เช้าวันรุ่งขึ้น แสงแดดอ่อนๆ สาดส่องลอดผ้าม่านเข้ามาปลุกน้องต้นกล้าให้ตื่นขึ้นมาด้วยความสดใส วันนี้เขาตื่นเต้นเป็นพิเศษ เพราะรู้ว่าการผจญภัยตามหากล่องไม้สีฟ้าของคุณตาจะดำเนินต่อไป เขาจัดการธุระส่วนตัวอย่างรวดเร็ว แล้วรีบตรงไปยังห้องนั่งเล่นที่ซึ่งคุณตาบุญมาและคุณแม่กำลังนั่งรออยู่ พร้อมด้วยกล่องไม้ใบโปรดของเขา “อรุณสวัสดิ์ครับคุณตา คุณแม่” น้องต้นกล้าเอ่ยทักทายด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม “อรุณสวัสดิ์จ้ะ หลานรัก” คุณตาบุญมาตอบ พลางยื่นมือมาลูบหัวหลานชาย “พร้อมสำหรับการผจญภัยครั้งต่อไปแล้วใช่ไหม” “พร้อมที่สุดเลยครับ!” น้องต้นกล้าตอบเสียงดัง “วันนี้เราจะไปสำรวจส่วนที่ลึกเข้าไปในสวนหลังบ้านอีกหน่อย” คุณแม่บอก “ตรงที่มันรกๆ หน่อยน่ะค่ะพ่อ” “ดีเลย” คุณตาบุญมาพยักหน้า “ปู่เคยพาแม่ของต้นกล้าไปเล่นแถวนั้นบ่อยๆ สมัยเด็กๆ… แถวนั้นมีอะไรบางอย่างที่น่าสนใจอยู่” หลังจากรับประทานอาหารเช้าเสร็จ ทั้งสามคนก็พากันเดินไปยังสวนหลังบ้าน อากาศยามเช้าสดชื่น เย็นสบาย มีกลิ่นดิน กลิ่นหญ้า และกลิ่นดอกไม้ลอยมาตามลม น้องต้นกล้าเดินนำหน้าคุณตาและคุณแม่ไปอย่างรวดเร็ว เขาคอยหันกลับมามองเป็นระยะๆ ด้วยความตื่นเต้น “คุณตาครับ สวนลับที่คุณตาพูดถึง มันอยู่ที่ไหนครับ” น้องต้นกล้าถาม “มันไม่ได้เป็นสวนลับจริงๆ หรอกลูก” คุณตาบุญมาตอบ “แต่เป็นมุมหนึ่งของสวนที่ย่าเธอชอบไปนั่งเล่น แล้วก็ชอบปลูกต้นไม้นั่นแหละ… ตรงนั้นมันจะค่อนข้างรกหน่อย เพราะไม่ค่อยมีใครเข้าไปดูแล” เมื่อเดินลึกเข้าไปเรื่อยๆ ต้นไม้ก็เริ่มหนาแน่นขึ้น แสงแดดส่องลงมาได้น้อยลง อากาศก็เริ่มเย็นลง บรรยากาศดูสงบเงียบและมีความเป็นส่วนตัวอย่างบอกไม่ถูก “นี่เลย… ตรงนี้แหละ” คุณตาบุญมาหยุดเดินแล้วผายมือไปยังบริเวณที่เต็มไปด้วยต้นไม้รกๆ มีเถาวัลย์เลื้อยพันไปมาหลายชนิด “เมื่อก่อน ตรงนี้จะมีม้านั่งไม้เก่าๆ ตัวหนึ่งนะ… ย่าเธอชอบมานั่งตรงนี้อ่านหนังสือ หรือไม่ก็ดูนก” น้องต้นกล้าและคุณแม่มองไปรอบๆ ด้วยความสนใจ “แล้ว… เราจะหาอะไรที่นั่นได้คะ” คุณแม่ถาม “ปู่ก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน” คุณตาบุญมาตอบ “แต่ปู่รู้สึกว่า… เรื่องนี้มันต้องมีอะไรเกี่ยวข้องกับมุมนี้ของสวนแน่ๆ” ทั้งสามคนเริ่มสำรวจบริเวณนั้นอย่างละเอียด น้องต้นกล้าวิ่งไปดูตามพุ่มไม้ คุณแม่พยายามแหวกเถาวัลย์ที่เกะกะ ส่วนคุณตาบุญมาก็ก้มๆ เงยๆ มองหาอะไรบางอย่างตามพื้นดิน “นี่ครับคุณตา! เจอแล้ว!” น้องต้นกล้าตะโกนเรียก เสียงของเขาดังมาจากใต้ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง ทั้งคุณตาและคุณแม่รีบเดินเข้าไปดู น้องต้นกล้ากำลังชี้ไปที่สิ่งของบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้กองใบไม้แห้ง “มันคืออะไรลูก” คุณตาบุญมาถาม “ไม่รู้ครับ! แต่มันมีสีฟ้าๆ เหมือนกิ่งไม้เลย!” น้องต้นกล้าตอบ คุณแม่ค่อยๆ ใช้มือปัดใบไม้แห้งออก เผยให้เห็นวัตถุสีฟ้าอมเขียวขนาดเล็ก มันเป็นเหมือนหินก้อนเล็กๆ หรือไม่ก็เป็นชิ้นส่วนของเครื่องปั้นดินเผาที่มีสีสันสดใส “นี่มัน… เปลือกหอยทะเลนี่นา” คุณตาบุญมาพูดขึ้นเมื่อเห็นวัตถุชิ้นนั้นชัดเจน “แต่… หายากนะที่จะเจอเปลือกหอยแบบนี้แถวนี้” “มันมีลายเหมือนกิ่งไม้เลยครับ!” น้องต้นกล้าชี้ไปที่ลายบนเปลือกหอย คุณแม่หยิบเปลือกหอยขึ้นมาพิจารณา “จริงด้วยค่ะพ่อ มันมีลายเหมือนเส้นสายเล็กๆ สีน้ำเงินเข้ม… เหมือนกับลายที่วาดบนกล่องไม้เลย” “จริงด้วยแฮะ!” คุณตาบุญมาอุทาน “เหมือนกันเป๊ะเลย! แสดงว่า… ที่เห็นบนกิ่งไม้… ก็คือลายแบบนี้สินะ” “แล้ว… ทำไมเปลือกหอยนี้ถึงมาอยู่ตรงนี้ล่ะคะ” คุณแม่ถาม “ปู่จำได้แล้ว!” คุณตาบุญมาอุทานเสียงดัง “ปู่จำได้แล้ว! ย่าเธอเคยมีกล่องเล็กๆ ที่เก็บสะสมเปลือกหอยทะเล… แล้วก็พวกหินสีๆ ที่เธอชอบ… เธอชอบเอามาวางประดับไว้ตรงม้านั่งตรงนี้แหละ… แต่หลังจากที่เธอป่วย… ปู่ก็ไม่ค่อยได้เข้ามาตรงนี้แล้ว… เลยไม่รู้ว่าพวกของเหล่านั้นไปไหน” “หมายความว่า… ลายบนกิ่งไม้สีฟ้า… ก็คือลายบนเปลือกหอยนี่เอง!” น้องต้นกล้าตื่นเต้น “ถูกต้องแล้ว!” คุณตาบุญมาตอบ “แล้วไอ้กิ่งไม้สีฟ้านั่น… มันก็ไม่ใช่กิ่งไม้ธรรมดา… มันน่าจะเป็นอะไรบางอย่างที่ย่าเธอเอามาประดิษฐ์… หรือไม่ก็… เป็นของที่มาจากทะเลเหมือนกัน” “แต่… ทำไมถึงมาอยู่ที่รังนกได้ล่ะคะ” คุณแม่สงสัย “นั่นแหละคือสิ่งที่ปู่สงสัยมาตลอด” คุณตาบุญมาตอบ “แล้วไอ้สารที่อยู่ในกล่องไม้… ก็ยังไม่ได้ไขความลับทั้งหมด” “แล้วเราจะหาอะไรอีกครับคุณตา” น้องต้นกล้าถาม “เราต้องลองหาดูอีกหน่อย” คุณตาบุญมาบอก “บางที… อาจจะมีอะไรซ่อนอยู่ที่นี่อีกก็ได้” ทั้งสามคนเริ่มค้นหาบริเวณนั้นอีกครั้งอย่างละเอียดมากขึ้น ก้มมองตามซอกหิน มองตามพุ่มไม้ที่รกทึบ แต่ก็ไม่พบสิ่งผิดปกติใดๆ อีก “สงสัยจะหมดแล้วจริงๆ ค่ะพ่อ” คุณแม่พูดพลางปัดฝุ่นที่เปื้อนมือ “ไม่เป็นไร” คุณตาบุญมาตอบ “อย่างน้อยเราก็ได้รู้อะไรเพิ่มขึ้นแล้วนะ… ได้รู้ว่าลายที่เห็นมันมาจากไหน” “แล้ว… ไอ้ตัวอักษร ศลว ที่อยู่บนกล่องล่ะครับคุณตา” น้องต้นกล้าถาม “นั่นแหละ… คือปริศนาต่อไปที่เราต้องไข” คุณตาบุญมาตอบ “ปู่ว่า… มันต้องมีความหมายบางอย่างแน่ๆ” “เราจะหาความหมายของมันได้ยังไงคะ” คุณแม่ถาม “เราต้องลองนึกย้อนไปถึงเรื่องราวต่างๆ ของย่า… ของครอบครัวเรา… หรือไม่ก็… อาจจะต้องลองไปถามคนเฒ่าคนแก่แถวบ้านดู” คุณตาบุญมาเสนอ “บางที… พวกท่านอาจจะเคยได้ยินอะไรบางอย่าง” “แล้ว… กิ่งไม้สีฟ้าที่อยู่ในรังนก… เราจะเอาออกมาดูได้ไหมครับ” น้องต้นกล้าถาม “เอาออกมาได้สิ” คุณตาบุญมาตอบ “แต่เราต้องค่อยๆ ทำนะ… อย่าไปทำรังนกเสียหาย” คุณแม่ค่อยๆ ใช้กิ่งไม้เล็กๆ เขี่ยที่รังนกอย่างเบามือ จนสามารถดึงกิ่งไม้สีฟ้าที่ห้อยอยู่ตรงนั้นออกมาได้ เมื่อเห็นกิ่งไม้สีฟ้าในระยะใกล้ๆ มันก็ดูเหมือนกิ่งไม้แห้งธรรมดา แต่กลับมีประกายสีฟ้าอ่อนๆ เรื่อๆ อยู่บนพื้นผิว “มันเหมือนกับลายบนเปลือกหอยเลยจริงๆ ด้วยค่ะพ่อ” คุณแม่พูด “ใช่แล้ว” คุณตาบุญมาตอบ “แล้วดูตรงปลายกิ่งสิ… มันเหมือนกับ… มีอะไรบางอย่างติดอยู่” ทั้งสามคนเพ่งมองไปยังปลายกิ่งไม้สีฟ้า เห็นวัตถุเล็กๆ สีขาวขุ่นติดอยู่ที่ปลายกิ่ง มันดูคล้ายกับเม็ดทราย แต่มีขนาดใหญ่กว่า “มันคืออะไรครับ” น้องต้นกล้าถาม “ปู่ว่า… มันคือ… ไข่มุก” คุณตาบุญมาตอบอย่างมั่นใจ “ไข่มุก!?” น้องต้นกล้าอุทาน “ไข่มุกจริงๆ เหรอครับ!” “น่าจะเป็นอย่างนั้นนะ” คุณตาบุญมาตอบ “แต่… มันเป็นไข่มุกเม็ดเล็กๆ… แล้วก็ดูไม่ค่อยมีค่าเท่าไหร่… อาจจะเป็นไข่มุกน้ำจืดที่ย่าเธอเก็บได้จากแถวๆ นี้” “แต่… ทำไมถึงเอามาติดไว้ที่กิ่งไม้แบบนี้ล่ะคะ” คุณแม่สงสัย “ปู่ว่า… มันอาจจะเป็นเหมือนสัญลักษณ์บางอย่าง” คุณตาบุญมาพูด “เหมือนเป็นเครื่องราง… หรือเป็นสิ่งเตือนใจ… แต่เป็นของขวัญจากย่า… มันต้องมีความหมายที่ดีแน่ๆ” คุณแม่หยิบกิ่งไม้สีฟ้าพร้อมไข่มุกมาวางไว้ข้างๆ เปลือกหอยและกล่องไม้สีฟ้า “ทุกอย่างเริ่มเชื่อมโยงกันมากขึ้นแล้วนะคะพ่อ” “ใช่แล้ว” คุณตาบุญมาตอบ “เหลือแต่… ความหมายของ ศลว เท่านั้นแหละ… ที่เราต้องหาให้เจอ” ทั้งสามคนมองหน้ากันด้วยความตั้งใจ การผจญภัยครั้งนี้เริ่มเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ ปริศนาที่ถูกซ่อนไว้ในสวนหลังบ้าน กำลังจะค่อยๆ เปิดเผยออกมา