สมุดบันทึกเล่มเล็กในมือของคุณตาบุญมาให้ความรู้สึกที่แตกต่างอย่างประหลาด เมื่อเทียบกับของเก่าชิ้นอื่นที่เคยค้นพบ ลายเส้นสีฟ้าอ่อนบนปกหนังที่ดูประณีตนั้นราวกับจะบอกเล่าเรื่องราวบางอย่างที่ถูกเก็บงำมานาน น้องต้นกล้าขยับเข้ามาใกล้ จ้องมองสมุดเล่มนั้นด้วยความสงสัยระคนตื่นเต้น “คุณตาครับ ในสมุดนั่นมีอะไรอยู่เหรอครับ?” คุณตาบุญมาสบตากับหลานชาย รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นบนใบหน้า “มันคือบันทึกของย่าของต้นกล้าไงจ๊ะ บันทึกของย่าคนสวยของเรา” ท่านค่อยๆ เปิดหน้ากระดาษเหลืองกรอบออก ลายมือที่บรรจงเขียนไว้เป็นตัวอักษรไทยโบราณอ่านยากเล็กน้อย แต่ก็ยังพอจะแกะความหมายได้ “มาดูกันนะ ว่าย่าเขียนอะไรไว้บ้าง” สายตาของคุณตาบุญมาไล่อ่านไปตามบรรทัด ตัวอักษรเหล่านั้นพาให้ท่านย้อนกลับไปในอดีตอันแสนไกล ภาพของย่าอ่อนในวัยสาวปรากฏขึ้นมาในความคิด ใบหน้าเปื้อนยิ้ม ดวงตาเป็นประกายที่เต็มไปด้วยความหวังและความรัก บันทึกของเธอเริ่มต้นขึ้นด้วยถ้อยคำที่เปี่ยมไปด้วยความรู้สึก “วันที่ 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2485… วันนี้เป็นวันที่หัวใจของฉันเต้นแรงเหลือเกิน เขา… เขาบอกรักฉันแล้ว ฉันไม่เคยคิดเลยว่าจะมีวันนี้ วันที่ความรู้สึกที่เก็บซ่อนไว้มาตลอดได้ถูกเปิดเผยออกมา” “เขา… เขาเป็นใครครับคุณตา?” น้องต้นกล้าถามอย่างใคร่รู้ คุณตาบุญมาหัวเราะเบาๆ “ก็เป็นคนที่ต้นกล้ากำลังจะได้รู้จักนั่นแหละจ้ะ” ท่านอ่านต่อไป “เขาเป็นคนใจดี อบอุ่น และมีความคิดที่ไม่เหมือนใครเสมอ เขามักจะทำอะไรที่ทำให้ฉันประหลาดใจอยู่เสมอ ฉันชอบเวลาที่เขาเล่าเรื่องราวต่างๆ ให้ฟัง ชอบเวลาที่เขาอยู่ใกล้ๆ มันทำให้ฉันรู้สึกปลอดภัยและมีความสุขที่สุด” ถ้อยคำเหล่านั้นเต็มไปด้วยความหวานซึ้งราวกับบทกวี ท่านอ่านไปเรื่อยๆ สลับกับเล่าเรื่องราวในอดีตให้หลานชายฟัง “ตอนที่ย่าของต้นกล้ายังสาวๆ สวนหลังบ้านของเราก็ยังไม่ได้เป็นแบบนี้หรอกนะ มันเป็นสวนที่เต็มไปด้วยดอกไม้นานาพันธุ์ที่ย่าชอบปลูก แล้วเขาก็ชอบมาช่วยย่าทำสวนอยู่เสมอ” “เขาคนนั้นใจดีจังเลยนะครับ” น้องต้นกล้ากล่าว “ใช่แล้วจ้ะ เขาเป็นคนดีมากจริงๆ” คุณตาบุญมาพยักหน้าเห็นด้วย “ในบันทึกนี้ย่าเขียนถึงความฝันของเธอด้วยนะ เธอบอกว่าอยากจะสร้างบ้านหลังเล็กๆ ในสวนนี้ เป็นบ้านที่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและความสุข เป็นที่ที่เธอและคนที่เธอรักจะได้ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันอย่างสงบ” ท่านพลิกหน้ากระดาษไปอีกแผ่น ลายมือเริ่มเปลี่ยนไปเล็กน้อย ดูมีความกังวลปะปนอยู่ “วันที่ 10 มีนาคม พ.ศ. 2485… สถานการณ์บ้านเมืองเริ่มไม่แน่นอน ฉันรู้สึกเป็นห่วงเขาเหลือเกิน เขาบอกว่าจะต้องเดินทางไปทำธุระบางอย่าง แต่ก็สัญญาว่าจะรีบกลับมา ฉันภาวนาขอให้การเดินทางของเขาปลอดภัย และขอให้เขากลับมาหาฉันโดยเร็วที่สุด” “คุณตาครับ แล้วเขาได้กลับมาไหมครับ?” น้ำเสียงของน้องต้นกล้าแผ่วลงเล็กน้อย คุณตาบุญมาเงียบไปครู่หนึ่ง ดวงตาเหม่อลอยออกไปนอกหน้าต่าง ราวกับกำลังนึกถึงเหตุการณ์ในอดีต “ย่าของต้นกล้า… เขาไม่ได้กลับมาอีกเลยจ้ะ” น้องต้นกล้าอึ้งไป “อะไรนะครับ! แล้วเกิดอะไรขึ้นกับเขาเหรอครับ?” “ย่าไม่เคยรู้รายละเอียดที่แน่ชัดเลยจ้ะ” คุณตาบุญมาถอนหายใจยาว “ในบันทึกย่าเขียนไว้ว่า หลังจากวันที่เขาจากไป เธอก็ไม่ได้รับการติดต่อใดๆ อีกเลย เธอพยายามตามหาเขาเท่าที่จะทำได้ แต่ก็ไม่เคยพบร่องรอย” “แล้ว… แล้วเรื่อง ศลว. ที่เราเจอในกล่องไม้สีฟ้าล่ะครับ เกี่ยวข้องกับเขาหรือเปล่า?” น้องต้นกล้าถาม เสียงเริ่มสั่นเครือ คุณตาบุญมาหรี่ตาลง แววตาเต็มไปด้วยความครุ่นคิด “นั่นสิ… ย่าของต้นกล้าเขียนถึงเรื่องนี้ด้วยนะ… ‘วันที่ 20 เมษายน พ.ศ. 2486… ฉันยังคงคิดถึงเขาอยู่เสมอ แม้ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหนก็ตาม ฉันได้รับจดหมายฉบับหนึ่ง เป็นจดหมายที่เขียนด้วยลายมือที่คุ้นเคย แต่เนื้อหาในจดหมายนั้นทำให้ฉันตกใจ เขาบอกว่าเขาต้องจากไปตลอดกาล และฝากสิ่งสำคัญบางอย่างไว้ให้กับฉัน… เขาบอกว่าให้ฉันเก็บมันไว้ให้ดี และหากวันใดที่ถึงเวลาที่เหมาะสม ให้มอบมันให้กับคนที่คู่ควร… เขายังทิ้งคำใบ้ไว้ให้ฉันด้วย… ‘ศลว.’” “ศลว.!” น้องต้นกล้าอุทาน “แสดงว่ามันเป็นรหัสลับจริงๆ!” “ใช่แล้วจ้ะ” คุณตาบุญมาพยักหน้า “ย่าของต้นกล้าพยายามไขความหมายของคำนี้อยู่พักใหญ่ แต่ก็ไม่สำเร็จ เธอบรรยายถึงความรู้สึกเสียใจและผิดหวังที่เขาจากไปโดยที่เธอไม่สามารถทำอะไรได้เลย” ท่านพลิกหน้ากระดาษต่อไป ภาพวาดเล็กๆ รูปดอกรักเร่ปรากฏขึ้นพร้อมกับลายเส้นที่ดูเหมือนแผนที่ “นี่ไง… ย่าของต้นกล้าได้วาดรูปนี้ไว้พร้อมกับคำอธิบายว่า ‘สถานที่แห่งความหวัง’ เธอเขียนไว้ว่า ‘เขาเคยบอกฉันว่า ที่แห่งนี้คือที่ที่เราจะสร้างอนาคตของเราด้วยกัน’ ฉันเชื่อว่าที่แห่งนี้คือสวนลับของเรานี่เอง” “แล้ว… แล้วความลับที่ถูกซ่อนไว้ล่ะครับคุณตา? ในตอนที่แล้วเราเห็นว่ามีอะไรบางอย่างถูกฝังอยู่ใต้ต้นรักเร่” น้องต้นกล้ากระตุ้น คุณตาบุญมาเลื่อนสายตาไปยังหน้าสุดท้ายของสมุดบันทึกที่เต็มไปด้วยข้อความที่ค่อนข้างย่อหน้าและดูรีบร้อน “นี่คือส่วนที่สำคัญที่สุด… ‘วันที่ 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2486… วันนี้คือวันที่ฉันตัดสินใจทำตามคำขอสุดท้ายของเขา… ฉันได้นำของบางอย่างไปฝังไว้ที่ใต้ต้นรักเร่ต้นนั้น