คุณตาบุญมายื่นกระดาษม้วนเล็กๆ ที่ถูกห่อหุ้มด้วยผ้าใบกันน้ำอย่างดีให้น้องต้นกล้า "ต้นกล้า ลองดูสิว่าเห็นอะไรในกระดาษใบนี้บ้าง" น้องต้นกล้าหยิบกระดาษแผ่นนั้นมาอย่างระมัดระวัง เขาคลี่มันออกอย่างช้าๆ สิ่งที่ปรากฏต่อสายตาคือภาพวาดลายเส้นสีฟ้าอ่อนๆ ที่ดูคล้ายกับลายเส้นบนกล่องไม้สีฟ้าและบนกิ่งไม้ที่พวกเขาเจอเมื่อวาน แต่คราวนี้มันดูละเอียดและซับซ้อนกว่านั้นมาก มีตัวอักษรเล็กๆ และสัญลักษณ์แปลกๆ ปรากฏอยู่ประปราย "คุณตาครับ มันคือลายเส้นสีฟ้าอีกแล้วครับ" น้องต้นกล้าพูด "แต่คราวนี้มันมีตัวหนังสือด้วย" "ใช่แล้ว" คุณตาบุญมาตอบ "นี่คือส่วนหนึ่งของรหัสที่ย่าของต้นกล้าสร้างขึ้น" "แล้วมันคืออะไรเหรอครับ" น้องต้นกล้าถามด้วยความสงสัย "มันคือข้อความที่ย่าของต้นกล้าอยากจะบอกตา" คุณตาบุญมาตอบ พลางหยิบกล่องไม้สีฟ้าขึ้นมาอีกครั้ง "จำลายเส้นสีฟ้าบนกล่องได้ไหม" น้องต้นกล้าพยักหน้า "จำได้ครับ" "ลายเส้นพวกนี้คือตัวแทนของตัวอักษร" คุณตาบุญมาอธิบาย "ย่าของต้นกล้าได้สร้างระบบรหัสขึ้นมาเอง โดยกำหนดให้ลายเส้นแต่ละแบบแทนตัวอักษรแต่ละตัว" "เหมือนตัวพิมพ์ดีดเลยเหรอครับ" น้องต้นกล้าถาม "คล้ายๆ กัน แต่ซับซ้อนกว่านั้น" คุณตาบุญมาพูด "และไม่ใช่แค่ตัวอักษรนะ บางสัญลักษณ์ก็แทนความหมาย หรือแทนคำสำคัญบางคำ" คุณตาบุญมาหยิบกิ่งไม้สีฟ้าขึ้นมาอีกครั้ง "อย่างเช่น ลายที่เห็นบนกิ่งไม้นี้" เขาชี้ไปที่ลายสีฟ้าเข้มบนเปลือกไม้ "อันนี้แทนคำว่า 'รัก'" "จริงเหรอครับ" น้องต้นกล้าอุทาน "แล้วลายบนกล่องล่ะครับ" "ลายบนกล่องก็มีความหมายเช่นกัน" คุณตาบุญมาตอบ "ถ้าสังเกตดีๆ จะเห็นว่ามีลายที่เหมือนกันอยู่หลายลาย" ทั้งสามคนก้มลงมองสิ่งของที่อยู่ตรงหน้าอย่างพิจารณา กล่องไม้สีฟ้า กิ่งไม้สีฟ้า และกระดาษแผ่นปริศนา ทุกอย่างเชื่อมโยงกันด้วยลายเส้นสีฟ้าที่ดูเหมือนจะมีความหมายซ่อนอยู่ "คุณตาครับ ผมจำได้ว่าเคยเห็นดอกรักเร่ที่บ้านคุณยาย" น้องต้นกล้าพูดขึ้นมา "ตอนที่ผมไปเที่ยวบ้านคุณยายเมื่อปีที่แล้ว" "จริงเหรอ" คุณตาบุญมาถามด้วยความแปลกใจ "แล้วต้นกล้าจำได้ไหมว่าดอกรักเร่ที่บ้านคุณยายเป็นสีอะไร" "เป็นสีขาวอมชมพูครับคุณตา" น้องต้นกล้าตอบ "เหมือนดอกรักเร่ที่คุณตาเพิ่งพาผมไปดูในสวนลับเมื่อกี้เลย" "นั่นไง" คุณตาบุญมาพูด "ดอกรักเร่เป็นสัญลักษณ์ของความรักที่มั่นคง และเป็นแรงบันดาลใจให้ย่าของต้นกล้าสร้างสรรค์รหัสลับนี้ขึ้นมา" "แล้วเราจะถอดรหัสนี้ได้ยังไงครับคุณตา" น้องต้นกล้าถามอย่างกระตือรือร้น "เราต้องค่อยๆ แกะมันไปทีละขั้น" คุณตาบุญมาตอบ "โชคดีที่ย่าของต้นกล้าเป็นคนฉลาดมากๆ เธอได้ทิ้งร่องรอยบางอย่างไว้ให้เรา" คุณตาบุญมาหยิบปากกามาแท่งหนึ่ง แล้วเริ่มจรดปลายปากกาลงบนกระดาษแผ่นปริศนา เขาเริ่มวาดลายเส้นบางอย่างตามแบบที่ปรากฏบนกระดาษ "ถ้าลายนี้แทน 'ส' แล้วลายนี้ก็จะแทน 'ว'" "แล้ว ศลว ล่ะครับคุณตา" น้องต้นกล้าถามถึงคำปริศนาที่เขาเจอในตอนก่อน คุณตาบุญมาชะงักไปเล็กน้อย "ศลว..." เขาพึมพำ "ย่าของต้นกล้าเคยพูดคำนี้กับตาบ่อยๆ แต่ตาไม่เคยเข้าใจความหมายของมันเลย" "ผมก็ไม่เข้าใจครับ" น้องต้นกล้าพูด "ผมเจอคำนี้ในสมุดบันทึกเก่าๆ ของคุณแม่ด้วย" "สมุดบันทึกของคุณแม่" คุณตาบุญมานึกถึงสมุดบันทึกเล่มที่เคยเห็นวางอยู่บนชั้นหนังสือ "บางทีคำตอบอาจจะอยู่ในนั้นก็ได้" คุณตาบุญมาลุกขึ้น "ไปกันเถอะ เราจะไปดูสมุดบันทึกของคุณแม่กัน" ทั้งสองคนเดินกลับเข้าไปในบ้าน น้องต้นกล้าเดินตามคุณตาบุญมาไปยังห้องทำงานของคุณแม่ที่อยู่ชั้นล่าง เมื่อเข้าไปในห้องทำงานที่เต็มไปด้วยกองเอกสารและหนังสือต่างๆ คุณตาบุญมาเดินไปยังชั้นหนังสือขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่ริมผนัง "น่าจะอยู่แถวนี้แหละ" คุณตาบุญมาพูดพลางกวาดสายตามองไปตามชั้นหนังสือ "คุณแม่ของต้นกล้าเป็นคนละเอียดมาก เธอเก็บทุกอย่างไว้เป็นอย่างดี" หลังจากค้นหาอยู่ครู่หนึ่ง คุณตาบุญมาก็พบสมุดบันทึกเล่มหนึ่งที่ดูเก่าแก่และปกแข็ง "เจอแล้ว" เขาพูดด้วยความดีใจ คุณตาบุญมายื่นสมุดบันทึกเล่มนั้นให้น้องต้นกล้า "ต้นกล้า ลองเปิดดูสิ" น้องต้นกล้าค่อยๆ เปิดสมุดบันทึกออก หน้ากระดาษมีลายมือของคุณแม่ที่เขียนไว้ตั้งแต่สมัยเด็กๆ มีรูปวาดและข้อความต่างๆ ปะปนกันไป "คุณแม่ตอนเด็กๆ น่ารักจังเลยครับ" น้องต้นกล้าพูด คุณตาบุญมาหัวเราะ "ใช่แล้ว แม่ของต้นกล้าเป็นเด็กที่น่ารักและฉลาดมากๆ" น้องต้นกล้าพลิกหน้ากระดาษไปเรื่อยๆ จนกระทั่งมาถึงหน้าหนึ่งที่สะดุดตาเป็นพิเศษ หน้ากระดาษหน้ามีลายมือของคุณแม่ที่เขียนคำว่า "ศลว" ตัวใหญ่ๆ พร้อมกับมีลายเส้นสีฟ้าอ่อนๆ ล้อมรอบอยู่ "คุณตาครับ นี่ไงครับ ศลว" น้องต้นกล้าชี้ไปที่หน้ากระดาษนั้น คุณตาบุญมามองดูหน้ากระดาษนั้นด้วยความสนใจ "นี่มัน..." เขามองไปยังกระดาษปริศนาที่อยู่ในมือ "ลายเส้นพวกนี้ มันคือรูปแบบเดียวกับที่อยู่บนกระดาษของย่าเลย" "แสดงว่า ศลว เป็นรหัสลับเหมือนกันเหรอครับ" น้องต้นกล้าถาม "อาจจะใช่" คุณตาบุญมาตอบ "แต่ย่าของต้นกล้าไม่เคยใช้คำนี้เลย" "แล้วคำว่า ศลว มาจากไหนครับ" น้องต้นกล้าถาม "ตาว่านะ" คุณตาบุญมาพูดพลางมองไปยังสมุดบันทึก "คำว่า ศลว อาจจะเป็นสิ่งที่แม่ของต้นกล้าเจอ หรือได้ยินมาจากที่ไหนสักแห่ง แล้วเอามาเขียนไว้ในนี้" "แล้วเราจะรู้ความหมายของมันได้ยังไงครับ" น้องต้นกล้าถาม "เราต้องกลับไปที่สวนลับอีกครั้ง" คุณตาบุญมาตอบ "บางทีอาจจะมีอะไรที่เรามองข้ามไป" น้องต้นกล้าพยักหน้าอย่างเห็นด้วย "ไปกันเถอะครับคุณตา" ทั้งสองคนเดินออกจากห้องทำงานของคุณแม่ มุ่งหน้าไปยังสวนหลังบ้านอีกครั้ง บรรยากาศในสวนหลังบ้านในยามเย็นแก่ๆ นั้นอบอวลไปด้วยกลิ่นหญ้าและดอกไม้นานาชนิด แสงแดดสีส้มอ่อนๆ สาดส่องลงมาต้องใบไม้ ทำให้ดูสวยงามราวกับภาพวาด คุณตาบุญมาเดินนำน้องต้นกล้าไปยังต้นรักเร่ต้นเดิมที่พวกเขาเพิ่งจะขุดพบกล่องโลหะเมื่อไม่นานมานี้ "ตรงนี้แหละ" เขาพูด "บางทีความลับของ ศลว อาจจะซ่อนอยู่ที่นี่ก็ได้"