บรรยากาศภายในบ้านเริ่มเงียบสงัดลงเมื่อเวลาล่วงเลยไปถึงช่วงเย็น แสงแดดอ่อนๆ ยามพลบค่ำสาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างห้องนั่งเล่น ทำให้เงาของเฟอร์นิเจอร์ทอดยาวไปตามพื้น น้องต้นกล้ายังคงนั่งถือกล่องไม้สีฟ้าใบโปรดของคุณตาบุญมาไว้ในมือ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความสงสัยใคร่รู้ ส่วนคุณตาบุญมาและคุณแม่ก็นั่งครุ่นคิดอยู่ข้างๆ “ปู่ครับ เรายังหากันไม่เจอเลย” น้องต้นกล้าพูดเสียงหงอยเล็กน้อย “อย่าเพิ่งท้อนะหลานรัก” คุณตาบุญมาปลอบ “บางทีเราอาจจะยังมองข้ามอะไรบางอย่างไป” ท่านหยิบกระดาษข้อความที่พบในรังนกขึ้นมาอ่านอีกครั้ง “‘ถึงผู้ที่พบเจ้านี่… หากท่านกำลังมองหา… สิ่งที่หายไป… จงมองหา… แสงสุดท้าย… ณ… ต้นไม้แห่งความทรงจำ…’” ท่านพึมพำ “แสงสุดท้าย… ต้นไม้แห่งความทรงจำ…” คุณแม่ลองมองออกไปนอกหน้าต่าง “พ่อคะ ตอนนี้พระอาทิตย์กำลังจะตกดินแล้วค่ะ แสงสุดท้ายของวันกำลังจะมาแล้ว” คุณตาบุญมาหันไปมองนอกหน้าต่างเช่นกัน “จริงด้วย… แสงสีทองอร่ามกำลังสาดส่องไปทั่วสวนหลังบ้าน” ท่านนึกขึ้นได้ “แล้ว… ต้นไม้แห่งความทรงจำ… มันอาจจะหมายถึงต้นไม้ต้นนั้นที่ปู่เคยปลูกไว้เมื่อนานมาแล้วก็ได้นะ” “ต้นไม้ต้นไหนเหรอครับปู่” น้องต้นกล้าถาม “เมื่อก่อน… ตอนที่ปู่ยังหนุ่มๆ น่ะนะ” คุณตาบุญมาเริ่มเล่า “ปู่เคยปลูกต้นไม้ต้นหนึ่งไว้ในสวนหลังบ้านนี่แหละ เป็นต้นที่ปู่ชอบมาก เพราะมันออกดอกสีขาวสวยงามในตอนกลางคืน แล้วก็มีกลิ่นหอมอ่อนๆ ลอยไปทั่วบริเวณ” ท่านถอนหายใจเบาๆ “แต่พอเวลาผ่านไป ต้นไม้ต้นนั้นก็ค่อยๆ เหี่ยวเฉาไป แล้วปู่ก็ลืมมันไปเสียสนิท” “ต้นอะไรเหรอครับปู่” น้องต้นกล้าถามด้วยความสนใจ “ปู่ก็จำชื่อมันไม่ได้แล้วเหมือนกัน” คุณตาบุญมาตอบ “แต่ปู่จำได้ว่าปู่เคยเอาของบางอย่างที่ปู่รักมากๆ ไปฝังไว้ที่โคนต้นไม้ต้นนั้นด้วย” “ของรักของคุณปู่?” น้องต้นกล้าตาโต “แล้ว… แล้วมันคือของเล่นของคุณปู่ที่หายไปหรือเปล่าครับ!” คุณตาบุญมาพยักหน้า “เป็นไปได้สูงมากเลยหลานรัก” ท่านหันไปมองคุณแม่ “ป้าว่าแล้วเชียวว่าเรื่องนี้มันต้องมีความลับอะไรที่เกี่ยวกับอดีตของปู่แน่ๆ” “แล้วต้นไม้นั่นตอนนี้อยู่ตรงไหนคะพ่อ” คุณแม่ถาม “ปู่ก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่ามันยังอยู่ตรงนั้นหรือเปล่า” คุณตาบุญมาตอบ “แต่ปู่จะลองพาต้นกล้าไปดูกัน” ทั้งสามคนรีบเดินออกจากบ้าน มุ่งหน้าไปยังส่วนลึกของสวนหลังบ้าน บริเวณที่อาจจะถูกปล่อยปละละเลยไปตามกาลเวลา แสงสุดท้ายของวันสาดส่องลงมาเป็นลำๆ ผ่านกิ่งก้านของต้นไม้นานาชนิด ทำให้บรรยากาศดูเหมือนมีมนต์ขลัง “ปู่ครับ ตรงนี้มีต้นไม้ใหญ่ๆ เยอะแยะเลยครับ” น้องต้นกล้าพูดพลางกอดแขนคุณตาแน่น “ปู่จะลองดูนะ” คุณตาบุญมาเดินสำรวจไปเรื่อยๆ สายตาของท่านกวาดมองไปตามต้นไม้ต่างๆ ที่ขึ้นอยู่ตามธรรมชาติ “ปู่จำได้ว่ามันอยู่แถวๆ นี้แหละ… ต้นไม้ที่มีดอกสีขาว… กลิ่นหอม…” ทันใดนั้น สายตาของคุณตาบุญมาก็ไปสะดุดเข้ากับต้นไม้ต้นหนึ่งที่อยู่ค่อนข้างลับตา บริเวณโคนต้นมีกอหญ้าขึ้นรกทึบ แต่เมื่อมองดูดีๆ ก็เห็นลำต้นของมันยังคงมีลักษณะที่คุ้นเคย “นั่นไง!” คุณตาบุญมาอุทาน “ปู่ว่าแล้วเชียว! มันคือต้นนั้นจริงๆ!” น้องต้นกล้าและคุณแม่เดินตามไปดู “ต้นอะไรเหรอคะพ่อ” คุณแม่ถาม “ปู่ก็จำชื่อมันไม่ได้จริงๆ” คุณตาบุญมาบอก “แต่ปู่จำได้ว่าปู่เคยชอบมานั่งเล่นใต้ต้นนี้” ท่านค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้ “แล้วปู่ก็จำได้ว่า… ปู่เคยเอาของบางอย่างที่ปู่รักมากๆ ไปฝังไว้ที่โคนต้นนี้… ตั้งแต่สมัยที่ปู่ยังเป็นเด็กหนุ่ม” “ปู่ครับ!” น้องต้นกล้าตื่นเต้น “แล้วมันคือของเล่นของคุณปู่ที่หายไปหรือเปล่าครับ!” “ปู่ก็หวังว่าจะเป็นอย่างนั้นนะหลานรัก” คุณตาบุญมาตอบ ท่านก้มลงไปมองที่โคนต้นไม้ “ดูเหมือนว่าจะมีอะไรบางอย่างอยู่ใต้กองใบไม้พวกนี้นะ” คุณตาบุญมาค่อยๆ ใช้มือปัดกวาดใบไม้และเศษหญ้าที่ปกคลุมอยู่บริเวณโคนต้นออกไปเรื่อยๆ และแล้ว… สิ่งที่ปรากฏต่อสายตาก็คือ… หีบไม้ใบเล็กๆ ที่ดูเก่าแก่ แต่ยังคงอยู่ในสภาพที่ดีพอสมควร “เจอแล้ว!” คุณตาบุญมาอุทานด้วยความดีใจ “ปู่ว่าแล้วเชียวว่ามันต้องอยู่ที่นี่!” น้องต้นกล้าและคุณแม่มองหีบไม้ด้วยความตื่นเต้น “แล้วมันมีอะไรอยู่ข้างในเหรอครับปู่” น้องต้นกล้าถาม “ปู่ก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน” คุณตาบุญมาตอบ “แต่ปู่ว่า… เราลองเปิดมันดูดีกว่า” ท่านพยายามจะเปิดฝาหีบ แต่ฝามันติดขัดเล็กน้อย “เอ… มันแน่นเหมือนกันนะ” ทันใดนั้นเอง น้องต้นกล้าก็หยิบกิ่งไม้สีฟ้าที่เขาเก็บไว้ในกล่องไม้สีฟ้าออกมา “ปู่ครับ ลองใช้เจ้านี่แหวกดูไหมครับ!” คุณตาบุญมามองกิ่งไม้สีฟ้าในมือหลานชาย “ไอเดียดีมากเลยหลานรัก!” ท่านรับกิ่งไม้สีฟ้ามา แล้วค่อยๆ สอดเข้าไปที่รอยต่อของฝาหีบ แล้วออกแรงงัดเบาๆ… “แกร๊ก!” ฝาหีบก็เปิดออกอย่างง่ายดาย เมื่อฝาหีบเปิดออก สิ่งที่ปรากฏอยู่ข้างในก็ทำให้ทุกคนตะลึง… มันคือ… รถไฟไม้คันเดิม! ใช่แล้ว! รถไฟไม้สีแดงเข้มคันโปรดของคุณตาบุญมาที่หายไป! นอกจากรถไฟไม้แล้ว ยังมีของเล่นเก่าๆ ชิ้นอื่นๆ อีกหลายชิ้น