เมื่อฝากล่องไม้สีเข้มเปิดออก เผยให้เห็นสิ่งที่อยู่ข้างใน น้องต้นกล้าและคุณตาบุญมาต่างก็เบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ สิ่งที่อยู่ภายในกล่องนั้นไม่ใช่ทองคำ หรืออัญมณีมีค่าอย่างที่พวกเขาอาจจะเคยคาดหวัง แต่กลับเป็นสิ่งของที่ดูเรียบง่าย แต่เปี่ยมไปด้วยความหมาย ภายในกล่องนั้น มีรูปถ่ายเก่าๆ ใบหนึ่งวางอยู่ เป็นรูปถ่ายขาวดำที่ซีดจางตามกาลเวลา รูปนั้นมีชายหนุ่มสาวคู่หนึ่งกำลังยืนยิ้มอย่างมีความสุข ท่ามกลางสวนดอกรักเร่สีสันสดใส ชายหนุ่มในรูปมีใบหน้าละม้ายคล้ายคุณตาบุญมาในวัยหนุ่ม ส่วนหญิงสาวก็ดูคุ้นตา ราวกับเป็นภาพสะท้อนของย่าอ่อนในความทรงจำ "นี่มัน... รูปของเรานี่นา ต้นกล้า" คุณตาบุญมาเอ่ยเสียงสั่นเครือ พลางหยิบรูปถ่ายนั้นขึ้นมาอย่างทะนุถนอม แสงแดดอ่อนๆ ยามบ่ายสาดส่องมายังใบหน้าของท่าน เผยให้เห็นร่องรอยแห่งความทรงจำที่ผุดขึ้นมาอีกครั้ง "ดูสิ นี่คือคุณปู่ของเธอตอนหนุ่มๆ ส่วนคนข้างๆ ก็คือย่าอ่อนของเธอเอง" น้องต้นกล้าก้มลงมองรูปถ่ายอย่างตั้งใจ "โห คุณตาดูดีจังเลยครับ แล้วย่าอ่อนก็สวยมากๆ เลยครับ" เขาเงยหน้าขึ้นมองคุณตาบุญมา ดวงตาเป็นประกายด้วยความสงสัย "แต่ว่า... ทำไมรูปถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะครับคุณตา แล้วทำไมมันถึงถูกซ่อนไว้ในกล่องใต้ต้นรักเร่ล่ะครับ" คุณตาบุญมาถอนหายใจยาว สีหน้าฉายแววเศร้าสร้อย "อืม... มันเป็นเรื่องที่ยาวนะ ต้นกล้า เรื่องที่ย่าอ่อนของเธอตั้งใจจะเก็บไว้เป็นความลับ" ท่านกวาดตามองไปรอบๆ สวนเล็กๆ ที่เคยเป็นสถานที่แห่งความสุขของท่านกับย่าอ่อน "รูปนี้ถ่ายเมื่อนานมากแล้ว สมัยที่เรายังหนุ่มสาว เพิ่งจะแต่งงานกันใหม่ๆ สวนแห่งนี้ก็ยังไม่ได้เป็นอย่างที่เห็นในตอนนี้ มันเป็นเพียงที่ดินว่างเปล่าที่เราช่วยกันปลูกต้นรักเร่ขึ้นมาด้วยมือของเราเอง" ท่านหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังรวบรวมความทรงจำที่กระจัดกระจาย "วันนั้นเป็นวันที่เรามีความสุขมาก เราถ่ายรูปนี้เป็นที่ระลึก แล้วย่าอ่อนก็บอกว่า อยากจะเก็บความทรงจำดีๆ นี้ไว้ในที่ที่พิเศษที่สุด" คุณตาบุญมาลูบไล้ใบหน้าของย่าอ่อนในรูปถ่ายเบาๆ "เธอเลยขุดหลุมเล็กๆ ตรงนี้ แล้วก็เอาหีบสมบัติของเธอ ที่เป็นกล่องไม้นี้แหละ มาฝังไว้ พร้อมกับรูปถ่ายใบนี้" "หีบสมบัติของคุณย่าเหรอครับ" น้องต้นกล้าตาโต "แล้วทำไมถึงเรียกว่าหีบสมบัติล่ะครับ ข้างในมีอะไรอีกนอกจากรูปถ่าย" คุณตาบุญมาอมยิ้ม "สำหรับย่าอ่อนแล้ว สิ่งที่อยู่ในกล่องนี้คือสมบัติล้ำค่าที่สุด เพราะมันคือความทรงจำเกี่ยวกับความรักของเราสองคน" ท่านกวาดสายตาไปที่กล่องไม้ใบเก่าที่ยังคงวางอยู่ข้างๆ "ตอนแรกก็มีของเล็กๆ น้อยๆ ที่มีความหมายสำหรับเราทั้งคู่ใส่ไว้ด้วยกัน แต่พอเวลาผ่านไป ของบางอย่างก็อาจจะเสื่อมสลายไปตามกาลเวลา เหลือเพียงรูปถ่ายใบนี้ที่ยังคงสภาพสมบูรณ์ที่สุด" "แล้วทำไมย่าอ่อนไม่บอกคุณตาเลยล่ะครับว่าฝังอะไรไว้" น้องต้นกล้าถามต่อ ด้วยความอยากรู้อยากเห็น "ย่าอ่อนเป็นคนขี้เล่นนะ ต้นกล้า" คุณตาบุญมาหัวเราะเบาๆ "เธอชอบทำอะไรเซอร์ไพรส์เสมอ เธออาจจะอยากให้เรามาค้นพบมันในวันที่เราพร้อม หรืออาจจะอยากให้มันเป็นเหมือนปริศนาให้เราได้ไข" ท่านยืดตัวตรง