ต้นไม้ที่เขาเคยบอกว่าเป็นสัญลักษณ์ของความรักที่ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง… ฉันหวังว่าวันหนึ่ง จะมีคนมาค้นพบมัน และเข้าใจความรู้สึกของฉัน… และเขา… หวังว่าคุณจะได้พบกับความสุขที่แท้จริง…’” “คุณตาครับ! แสดงว่าสมบัติที่คุณตาพูดถึง มันคือของที่เขาฝากไว้ให้ย่าใช่ไหมครับ! แล้วมันก็ถูกฝังอยู่ใต้ต้นรักเร่!” น้องต้นกล้าตาโต “เป็นไปได้สูงมากจ้ะ” คุณตาบุญมาพยักหน้า “แต่ที่น่าสนใจกว่านั้นคือ… ย่าของต้นกล้าไม่ได้บอกว่าของสิ่งนั้นคืออะไร มีเพียงคำใบ้เดียวคือ ‘ศลว.’ และภาพวาดที่ดูเหมือนแผนที่” “แล้วเราจะรู้ได้ยังไงครับว่ามันคืออะไร?” น้องต้นกล้าถามอย่างกระตือรือร้น “นั่นคือสิ่งที่เราต้องค้นหากันต่อไป” คุณตาบุญมาปิดสมุดบันทึกเล่มนั้นลงอย่างแผ่วเบา “แต่ก่อนอื่น… ต้นกล้า คิดว่า ‘ศลว.’ มันอาจจะหมายถึงอะไรได้บ้าง?” น้องต้นกล้าขมวดคิ้ว ทำท่าครุ่นคิด “อืม… ถ้าเป็นชื่อคน ก็อาจจะเป็นชื่อเล่น หรือชื่อย่อรึเปล่าครับ? หรืออาจจะเป็นชื่อสถานที่? หรือ… หรืออาจจะเป็นคำใบ้ที่เกี่ยวกับสิ่งของที่อยู่ข้างใน?” “ความคิดของต้นกล้าน่าสนใจมาก” คุณตาบุญมากล่าว “เราต้องลองคิดในหลายๆ แง่มุม ย่าของต้นกล้าเป็นคนฉลาด และเขาคนนั้นก็น่าจะเป็นคนที่มีความคิดสร้างสรรค์มากเช่นกัน” “แล้วถ้ามันเป็นชื่อของคนจริงๆ ล่ะครับ? เขาอาจจะมีลูกหลาน หรือญาติ ที่ยังหลงเหลืออยู่ก็ได้นะครับ” น้องต้นกล้าเสนอ “ความคิดนั้นก็เป็นไปได้” คุณตาบุญมาพยักหน้า “แต่การตามหาคนจากชื่อย่อสมัยก่อนนั้นเป็นเรื่องที่ยากมากนะจ๊ะ” “แต่เราก็ยังมีภาพวาดนี้นี่ครับ!” น้องต้นกล้าชี้ไปที่ภาพวาดดอกรักเร่ในสมุดบันทึก “คุณตาว่ามันเป็นแผนที่ใช่ไหมครับ? อาจจะบอกตำแหน่งที่แน่นอนของสิ่งที่ถูกฝังอยู่ก็ได้” “ใช่แล้ว” คุณตาบุญมาพยักหน้า “จากภาพนี้ ดูเหมือนว่าจุดที่ฝังของไว้ จะอยู่ใกล้กับต้นรักเร่ต้นนี้แหละ แต่จะตรงไหนเป๊ะๆ เลย คงต้องอาศัยการสังเกตเพิ่มเติม” “คุณตาครับ เราต้องรีบไปขุดกันแล้ว!” น้องต้นกล้ากระโดดโลดเต้นด้วยความตื่นเต้น “ใจเย็นๆ ก่อนจ้ะต้นกล้า” คุณตาบุญมาหัวเราะ “เราต้องเตรียมเครื่องมือให้พร้อมก่อน แล้วค่อยมาลงมือกัน” ท่านมองไปยังต้นรักเร่โบราณกลางสวนที่แผ่กิ่งก้านสาขาให้ร่มเงา “การผจญภัยครั้งนี้กำลังจะไปถึงบทสรุปแล้วสินะ” บรรยากาศในสวนลับเริ่มคึกคักขึ้นกว่าเดิม ความลับที่ถูกซ่อนไว้กำลังจะถูกเปิดเผย ความหมายของ “ศลว.” อาจจะนำพาพวกเขาไปสู่การค้นพบที่ยิ่งใหญ่กว่าที่คิด ความรู้สึกของความคาดหวังและความตื่นเต้นผสมปนเปกันในหัวใจของคุณตาบุญมาและน้องต้นกล้า การผจญภัยที่เริ่มต้นจากความสงสัยเล็กๆ กำลังจะนำพาพวกเขาไปสู่การไขปริศนาแห่งอดีตของครอบครัว