ที่ดูเหมือนจะเป็นของเล่นของคุณตาบุญมาในวัยเด็ก “เจอแล้ว!” คุณตาบุญมาอุทานด้วยความปลาบปลื้ม “ของเล่นของปู่… มันอยู่ที่นี่เอง!” ท่านหยิบรถไฟไม้ขึ้นมาลูบเบาๆ “ปู่จำได้แล้ว… ปู่จำได้ทุกอย่างแล้ว!” “ปู่ครับ! ปู่เจอแล้ว!” น้องต้นกล้ากระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ “ผมบอกแล้วไงครับว่ามันจะเจอ!” คุณแม่มองคุณตาบุญมาด้วยรอยยิ้ม “ดีใจด้วยนะคะพ่อ” คุณตาบุญมามองไปที่กิ่งไม้สีฟ้าในมือของน้องต้นกล้า “แล้วทั้งหมดนี้… ก็เป็นเพราะเจ้านี่สินะ” ท่านหันไปมองที่ต้นไม้ต้นนั้น “ต้นไม้แห่งความทรงจำ… ที่ออกดอกในยามค่ำคืน… แล้วก็มีกิ่งไม้สีฟ้าที่ดูเหมือนจะเป็นกุญแจสำคัญ…” “แล้วใครเป็นคนเอามาฝังไว้ที่นี่ล่ะครับปู่” น้องต้นกล้าถาม “แล้วก็นกตัวนั้น… มันรู้ได้ยังไงครับ” คุณตาบุญมามองไปที่รังนกบนต้นมะม่วง แล้วก็หันกลับมามองที่ต้นไม้ต้นนั้น “ปู่ว่าแล้ว… ว่าต้องมีใครบางคน… ที่อยากจะให้ปู่ได้ของเล่นชิ้นนี้กลับคืนมา…” ท่านมองไปที่ใบไม้ที่เริ่มจะร่วงหล่นลงมา “แล้วก็อยากจะให้ปู่ได้ระลึกถึงความทรงจำเก่าๆ ที่ปู่เคยลืมเลือนไป…” “ปู่ครับ” น้องต้นกล้าชี้ไปที่ดอกไม้สีขาวเล็กๆ ที่เริ่มจะผลิบานอยู่บนกิ่งของต้นไม้ “ดอกไม้ก็กำลังบานแล้วครับ เหมือนที่คุณปู่บอกเลย!” คุณตาบุญมามองดอกไม้สีขาวเล็กๆ ที่กำลังบานสะพรั่งภายใต้แสงสุดท้ายของวัน “ใช่แล้วหลานรัก” ท่านยิ้มอย่างมีความสุข “มันคือดอกไม้แห่งความทรงจำจริงๆ” ท่านหันไปมองน้องต้นกล้า “แล้วเจ้ากิ่งไม้สีฟ้า… มันก็คงจะเป็นของขวัญจากใครบางคนที่แสนพิเศษ… ที่คอยดูแลความทรงจำของปู่มาตลอด” ท่านจับมือหลานชายเบาๆ “ขอบคุณนะหลานรัก… ที่ช่วยให้ปู่ได้ค้นพบความลับครั้งนี้” น้องต้นกล้ากอดคุณตาบุญมาแน่น “ไม่เป็นไรครับปู่! เรามาผจญภัยด้วยกัน!” คุณแม่มองภาพตรงหน้าด้วยความสุข “พ่อคะ แล้วเราจะทำยังไงต่อไปคะ” “ปู่ว่า… เราจะเอาของเล่นชิ้นนี้กลับเข้าไปในบ้าน” คุณตาบุญมาบอก “แล้วปู่จะเล่าเรื่องราวความทรงจำเก่าๆ ให้ต้นกล้าฟัง” ท่านมองไปที่ต้นไม้ต้นนั้น “ส่วนต้นไม้แห่งความทรงจำ… ปู่จะคอยดูแลมันให้ดีที่สุด… เพื่อให้ความทรงจำเก่าๆ ของปู่ไม่เลือนหายไปไหนอีก” ทั้งสามคนพากันเดินกลับเข้าบ้าน ท่ามกลางแสงสุดท้ายของวัน ที่สาดส่องเป็นประกายสีทองไปทั่วทั้งสวนหลังบ้าน การผจญภัยครั้งนี้จบลงด้วยความสุขและความทรงจำที่ถูกค้นพบอีกครั้ง แต่ก็ทิ้งปริศนาเล็กๆ ไว้ในใจของทุกคน ว่าใครกันแน่ที่เป็นผู้อยู่เบื้องหลังเรื่องราวทั้งหมดนี้ และทำไมนกตัวนั้นถึงได้เข้าไปเกี่ยวข้องกับการส่งสารลับนี้ได้