เสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังระงมไปทั่วหมู่บ้าน ทำเอาปู่สมชายและนัทสะดุ้งโหยง ทั้งคู่รีบวิ่งออกจากห้องไปที่ระเบียงชั้นสอง มองลงไปยังถนนด้านล่างด้วยความตื่นตระหนก รถตำรวจหลายคันจอดเรียงรายอยู่หน้าบ้านของปู่สมชาย ไฟไซเรนกะพริบวูบวาบไปทั่ว ท่ามกลางความสับสนของผู้คนในหมู่บ้านที่เริ่มออกมามุงดู “เกิดอะไรขึ้นครับปู่?” นัทถามเสียงร้อนรน ปู่สมชายสีหน้าซีดเผือด เขาเดินเข้าไปคว้าวิทยุสื่อสารเครื่องเก่าที่เคยใช้ติดต่อกับหน่วยงานต่างๆ สมัยที่เขายังทำงานเกี่ยวกับเครื่องบิน “ไม่รู้… นัท… แต่อะไรก็ตามที่เกิดขึ้น… มันต้องเกี่ยวข้องกับเมื่อกี้แน่ๆ” เขากดปุ่มพูด “ศูนย์บัญชาการ… นี่สมชาย… ได้ยินไหม?” มีเสียงตอบรับกลับมา “สมชาย… ได้ยิน… เกิดอะไรขึ้นที่นั่น? เราได้รับรายงานการก่อกวน…” “มีรถตำรวจ… มาเต็มไปหมด… พวกเขา… พวกเขาจะเข้ามาที่บ้านปู่…” ปู่สมชายบอกด้วยเสียงที่สั่นเครือ “เดี๋ยวก่อนนะสมชาย… อย่าเพิ่งทำอะไร… เราจะส่งเจ้าหน้าที่ไปตรวจสอบ…” แต่ก่อนที่เจ้าหน้าที่จะพูดจบ เสียงดัง ‘ปัง!’ ก็ดังขึ้นจากบริเวณประตูหน้าบ้าน ตามมาด้วยเสียงประตูกระแทกเปิดออกอย่างรุนแรง “พวกเขามาแล้ว!” ปู่สมชายตะโกน ร่างของเจ้าหน้าที่ตำรวจสองนาย สวมเครื่องแบบเต็มยศ เดินเข้ามาในบ้านอย่างรวดเร็ว พร้อมด้วยท่าทางที่ดูเคร่งขรึม “คุณสมชาย?” เจ้าหน้าที่คนหนึ่งเอ่ยถาม “ใช่… ผมเอง” ปู่สมชายตอบ พยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่น “เราได้รับแจ้งความจากบุคคลนิรนามว่า คุณกำลังทำการทดลองที่ผิดกฎหมาย และเป็นอันตรายต่อความปลอดภัยสาธารณะ” เจ้าหน้าที่อีกคนพูด น้ำเสียงเย็นชา “อะไรนะครับ? ผิดกฎหมาย? อันตราย?” ปู่สมชายอุทาน “นี่มันเรื่องตลกอะไรกัน? เครื่องบินของผม… มันเป็นแค่เครื่องบินกระดาษ… ที่มีความฝัน… มันไม่ได้เป็นอันตรายอะไรเลย!” “เราต้องขอตรวจสอบสถานที่ของคุณทั้งหมดครับ” เจ้าหน้าที่คนแรกกล่าว “และขอให้คุณให้ความร่วมมือ…” ขณะที่เจ้าหน้าที่กำลังจะเดินสำรวจภายในบ้าน จู่ๆ ประตูหน้าบ้านก็ถูกผลักเปิดออกอีกครั้ง คราวนี้เป็นชายชุดดำสามคน สวมหน้ากากปิดบังใบหน้า เดินเข้ามาด้วยท่าทีคุกคาม “ปล่อยเขาไป” ชายชุดดำคนหนึ่งพูด น้ำเสียงทุ้มต่ำ เจ้าหน้าที่ตำรวจทั้งสองนายหันไปมองด้วยความตกใจ “ใครพวกคุณ? คุณไม่มีสิทธิ์เข้ามา!” เจ้าหน้าที่คนหนึ่งข่มขู่ “เรามีสิทธิ์… และเราจะพาคุณสมชายไป” ชายชุดดำคนเดิมกล่าว สถานการณ์เริ่มตึงเครียดขึ้น ท่ามกลางความสับสนของนัทที่ยืนมองอยู่ “ปู่ครับ… พวกเขาเป็นใคร?” นัทกระซิบถาม “ปู่… ปู่ไม่รู้… แต่มันต้องเกี่ยวข้องกับเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อกี้แน่ๆ” ปู่สมชายตอบ พยายามบังนัทไว้ด้านหลัง จู่ๆ ชายชุดดำคนหนึ่งก็ชักปืนออกมา ทำให้เจ้าหน้าที่ตำรวจทั้งสองนายต้องชักปืนตอบโต้ “อย่า… อย่าทำอะไรเลย!” ปู่สมชายร้องห้าม “ผมบอกแล้วไง… ปล่อยเขาไป” ชายชุดดำคนเดิมกล่าว “ถ้าคุณไม่อยากให้เกิดเรื่องร้ายแรงกว่านี้…” แต่ก่อนที่ใครจะทันได้ทำอะไร เสียงฝีเท้าจำนวนมากก็ดังมาจากด้านนอก ตามมาด้วยเสียงตะโกนสั่งการจากเจ้าหน้าที่ตำรวจที่มาสมทบ “วางปืนลง! วางปืนลงเดี๋ยวนี้!” เหล่าชายชุดดำหน้าตาเปลี่ยนไป พวกเขารู้ดีว่าสถานการณ์กำลังจะบานปลาย “ถอย!” ชายชุดดำคนหนึ่งตะโกน ก่อนที่ทั้งสามคนจะหันหลังวิ่งออกไปทางประตูหลังของบ้านอย่างรวดเร็ว เจ้าหน้าที่ตำรวจรีบวิ่งตามไป แต่ก็สายเกินไป เหล่าชายชุดดำหายตัวไปในความมืดของค่ำคืนราวกับเงา ความวุ่นวายคลี่คลายลง เจ้าหน้าที่ตำรวจเริ่มสอบสวนปู่สมชายอีกครั้ง แต่คราวนี้ ท่าทีของพวกเขาเปลี่ยนไป พวกเขาดูลังเล และสับสน “คุณสมชาย… ผมต้องขอโทษด้วย… เราได้รับรายงานที่คลาดเคลื่อน… แต่… คุณรู้จักกลุ่มคนพวกนั้นไหมครับ?” เจ้าหน้าที่คนหนึ่งถาม ปู่สมชายส่ายหน้า “ไม่… ผมไม่รู้จัก… พวกเขา… พวกเขาพูดเหมือนรู้เรื่องเครื่องบินของผม…” “เรื่องเครื่องบินของคุณ… มีคนส่งข้อมูลอะไรมาให้คุณบ้างไหมครับ?” ปู่สมชายคิดถึงโทรศัพท์เมื่อครู่ “มี… มีคนโทรเข้ามา… พูดจาข่มขู่… ประมาณว่า… จะหยุดความฝันของผม…” เจ้าหน้าที่ตำรวจคนหนึ่งจดบันทึกอย่างรวดเร็ว “ขอบคุณครับคุณสมชาย… เราจะดำเนินการสืบสวนเรื่องนี้ต่อไป… หากมีอะไรคืบหน้า… เราจะแจ้งให้คุณทราบ…” เมื่อเจ้าหน้าที่ตำรวจชุดใหญ่จากไป ปู่สมชายและนัทก็ยืนมองหน้ากันด้วยความอ่อนล้า “ปู่… พวกนั้น… คือคนที่โทรมาเมื่อกี้ใช่ไหมครับ?” นัทถาม “ใช่… และพวกเขาก็รู้… รู้ว่าปู่กำลังพยายามจะสร้างอะไรขึ้นมา… บางที… ความฝันของปู่… อาจจะอันตรายกว่าที่ปู่คิด…” ปู่สมชายพูดเสียงแผ่ว เขาเดินกลับไปที่โต๊ะทำงาน มองไปยังกล่องไม้เก่าๆ ที่มีแผนผังของคุณตาอยู่ข้างใน “แผนผังพวกนี้… อาจจะไม่ใช่แค่ความฝัน… แต่อาจจะเป็น… กุญแจ… สู่บางสิ่ง… บางสิ่งที่คนเหล่านั้นต้องการ…” นัทมองแผนผังเหล่านั้นอย่างพิจารณา “ปู่ครับ… ถ้าพวกนั้นต้องการมันจริงๆ… พวกเขาจะกลับมาอีกไหมครับ?” ปู่สมชายเงยหน้ามองนัท สายตาของเขาเต็มไปด้วยความกังวล “ปู่… ปู่ก็ไม่รู้… แต่มั่นใจได้เลย… ว่าการเดินทางของเรา… จะไม่ง่ายอย่างที่คิด…” เขากลับไปหยิบแผนผังชิ้นที่มีรูปปีกนกที่ดูแข็งแรงผิดปกติขึ้นมาอีกครั้ง “ปู่ต้องรีบทำ… ต้องรีบสร้างเครื่องบินลำใหม่… ที่แข็งแกร่งกว่าเดิม… ก่อนที่พวกเขาจะกลับมา… และคว้ามันไป…” ขณะที่ปู่สมชายกำลังครุ่นคิดอยู่นั้นเอง สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้แผนผังเหล่านั้น มันเป็นรูปถ่ายเก่าๆ ที่ถูกซ่อนไว้… เมื่อเขาหยิบมันขึ้นมาดู… หัวใจของเขาก็แทบจะหยุดเต้น… รูปนั้นเป็นรูปของเขา… ในวัยเด็ก… ยืนอยู่ข้างชายคนหนึ่ง… ที่มีรอยยิ้มอบอุ่น… และในมือของชายคนนั้น… เขาถือ… “เครื่องบินกระดาษ…” ปู่สมชายพึมพำ แต่สิ่งที่ทำให้เขาตกใจยิ่งกว่านั้น คือ… ชายในรูป… คือใครกันแน่? ทำไมเขาถึงไม่เคยเห็นรูปนี้มาก่อน? และชายคนนั้น… มีความเกี่ยวข้องอะไรกับแผนผังของคุณตา… และกลุ่มชายชุดดำลึกลับนั่น?