนออกมา "ทำไม... ทำไมแม่ถึงยอมได้" "เพราะเขารักพ่อของหนูไงลูก" ยายสมรกล่าว "แล้วเขาก็... ไม่อยากให้เรื่องนี้มาทำลายครอบครัว" "แต่... แต่มันก็ทำลายไปแล้วไม่ใช่เหรอคะ!" แพรวาถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "เพราะเรื่องนี้... พ่อเลยรู้สึกผิด แล้วก็... แล้วก็ไปผูกคอตาย" "มันไม่ใช่แค่นั้นนะลูก" ยายสมรกล่าว "เรื่องมัน... ซับซ้อนกว่านั้นอีก" "ซับซ้อนกว่านั้น... หมายความว่ายังไงคะ" แพรวาถาม "ตอนที่พ่อของหนูไปทำงานต่างจังหวัดนะ" ยายสมรเริ่มเล่า "เขา... ไม่ได้ไปคนเดียว" "ไม่ได้ไปคนเดียว?" แพรวาถาม "แล้ว... ไปกับใครคะ" "เขาไปกับ... ผู้หญิงคนนั้นนั่นแหละลูก" ยายสมรกล่าว "พวกเขา... ไปค้างคืนด้วยกัน" แพรวารู้สึกเหมือนถูกฟ้าผ่าลงกลางใจ "อะไรนะคะ! พ่อ... ไปค้างคืนกับผู้หญิงคนอื่นเหรอคะ" ยายสมรพยักหน้า "ใช่ลูก" ยายกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด "แล้ว... เรื่องนี้ก็ถูกส่งต่อไปเรื่อยๆ จนไปถึงหูแม่ของหนู" "แม่ของหนู... ทนไม่ได้ใช่ไหมคะ" แพรวาถาม "แม่ของหนู... เขาช็อกนะลูก" ยายสมรกล่าว "เขารู้สึกว่า... ตัวเองถูกทรยศ" "แล้ว... แล้วแม่เป็นอะไรไปคะ" แพรวาถาม "แม่ของหนู... เขาป่วยหนักกว่าเดิมนะลูก" ยายสมรกล่าว "เขา... ไม่ยอมกินอะไรเลย" "ไม่ยอมกินอะไรเลย... หมายความว่า..." แพรวาถามอย่างหวาดหวั่น "ใช่ลูก" ยายสมรตอบ "เขา... อดอาหารตาย" แพรวาถึงกับทรุดลงไปนั่งกับพื้น น้ำตาไหลพรากไม่หยุด เธอไม่เคยรู้เลยว่าชีวิตของแม่เธอจบลงอย่างน่าเศร้าเช่นนี้ "ยายคะ" แพรวาถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "แล้ว... แล้วพ่อของหนูรู้เรื่องนี้ไหมคะ" "รู้สิลูก" ยายสมรกล่าว "พอเขารู้ว่าแม่ของหนู... อดอาหารตาย เพราะความเสียใจที่เขาไปมีผู้หญิงอื่น... เขาก็เลย... ทนรับความรู้สึกผิดไม่ไหว" "แล้ว... พ่อก็เลยไปผูกคอตาย..." แพรวาต่อประโยค "ใช่ลูก" ยายสมรพยักหน้า "เพราะความรู้สึกผิด... ที่เขาทำร้ายแม่ของหนู" แพรวาเงียบไปนาน เธอพยายามประมวลผลเรื่องราวทั้งหมดที่ยายเล่าออกมา ความจริงที่โหดร้ายเกินกว่าที่เธอจะรับไหว "หนู... ไม่เข้าใจค่ะ" แพรวาเงยหน้ามองยาย "ทำไม... พ่อถึงเลือกไปมีผู้หญิงอื่นคะ ในขณะที่แม่กำลังป่วย" "มันเป็นความผิดพลาดของเขานะลูก" ยายสมรกล่าว "เขา... ไม่ได้คิดให้รอบคอบ" "แล้ว... แล้วผู้หญิงคนนั้นล่ะคะ เป็นใคร" แพรวาถาม "เขา... เป็นคนรู้จักของพ่อของหนูนะลูก" ยายสมรตอบ "เป็นเพื่อนร่วมงานของเขา" "แล้ว... ตอนนี้เขาอยู่ที่ไหนคะ" แพรวาถาม "ยายก็ไม่รู้เหมือนกันนะลูก" ยายสมรกล่าว "หลังจากเรื่องนี้เกิดขึ้น... เขาก็หายตัวไปเลย" แพรวาปล่อยให้ความเงียบเข้าครอบงำ เธอรู้สึกเหมือนมีบางอย่างที่หนักอึ้งทับถมอยู่ในใจ "ยายคะ" แพรวาเอ่ยขึ้นหลังจากนั้น "หนู... หนูอยากรู้ว่าทำไมเรื่องนี้ถึงไม่เคยถูกเปิดเผยมาก่อน" "ยายก็... พยายามปกป้องหนูนะลูก" ยายสมรกล่าว "ยายไม่อยากให้หนูต้องมารับรู้เรื่องราวที่โหดร้ายแบบนี้" "แต่... หนูอยากรู้ความจริงค่ะ" แพรวากล่าว "หนูอยากเข้าใจทุกอย่าง" ยายสมรลบน้ำตาที่ไหลออกมา "ยายเข้าใจนะลูก" ยายกล่าว "แต่เรื่องราวพวกนี้... มันเป็นบาดแผลในใจของยายมาตลอด" "หนูขอโทษนะคะยาย" แพรวาพูด "ที่ทำให้ยายต้องกลับไปนึกถึงเรื่องที่เจ็บปวด" "ไม่เป็นไรหรอกนะหลานรัก" ยายสมรกอดแพรวาไว้แน่น "ตอนนี้... เราก็อยู่ด้วยกันแล้วนะ เราจะค่อยๆ เยียวยาบาดแผลในใจไปด้วยกัน" แพรวากอดตอบยายอย่างแน่น เธอรู้สึกถึงความอบอุ่นและความรักที่แผ่ซ่านออกมาจากอ้อมกอดของยาย แม้ว่าเรื่องราวในอดีตจะโหดร้ายเพียงใด แต่เธอก็รู้ว่าตอนนี้ เธอมีคนที่รักเธอและพร้อมจะอยู่เคียงข้างเธอเสมอ "ยายคะ" แพรวาเงยหน้าขึ้นมองยาย "หนูอยากจะ... อยากจะยกโทษให้กับทุกคนนะคะ" ยายสมรมองหน้าแพรวาด้วยความประหลาดใจ "ยกโทษ... ให้ใครล่ะลูก" "ยกโทษให้พ่อ... ยกโทษให้แม่... แล้วก็ยกโทษให้ผู้หญิงคนนั้นด้วยค่ะ" แพรวากล่าว "เพราะหนูเชื่อว่า... ทุกคนต่างก็มีเหตุผลของตัวเอง" ยายสมรยิ้มออกมา รอยยิ้มที่ดูอบอุ่นและเต็มไปด้วยความเข้าใจ "ดีแล้วล่ะลูก" ยายกล่าว "การให้อภัย... คือสิ่งที่จะทำให้เราก้าวต่อไปได้" แพรวารู้สึกถึงความโล่งใจที่ได้ปลดปล่อยความรู้สึกผิดที่เคยแบกรับมานาน เธอเข้าใจแล้วว่าทำไมความสัมพันธ์ของเธอกับยายถึงมีรอยร้าว เพราะยายพยายามปกป้องเธอจากความจริงที่โหดร้าย แต่ตอนนี้... ทุกอย่างกำลังจะดีขึ้น