ภาพถ่ายในโทรศัพท์ของปู่บุญทำให้ทุกคนตกอยู่ในความตกตะลึง ไหมแทบจะทรุดตัวลงไปกองกับพื้น เธอเอามือกุมปากแน่น ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัว “ไม่จริง…นี่มัน…นี่มันไม่ใช่ ‘สายลม’ ของปู่…” ปู่บุญพูดเสียงสั่นเครือ สมชายรีบเข้ามาดูรูปในโทรศัพท์ของปู่บุญ เขาพิจารณาอย่างถี่ถ้วน และสีหน้าของเขาก็เคร่งเครียดขึ้น “นี่มัน…เหมือนกับ…ที่เราเคยเห็นในข่าว…” สมชายกล่าว “กลุ่มก่อการร้าย…ที่ใช้เครื่องบิน…บังคับวิทยุ…ในการโจมตี…” “แต่…แต่ ‘สายลม’ ของปู่…มันถูกสร้างขึ้นมา…เพื่อความดี…เพื่อความฝัน…” ปู่บุญพูดด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ “บางที…คนที่เรามอบ ‘ความลับ’ ให้…เขาอาจจะ…ไม่ได้มีเจตนาอย่างที่เราคิด…” สมชายบอก “คุณวายุ…เขา…เขาบอกว่าจะนำไปพัฒนาต่อยอด…เพื่อความดี…” ไหมพูดอย่างมีความหวัง “แต่…ถ้าคนส่งข้อความนั้น…เป็น ‘วายุ’…แล้วเขาใช้ ‘ความลับ’ ของ ‘สายลม’…เพื่อสร้าง…เครื่องบิน…ที่มีสัญลักษณ์ของผู้ก่อการร้าย…นั่นหมายความว่า…?” สมชายเงียบไป “หมายความว่า…เรา…เราอาจจะกำลัง…มีส่วน…ในการสร้าง…สิ่งที่จะนำมาซึ่งความหายนะ…” ปู่บุญพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด “ไม่…ปู่…ปู่ไม่ได้ผิด…” ไหมรีบแก้ต่าง “ปู่ทำทุกอย่าง…เพื่อช่วย ‘สายลม’…เพื่อช่วยความฝันของปู่…” “แต่…ถ้าความฝันของปู่…กำลังจะกลายเป็น…ฝันร้าย…ของคนอื่น…” ปู่บุญถอนหายใจ ทันใดนั้นเอง เสียงโทรศัพท์ของไหมก็ดังขึ้นอีกครั้ง เธอรีบหยิบขึ้นมาดู และเห็นชื่อผู้ส่ง… “วายุ!” ไหมอุทาน เธอรีบกดรับสาย “ฮัลโหล…คุณวายุคะ…” ไหมพูด “…สวัสดีครับ…คุณไหม…” เสียงของวายุฟังดูเหนื่อยล้า “ผม…ผมเสียใจ…ที่ต้องบอกข่าวนี้…แต่…ผม…ผมไม่สามารถ…ปกป้อง ‘สายลม’…ได้…” “หมายความว่ายังไงคะคุณวายุ?” ไหมถาม “…เครื่องบิน…มันถูกขโมยไป…จากที่เก็บ…เมื่อครู่นี้เอง…” วายุพูด “แล้ว…แล้วผม…ผมก็พบ…หลักฐาน…บางอย่าง…” “หลักฐานอะไรคะ?” ไหมถาม “…เหมือนกับ…หลักฐานที่คุณปู่…ได้เห็น…ในโทรศัพท์…” วายุตอบ “มัน…มันเป็นฝีมือของ…กลุ่มที่ผม…กลัวมาตลอด…กลุ่ม ‘เงา’…” “กลุ่ม ‘เงา’?” ปู่บุญทวนคำ “ใช่ครับท่านปู่…” วายุบอก “พวกเขา…คือคนที่ผม…เคยต่อสู้ด้วย…ในอดีต…พวกเขา…ต้องการ ‘ความลับ’ ของ ‘สายลม’…เพื่อนำไปใช้…ในทางที่ผิด…” “แล้ว…แล้ว ‘สายลม’ ล่ะคะ? คุณวายุ?” ไหมถาม “…ตอนนี้…ผมไม่รู้ว่า ‘สายลม’…อยู่ที่ไหน…แต่…ผมเชื่อว่า…พวกเขาจะนำมันไป…ที่ฐานลับของพวกเขา…ที่เกาะ…บางแห่ง…” วายุพูด “เกาะ…?” ปู่บุญถาม “ใช่ครับ…เกาะที่ถูกซ่อนไว้…เข้าถึงได้ยาก…” วายุอธิบาย “ผม…ผมกำลังรวบรวมทีม…เพื่อจะ…บุกเข้าไป…และนำ ‘สายลม’ กลับมา…” “คุณวายุ…คุณจะให้พวกเรา…ช่วยไหมคะ?” ไหมถามด้วยน้ำเสียงมุ่งมั่น วายุดูประหลาดใจเล็กน้อย “คุณไหม…คุณปู่…คุณสมชาย…คุณ…คุณจะมาด้วย?” “แน่นอนค่ะ!” ไหมตอบ “นี่คือ ‘สายลม’ ของปู่…เราจะปล่อยให้ใครหน้าไหน…มาทำลายความฝันของปู่ไม่ได้เด็ดขาด!” สมชายพยักหน้าเห็นด้วย “ฉันจะไปด้วย…เพื่อช่วยเพื่อนของฉัน…” ปู่บุญมองหน้าไหมและสมชาย เขารู้สึกถึงพลังบางอย่างที่เกิดขึ้นภายในใจ “ปู่…ปู่ก็จะไปด้วย…” ปู่บุญกล่าว “ถึงแม้ว่า…ปู่จะแก่แล้ว…แต่…ปู่ก็ยังคง…เป็นเจ้าของ ‘สายลม’…และ…ปู่จะไป…เอาความฝันของปู่…กลับคืนมา…” วายุเงียบไปครู่หนึ่ง เขารู้สึกถึงความกล้าหาญและความมุ่งมั่นของพวกเขา “ดีครับ…ถ้าเช่นนั้น…ผมจะส่งข้อมูล…เกี่ยวกับฐานลับ…และแผนการ…ให้พวกท่าน…เร็วๆ นี้…” วายุพูด “และ…ผมขอให้พวกท่าน…เตรียมตัวให้พร้อม…เพราะภารกิจนี้…อันตราย…อย่างยิ่ง…” เมื่อวางสายจากวายุ ทั้งปู่บุญ ไหม และสมชาย ต่างมองหน้ากันด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น “เราต้องช่วย ‘สายลม’ ให้ได้…” ไหมพูด “ใช่…เราต้องทำ…” สมชายเสริม ปู่บุญมองออกไปนอกหน้าต่าง ท้องฟ้ากำลังเริ่มมืดลง เขาหลับตาลง และนึกถึงภาพของ ‘สายลม’ ที่กำลังโบยบินอย่างอิสระ “ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น…” ปู่บุญกล่าว “ปู่…ปู่จะไม่ยอมแพ้…” ทันใดนั้นเอง เสียงข้อความเข้าจากโทรศัพท์ของสมชายก็ดังขึ้น เขาหยิบขึ้นมาดู และสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป “อะไรน่ะ…?” ไหมถาม “นี่…นี่ข้อความจาก…แหล่งข่าวของฉัน…” สมชายพูด “เขาบอกว่า…กลุ่ม ‘เงา’…กำลังจะ…กำลังจะใช้ ‘สายลม’…ในการ…ในการทดลองอาวุธร้ายแรง…ในอีก…ไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า…” “ไม่!” ปู่บุญอุทาน “เราต้องรีบไป…เดี๋ยวนี้!” ไหมพูด “แต่…เราจะไปที่นั่นได้อย่างไร…?” สมชายถาม “เรายังไม่มีข้อมูล…ที่ชัดเจน…” “วายุ…เขากำลังจะส่งข้อมูลมา…” ปู่บุญบอก “เราต้องรอ…แต่…ถ้ามันสายไปล่ะ?” ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้นอย่างรวดเร็วและรุนแรง “ใครมา?” ไหมถาม “ฉัน…ฉันไปดูเอง…” สมชายพูด และเดินไปที่ประตู เมื่อสมชายเปิดประตูออก…ร่างของใครบางคนก็พุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว