เช้าวันถัดมา ท้องฟ้าแจ่มใสปราศจากเมฆฝน หลังพายุฝนเมื่อวาน ทำให้บรรยากาศสดชื่นเป็นพิเศษ คุณปู่สมชายและฟ้าใสกลับมาที่สนามหญ้าหลังบ้านอีกครั้ง พร้อมกับเครื่องบินกระดาษลำยักษ์ที่ได้รับการดูแลอย่างดี “พร้อมแล้วค่ะปู่” ฟ้าใสกล่าวอย่างกระตือรือร้น เธอกลับมาด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความหวังอีกครั้ง “ดีมาก” คุณปู่สมชายพยักหน้า “วันนี้เราจะลองทำตามที่เราคุยกันเมื่อวานนะ” “เราจะทำให้ปีกมันโค้งขึ้นใช่ไหมคะ” ฟ้าใสถาม “ใช่” คุณปู่สมชายตอบ “แต่เราจะใช้วิธีที่แตกต่างออกไปเล็กน้อย” คุณปู่เดินเข้าไปในโรงเก็บของเล็กๆ ข้างบ้าน และกลับออกมาพร้อมกับกระดาษแข็งสีขาวบางๆ และม้วนเทปกาวอย่างดี “ปู่คิดว่า… เราอาจจะต้องเสริมโครงสร้างที่ปีกให้แข็งแรงขึ้น” คุณปู่สมชายอธิบาย “แล้วค่อยดัดให้มันโค้ง” “แล้วกระดาษแข็งนี่จะช่วยได้ยังไงคะ” ฟ้าใสหรี่ตาพิจารณา “เราจะตัดกระดาษแข็งนี้เป็นแถบยาวๆ แล้วนำมาติดไว้ที่ขอบด้านล่างของปีก” คุณปู่สมชายสาธิต “เมื่อเราดัดปีกให้โค้งขึ้น กระดาษแข็งนี้จะช่วยรักษาทรงของปีกไว้ได้” “โห… เป็นความคิดที่ดีมากเลยค่ะปู่!” ฟ้าใสตาโต “เหมือนกับกระดูกของปีกเลยค่ะ” “ถูกต้อง” คุณปู่สมชายยิ้ม “เราจะใช้เทปกาวอย่างดีติดให้แน่นหนา เพื่อให้แน่ใจว่ามันจะทนทานต่อแรงลม” ทั้งสองคนใช้เวลาช่วงเช้าไปกับการประดิษฐ์ คุณปู่สมชายเป็นคนวัดและตัดกระดาษแข็งเป็นแถบยาวๆ อย่างแม่นยำ ส่วนฟ้าใสเป็นคนช่วยทากาวและติดเทปกาวอย่างประณีต “ค่อยๆ ติดนะฟ้าใส” คุณปู่สมชายกำกับ “ต้องติดให้เรียบสนิท ไม่มีรอยย่น” “ค่ะปู่” ฟ้าใสตอบรับ เธอตั้งใจทำอย่างเต็มที่ มือเล็กๆ บรรจงติดเทปกาวลงบนกระดาษแข็งและปีกของเครื่องบินอย่างช้าๆ เมื่อติดแถบกระดาษแข็งครบทั้งสองข้างของปีกแล้ว คุณปู่สมชายก็ค่อยๆ ดัดปีกทั้งสองข้างขึ้นเล็กน้อย เพื่อให้เกิดความโค้งที่ด้านบน “ดูสิฟ้าใส” คุณปู่สมชายชี้ให้ดู “ตอนนี้ปีกมันดูมีมิติมากขึ้นแล้วนะ” ฟ้าใสมองดูเครื่องบินด้วยความตื่นเต้น “สวยจังเลยค่ะปู่! ดูเหมือนเครื่องบินจริงๆ มากขึ้นเลย” “หวังว่ามันจะบินได้ดีขึ้นนะ” คุณปู่สมชายว่า “ตอนนี้เราลองมาดูเรื่องน้ำหนักที่หัวอีกครั้ง” หลังจากที่พิจารณาอย่างรอบคอบ คุณปู่สมชายตัดสินใจเพิ่มน้ำหนักที่หัวเครื่องบินอีกเล็กน้อย โดยการนำเหรียญบาทอีกสองสามเหรียญมาติดเพิ่มเข้าไป “การปรับสมดุลเป็นสิ่งสำคัญมากนะฟ้าใส” คุณปู่สมชายอธิบาย “เหมือนกับการทรงตัวของคนเรา ถ้าจุดศูนย์ถ่วงไม่ดี มันก็จะล้มได้ง่าย” หลังจากประดิษฐ์และปรับปรุงเครื่องบินกระดาษลำยักษ์จนเป็นที่น่าพอใจ คุณปู่สมชายก็พาฟ้าใสออกมาที่สนามหญ้าอีกครั้ง “วันนี้เราจะลองปล่อยเครื่องบินในมุมที่แตกต่างออกไปนะ” คุณปู่สมชายบอก “เราจะลองปล่อยให้มันลอยขึ้นไปในมุมที่สูงขึ้นเล็กน้อย” “แล้วเราจะปล่อยจากตรงไหนคะปู่” ฟ้าใรถาม “วันนี้เราจะลองปล่อยจากบนเนินเล็กๆ ตรงมุมสนามหญ้านะ” คุณปู่สมชายชี้ไปยังเนินดินเตี้ยๆ ที่มีหญ้าปกคลุม “ตรงนั้นจะช่วยให้เราสามารถปล่อยเครื่องบินให้ลอยขึ้นไปได้สูงขึ้น” ทั้งสองคนช่วยกันแบกเครื่องบินกระดาษลำยักษ์ขึ้นไปยังเนินดินเล็กๆ ท่ามกลางความตื่นเต้นที่เพิ่มขึ้น “พร้อมแล้วนะฟ้าใส” คุณปู่สมชายกล่าว เสียงของท่านเต็มไปด้วยความคาดหวัง “พร้อมค่ะปู่!” ฟ้าใสตอบรับ คุณปู่สมชายจับเครื่องบินกระดาษลำยักษ์ไว้ในมือ ปรับมุมให้เหมาะสม เขาเงยหน้ามองท้องฟ้า สังเกตทิศทางลมอีกครั้ง “ลมวันนี้พัดค่อนข้างดีนะ” ท่านวิเคราะห์ “ไม่แรงเกินไป และมีทิศทางสม่ำเสมอ” “ปล่อยเลยค่ะปู่!” ฟ้าใสเร่ง “สาม… สอง… หนึ่ง… ปล่อย!” คุณปู่สมชายออกแรงผลักเครื่องบินกระดาษลำยักษ์ขึ้นไปบนฟ้าอย่างเต็มแรง เครื่องบินลำยักษ์ลอยขึ้นไปอย่างสง่างาม ปีกที่โค้งขึ้นอย่างประณีตช่วยให้มันทรงตัวอยู่ในอากาศได้อย่างมั่นคง “ว้าว! มันลอยไปได้ไกลกว่าเดิมอีกค่ะปู่!” ฟ้าใสร้องตะโกนด้วยความดีใจ “ดูสิคะ! มันไม่เอียงเลย!” เครื่องบินกระดาษลำยักษ์ลอยขึ้นไปเรื่อยๆ ไม่เหมือนครั้งก่อนๆ ที่มันเสียการทรงตัวอย่างรวดเร็ว ปีกที่ได้รับการเสริมโครงสร้างช่วยให้มันสามารถรับแรงลมได้ดีขึ้น และการปรับรูปทรงของปีกก็ทำให้มันลอยได้อย่างนุ่มนวล คุณปู่สมชายและฟ้าใสยืนมองเครื่องบินด้วยความภาคภูมิใจ เครื่องบินค่อยๆ ลอยสูงขึ้นไปเรื่อยๆ เกือบจะถึงยอดต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ปลายสนาม “มันกำลังจะบินข้ามรั้วไปแล้วค่ะปู่!” ฟ้าไสตบมืออย่างตื่นเต้น แต่แล้ว… ท่ามกลางความสำเร็จที่กำลังจะเกิดขึ้น ทันใดนั้นเอง มีนกพิราบตัวหนึ่งก็บินโฉบเข้ามาใกล้เครื่องบินกระดาษลำยักษ์อย่างไม่คาดฝัน “อุ้ย! อะไรน่ะ!” ฟ้าไสตบมืออย่างตกใจ นกพิราบตัวนั้นบินเฉียดปีกของเครื่องบินกระดาษไปอย่างฉิวเฉียด ทำให้ปีกข้างหนึ่งเกิดการเสียสมดุลอย่างกะทันหัน “ไม่นะ!” คุณปู่สมชายอุทาน เครื่องบินกระดาษลำยักษ์ที่กำลังจะประสบความสำเร็จ ก็เสียการทรงตัวอย่างรุนแรง มันเริ่มเอียงไปด้านข้างอย่างรวดเร็ว พยายามทรงตัวอยู่เพียงชั่วครู่ ก่อนที่จะร่วงหล่นลงสู่พื้นหญ้าอีกครั้ง ความผิดหวังฉายชัดบนใบหน้าของคุณปู่และฟ้าใส แต่ครั้งนี้… ความผิดหวังนั้นแฝงไปด้วยความเสียดาย เพราะพวกเขาเกือบจะทำสำเร็จแล้วจริงๆ