หันไปหยิบของในกล่องออกมาอีกชิ้น มันเป็นจี้สร้อยคอเล็กๆ ที่มีตัวอักษร 'อ' สลักอยู่ "นี่ไง อย่างชิ้นนี้ ที่ย่าอ่อนชอบใส่มากๆ" คุณตาบุญมาสวมจี้นั้นให้แก่น้องต้นกล้า "จำได้ไหมว่าเคยเห็นย่าอ่อนใส่สร้อยแบบนี้" น้องต้นกล้าพยักหน้าแรงๆ "จำได้ครับ! คุณย่าชอบเอามือมาจับสร้อยนี้บ่อยๆ เลยครับ" "ใช่แล้ว" คุณตาบุญมามองจี้นั้นด้วยความรัก "มันคือสิ่งแทนใจของย่าอ่อน ที่มีต่อครอบครัวของเรา" ท่านมองไปยังต้นรักเร่สูงใหญ่ที่ตอนนี้ให้ร่มเงาแก่พวกเขา "ย่าอ่อนตั้งชื่อต้นไม้ต้นนี้ว่า 'ต้นรักแรก' ด้วยนะ" "ต้นรักแรกเหรอครับ" น้องต้นกล้าทวนคำ "ทำไมถึงชื่อนี้ล่ะครับ" "ก็เพราะว่า เราปลูกมันขึ้นมาพร้อมๆ กับความรักของเราไง" คุณตาบุญมาอธิบาย "มันเป็นเหมือนสัญลักษณ์ของความรักของเราที่เติบโตขึ้นมาพร้อมๆ กัน" ท่านถอนหายใจอีกครั้ง "หลังจากที่ย่าอ่อนจากไป ฉันก็ไม่กล้าที่จะมาขุดค้นอะไรแถวนี้เลย มันเจ็บปวดเกินไปที่จะต้องเผชิญหน้ากับความทรงจำ" "แล้วที่นี้ทำไมคุณตาถึงกลับมาขุดล่ะครับ" น้องต้นกล้าถามเสียงเบา คุณตาบุญมาหันมามองหลานชายด้วยแววตาที่อ่อนโยน "เพราะฉันคิดถึงย่าอ่อนมากๆ แล้วฉันก็อยากให้ต้นกล้าได้รู้จักย่าอ่อนในแบบที่ฉันรู้จัก" ท่านจับมือเล็กๆ ของน้องต้นกล้าไว้ "การผจญภัยครั้งนี้ มันไม่ใช่แค่การตามหาสิ่งของที่หายไป แต่มันคือการตามหาความทรงจำที่เราหลงลืมไป การตามหาความรักที่ย่าอ่อนมอบไว้ให้เรา" ท่านกวาดสายตาไปทั่วสวน "สวนแห่งนี้เต็มไปด้วยเรื่องราวมากมาย ต้นกล้าเอ๋ย มันไม่ใช่แค่สวนหลังบ้านธรรมดาๆ แต่มันคือสวนแห่งความทรงจำ สวนแห่งความรัก และสวนแห่งความลับ" "แล้วเราจะเจอความลับอะไรอีกบ้างครับคุณตา" น้องต้นกล้าถามอย่างตื่นเต้น คุณตาบุญมายิ้ม "นั่นแหละคือสิ่งที่ฉันอยากรู้เหมือนกัน" ท่านหยิบรูปถ่ายใบนั้นขึ้นมาอีกครั้ง "รูปถ่ายใบนี้เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น ยังมีอีกหลายอย่างที่รอให้เราค้นพบ" แสงแดดเริ่มอ่อนลง ทอแสงสีทองอ่อนๆ ผ่านใบไม้ในสวน สร้างบรรยากาศที่อบอุ่นและลึกลับไปพร้อมๆ กัน น้องต้นกล้าจับมือคุณตาบุญมาแน่น เขารู้สึกได้ถึงความอบอุ่นจากมือที่เหี่ยวย่นของคุณตา แต่ก็สัมผัสได้ถึงพลังที่ซ่อนอยู่ภายในนั้น พลังแห่งความรักที่เชื่อมโยงเขากับคุณตา และย่าอ่อน ผู้ซึ่งเขาไม่เคยได้พบเจอ แต่กลับรู้สึกผูกพันอย่างน่าประหลาด "คุณตาครับ ถ้าเราเจอของอย่างอื่นอีก เราจะเอาไปให้คุณแม่ดูไหมครับ" น้องต้นกล้าถาม คุณตาบุญมาพยักหน้า "แน่นอนสิ เราจะเล่าทุกอย่างให้คุณแม่ฟัง" ท่านมองไปยังบ้านหลังใหญ่ "คุณแม่ของต้นกล้าก็มีส่วนสำคัญในเรื่องราวนี้เหมือนกัน" "คุณแม่เหรอครับ" น้องต้นกล้าทวนคำ "คุณแม่เกี่ยวอะไรด้วยครับ" "เดี๋ยวเราจะได้รู้กัน" คุณตาบุญมาตอบด้วยรอยยิ้มที่ซ่อนความหมาย "ตอนนี้ เรามาเก็บข้าวของกันก่อน แล้วเราจะไปนั่งคุยกันที่ระเบียงบ้านดีกว่า" ทั้งสองช่วยกันเก็บอุปกรณ์การขุดค้น รวมถึงกล่องไม้และรูปถ่ายเก่าๆ อย่างระมัดระวัง ความตื่นเต้นยังคงคุกรุ่นอยู่ในใจของน้องต้นกล้า แต่ก็แฝงไปด้วยความรู้สึกอบอุ่นที่ได้ใกล้ชิดคุณตาบุญมา และความรู้สึกอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับเรื่องราวในอดีตของครอบครัว