เช้าวันเสาร์ที่อากาศแจ่มใส ปั้นและคุณปู่ได้ขนย้ายผลงานดินเผาที่ปั้นตั้งใจทำมาตลอดหลายเดือนไปที่ตลาดนัดชุมชน บรรยากาศคึกคักไปด้วยผู้คน ร้านรวงต่างๆ ตั้งแผงขายของอย่างเป็นระเบียบ เสียงจอแจของผู้คนดังเซ็งแซ่ ปั้นรู้สึกประหม่าเล็กน้อยเมื่อต้องเผชิญหน้ากับผู้คนจำนวนมาก แต่เมื่อมองเห็นรอยยิ้มให้กำลังใจของคุณปู่ที่ยืนอยู่ข้างๆ เขาก็รู้สึกดีขึ้นมาบ้าง "ไม่ต้องกังวลนะหลานรัก ค่อยๆ วางของไป" คุณปู่กระซิบเบาๆ ขณะที่ช่วยกันจัดวางแจกัน ดอกไม้ดินเผา และกระถางต้นไม้เล็กๆ ที่ปั้นสร้างสรรค์ขึ้นมาอย่างประณีตบนผืนผ้าสีแดงสด "ครับปู่" ปั้นตอบเสียงแผ่ว พยายามไม่สบตาใคร เขาจับถุงเงินที่ปู่ส่งให้แน่น ราวกับจะหาที่ยึดเหนี่ยว "มองดูสิ คนมาเลือกซื้อของกันเยอะแยะเลย" คุณปู่พูดพลางชี้ไปที่แผงข้างๆ ที่มีลูกค้ามุงดูสินค้าจนแน่นขนัด ปั้นค่อยๆ หันไปมองตามที่คุณปู่บอก สายตาของเขากวาดไปตามใบหน้าของผู้คน หลากหลายวัย หลากหลายอาชีพ แต่ละคนล้วนมีรอยยิ้มและท่าทางที่ผ่อนคลาย เขาเห็นคุณป้าคนหนึ่งกำลังเลือกซื้อผักสด คุณลุงอีกคนกำลังหยิบชิมผลไม้ และเด็กๆ กำลังวิ่งเล่นกันอย่างสนุกสนาน ทันใดนั้นเอง สายตาของเขาก็ไปหยุดอยู่ที่หญิงสาวคนหนึ่ง เธอมีผมยาวสีดำขลับ ดวงตาเป็นประกาย ใบหน้าเปื้อนยิ้ม เธอกำลังยืนพิจารณาแจกันดินเผาใบหนึ่งที่ปั้นเป็นคนปั้น มันเป็นแจกันทรงสูง ลวดลายดอกไม้เล็กๆ ที่เขาบรรจงวาดลงไปอย่างตั้งใจ "แจกันใบนี้สวยจังเลยค่ะ" หญิงสาวพูดกับแม่ค้าที่ยืนอยู่ข้างๆ ปั้นใจเต้นแรง เขาไม่เคยคิดว่าจะมีใครมาสนใจผลงานของเขาขนาดนี้ "นี่ลูกสาวของปู่เขาปั้นเองนะ" คุณปู่พูดเสริมด้วยรอยยิ้มกว้าง หญิงสาวหันมามองปั้น เธอยิ้มให้เขาอย่างเป็นมิตร "คุณปั้นเหรอคะ ฝีมือดีมากเลยค่ะ ดอกไม้พวกนี้ดูมีชีวิตชีวาจริงๆ" ปั้นหน้าแดง เขารู้สึกเหมือนมีผีเสื้อบินวนอยู่ในท้อง "ขอบคุณครับ" เขาตอบเสียงเบา "คุณแม่ชอบดอกไม้มากเลยค่ะ ถ้าได้แจกันใบนี้ไปคงดีใจใหญ่" หญิงสาวพูดต่อ "งั้นรับไปเลยสิครับ" คุณปู่รีบเสนอ "ผมลดราคาให้พิเศษเลย" "ไม่เป็นไรค่ะ ราคาเหมาะสมแล้วค่ะ" หญิงสาวตอบ "ดิฉันเต็มใจจ่ายค่ะ" เธอหยิบเงินจากกระเป๋าขึ้นมาจ่ายให้คุณปู่ ปั้นยืนมองด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก มีทั้งความดีใจ ความภาคภูมิใจ และความเขินอาย "ขอให้คุณแม่มีความสุขกับแจกันใบใหม่นะคะ" ปั้นพูดอย่างตะกุกตะกัก "ขอบคุณค่ะคุณปั้น" หญิงสาวตอบพร้อมรอยยิ้ม "ถ้ามีผลงานสวยๆ อีก อย่าลืมมาวางขายที่นี่อีกนะคะ" เธอกล่าวลาและเดินจากไปพร้อมกับแจกันใบโปรด ปั้นมองตามหลังเธอไปจนลับตา ความรู้สึกประหม่าเมื่อครู่ค่อยๆ จางหายไป แทนที่ด้วยความรู้สึกอบอุ่นที่แผ่ซ่านไปทั่วทั้งใจ ตลอดทั้งวัน มีผู้คนแวะเวียนมาที่แผงของคุณปู่และปั้นไม่ขาดสาย บางคนเข้ามาชมเฉยๆ บางคนก็สอบถามราคา บางคนก็ซื้อไปเป็นของฝาก ทุกครั้งที่มีคนชื่นชมผลงานของเขา ปั้นจะรู้สึกดีใจและมีกำลังใจมากขึ้นเรื่อยๆ เขาเริ่มกล้าที่จะพูดคุยกับลูกค้ามากขึ้น แนะนำผลงานของตัวเอง และตอบคำถามต่างๆ ได้อย่างคล่องแคล่วขึ้น "คุณปู่ครับ ผมขายดอกไม้ดินเผาหมดแล้วครับ" ปั้นพูดขึ้นเมื่อเห็นว่าเหลือเพียงกระถางต้นไม้ไม่กี่ใบ "ดีมากเลยหลานรัก" คุณปู่ยิ้มปลื้ม "เห็นไหม ปั้นเก่งมากเลย วันนี้ขายดีกว่าที่ปู่คาดไว้เยอะเลย" "ก็เพราะคุณปู่ให้กำลังใจผมตลอด" ปั้นบอก "แล้วก็... ลูกค้าเขาก็ชอบผลงานของผมด้วย" "แน่นอนอยู่แล้ว" คุณปู่ตบไหล่ปั้นเบาๆ "ฝีมือของปั้นน่ะ ไม่เป็นรองใครหรอกนะ" เขาหยิบดอกไม้ดินเผาที่ปั้นทำขึ้นมาดอกหนึ่งขึ้นมาดูอย่างพิจารณา "ดูสิ กลีบดอกมีความพลิ้วไหว สีสันก็สดใส เหมือนจริงมากๆ เลยนะ" "ผมพยายามใส่อารมณ์ลงไปในดอกไม้พวกนี้ครับ" ปั้นพูด "เวลาที่ผมรู้สึกดี ดอกไม้ก็จะดูสดชื่น เวลารู้สึกเศร้า ดอกไม้ก็จะดูหม่นๆ ลงไปหน่อย" "นั่นแหละศิลปะที่แท้จริง" คุณปู่พยักหน้าเห็นด้วย "การแสดงออกถึงความรู้สึกผ่านสิ่งที่ปั้นขึ้นมา" เมื่อถึงเวลาเย็น แสงอาทิตย์เริ่มคล้อยต่ำลงเรื่อยๆ ผู้คนในตลาดเริ่มซาลง คุณปู่และปั้นก็เก็บข้าวของ เตรียมตัวกลับบ้าน "วันนี้เหนื่อยไหมปั้น" คุณปู่ถาม "ไม่เหนื่อยเลยครับปู่" ปั้นตอบ "รู้สึกดีใจมากกว่า" "ดีแล้ว" คุณปู่ยิ้ม "การได้เห็นคนอื่นชื่นชมผลงานของเรา มันเป็นความสุขอีกแบบหนึ่งนะ" "ผมเข้าใจแล้วครับ" ปั้นพยักหน้า "เหมือนเวลาที่ผมได้เห็นคุณปู่ยิ้มตอนที่ผมปั้นดินสำเร็จ" คุณปู่หัวเราะเบาๆ "ใช่แล้วหลานรัก นั่นแหละความสุขเล็กๆ ที่เราสร้างให้กันได้" ขณะที่กำลังจะเดินออกจากตลาด ปั้นได้ยินเสียงเรียกดังมาจากข้างหลัง "คุณปู่ครับ คุณปั้นครับ" ทั้งสองหันไปมอง ก็เห็นหญิงสาวคนเมื่อช่วงเช้าเดินเข้ามาหาเธอถือถุงกระดาษสีน้ำตาลใบใหญ่ "ดิฉันลืมของไว้ที่แผงของคุณปู่ค่ะ" เธอพูดพร้อมยื่นถุงให้คุณปู่ คุณปู่รับมาเปิดดู ก็พบว่าเป็นผ้ากันเปื้อนที่เขาใช้ตอนปั้นดินเผา "อ้าว นี่ของคุณปู่เอง ขอบคุณมากนะ" "ไม่เป็นไรค่ะ" หญิงสาวมองไปที่ปั้น "แล้วก็... ดิฉันมีของจะให้คุณปั้นด้วยค่ะ" เธอหยิบกล่องสี่เหลี่ยมเล็กๆ ออกมาจากกระเป๋าแล้วยื่นให้ปั้น "นี่ค่ะ เป็นชุดสีน้ำอย่างดีที่คุณแม่ของคุณดิฉันไม่ค่อยได้ใช้ ดิฉันคิดว่าคุณปั้นน่าจะชอบ" ปั้นรับกล่องมาด้วยความงุนงง "สำหรับผมเหรอครับ" "ใช่ค่ะ เห็นฝีมือการลงสีของคุณปั้นแล้ว ดิฉันเชื่อว่าคุณปั้นจะสามารถสร้างสรรค์ผลงานที่สวยงามยิ่งขึ้นไปอีกได้" หญิงสาวบอก "ขอให้สนุกกับการใช้สีนะคะ" ปั้นมองกล่องสีน้ำในมือ สัมผัสได้ถึงน้ำหนักและความรู้สึกดีๆ ที่หญิงสาวมอบให้ เขาเงยหน้ามองหญิงสาวด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความซาบซึ้ง "ขอบคุณมากครับ" ปั้นพูดเสียงดังฟังชัดขึ้นกว่าเดิม "ผมจะไม่ทำให้คุณผิดหวังครับ" หญิงสาวยิ้มอย่างอ่อนโยน "ดิฉันรอชมผลงานชิ้นต่อไปของคุณปั้นนะคะ" เธอกล่าวลาอีกครั้งและเดินจากไป ปั้นมองตามหลังเธอไปอีกครั้ง ก่อนจะหันมามองคุณปู่ด้วยรอยยิ้มกว้าง "คุณปู่ครับ ผมรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังเปิดออกเลยครับ" คุณปู่มองหลานชายด้วยความเอ็นดู "นั่นแหละคือพลังของความกล้าหาญและผลงานที่มาจากใจนะหลานรัก"