การปั้นอ่างบัวคืบคลานไปด้วยดี ลายคลื่นที่ขอบนั้นสวยงามจนน่าทึ่ง ปั้นใช้เวลาหลายชั่วโมงในการเก็บรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ให้สมบูรณ์แบบ เขาลงน้ำหนักมืออย่างนุ่มนวล ใช้ปลายเครื่องมือค่อยๆ ขูดขีดเนื้อดินให้เกิดเป็นริ้วคลื่นที่ดูพลิ้วไหวราวกับสายน้ำจริงๆ "ปั้น! นั่นสวยมากเลย!" คุณวิรัชอุทานเมื่อเดินเข้ามาเห็นผลงานของหลานชาย "ปู่ไม่เคยเห็นลายคลื่นที่สวยขนาดนี้มาก่อนเลยนะ" ปั้นเงยหน้าขึ้นมามองคุณปู่ด้วยรอยยิ้มกว้าง "จริงเหรอครับคุณวิรัช" "จริงสิ" คุณวิรัชพยักหน้าอย่างหนักแน่น "ลายคลื่นพวกนี้...มันดูมีชีวิตชีวามากเลยนะ เหมือนกับว่ามันกำลังเคลื่อนไหวจริงๆ" คำชมเชยของคุณปู่ทำให้ปั้นรู้สึกดีใจจนแทบจะลอยได้ เขารู้สึกภูมิใจในฝีมือของตัวเอง แต่ในขณะเดียวกันก็อดคิดถึงความกังวลเรื่องการย้ายบ้านไม่ได้ "คุณวิรัชครับ" ปั้นเอ่ยขึ้นอย่างลังเล "แล้ว...เรื่องที่ผมต้องย้ายบ้าน...มันยังไงต่อเหรอครับ" คุณวิรัชชะงักไปเล็กน้อย เขารู้ว่าถึงเวลาที่ต้องบอกความจริงบางส่วนกับปั้นแล้ว "เรื่องนั้น...ปู่กำลังพยายามหาทางออกที่ดีที่สุดอยู่" "แล้ว...ผมจะได้อยู่ที่นี่ต่อไหมครับ" ปั้นถาม เสียงของเขาเบาหวิวเต็มไปด้วยความหวัง คุณวิรัชถอนหายใจยาว "ปู่...ปู่ไม่แน่ใจเลยนะปั้น" ปั้นก้มหน้าลงมองพื้น น้ำตาเริ่มเอ่อคลอ "แล้ว...อ่างบัวใบนี้...ปั้นจะเอาไปวางที่ไหนครับ" "ถ้าเราต้องย้ายจริงๆ..." คุณวิรัชพูดช้าๆ "ปู่ว่า...ปั้นอาจจะต้อง...มอบมันให้กับใครสักคนดูแลแทนนะ" "ไม่เอาครับ!" ปั้นโพล่งออกมาด้วยความน้อยใจ "ปั้นไม่อยากให้ใครมาดูแลอ่างใบนี้ ปั้นอยากดูแลมันเอง!" "ปั้น..." คุณวิรัชพยายามปลอบ "ปู่เข้าใจนะ แต่บางที...เราก็ต้องยอมรับในสิ่งที่มันเป็น" "แต่ผมตั้งใจทำมันมากเลยนะครับ!" ปั้นเริ่มสะอื้น "ผมอยากให้มันเป็นอ่างบัวที่สวยที่สุด...เป็นอ่างที่ผมจะได้ใช้ปลูกดอกบัว...ดอกบัวที่แม่เคยชอบ..." คำพูดของปั้นทำให้คุณวิรัชถึงกับชะงัก คุณวิรัชไม่เคยรู้มาก่อนว่าปั้นมีความผูกพันกับดอกบัวมากถึงขนาดนี้ เขาเคยได้ยินคุณสมศักดิ์พูดถึงเรื่องดอกบัวที่ภรรยาชอบปลูกอยู่บ้าง แต่ไม่เคยคิดว่ามันจะมีความหมายกับปั้นมากขนาดนี้ "ปั้น..." คุณวิรัชค่อยๆ เอ่ย "ดอกบัวที่แม่ปั้นชอบ...มันสีอะไรนะ" "สีชมพูครับ" ปั้นตอบเสียงสั่น "แม่เคยบอกว่า...ดอกบัวสีชมพู...เหมือนกับรอยยิ้มของแม่..." คุณวิรัชหลับตาลง เขาพยายามนึกภาพใบหน้าของลูกสะใภ้ แต่ภาพนั้นเลือนรางเหลือเกิน เขาจำได้เพียงแค่รอยยิ้มที่สดใสและดวงตาที่เต็มไปด้วยความหวัง "ปู่...ปู่จะพยายามหาทางนะปั้น" คุณวิรัชพูดเสียงหนักแน่น "ปู่จะพยายามทำให้ดีที่สุด เพื่อให้ปั้นได้อยู่กับอ่างใบนี้ และได้ปลูกดอกบัวที่ปั้นรัก" ปั้นเงยหน้าขึ้นมองคุณปู่ด้วยแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความหวัง "จริงเหรอครับคุณวิรัช" "จริงสิ" คุณวิรัชยิ้ม "ปู่ไม่เคยโกหกปั้นหรอก" ในขณะเดียวกัน คุณสมศักดิ์ก็กำลังเผชิญหน้ากับความจริงอันโหดร้าย ในห้องทำงานของเขา คุณสมศักดิ์เปิดแฟ้มเอกสารเก่าๆ ที่ภรรยาเคยเก็บรักษาไว้ เขากำลังพยายามหาหลักฐานบางอย่างที่อาจจะช่วยให้เขาเข้าใจเรื่องราวทั้งหมดได้ดียิ่งขึ้น เขาพบจดหมายที่ภรรยาเขียนไว้ก่อนที่จะเกิดเหตุการณ์ร้ายแรงขึ้น จดหมายฉบับนั้นเต็มไปด้วยความรู้สึกสิ้นหวัง ความเหนื่อยล้า และความรู้สึกผิดต่อครอบครัว "ผม...ผมมันแย่เหลือเกิน" หนึ่งในประโยคในจดหมายเขียนไว้ "ผมดูแลทุกคนได้ไม่ดีเลย...ผมทำให้ครอบครัวต้องเดือดร้อน...ผมมันไร้ค่าจริงๆ..." คุณสมศักดิ์อ่านจดหมายไปน้ำตาไหลไป เขาไม่เคยรู้เลยว่าภรรยาของเขาต้องแบกรับความรู้สึกที่หนักหน่วงขนาดนี้มาก่อน เขาเคยคิดว่าเธอมีความสุขดีกับชีวิตครอบครัว "ผม...ผมไม่อยากให้ปั้นต้องมาลำบากเพราะผม" อีกประโยคหนึ่งในจดหมายเขียนไว้ "ผมอยากให้เขามีชีวิตที่ดี...มีอนาคตที่ดี...ผมขอโทษนะ...ที่ผมอาจจะต้องจากไป..." คุณสมศักดิ์วางจดหมายลง เขารู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบอย่างรุนแรง เขาไม่เคยรู้เลยว่าสิ่งที่เขาทำ กำลังบั่นทอนจิตใจของภรรยามากเพียงนี้ "คุณวิรัชครับ..." คุณสมศักดิ์โทรศัพท์หาคุณปู่ "ผม...ผมตัดสินใจแล้ว" "คุณตัดสินใจเรื่องอะไรครับคุณสมศักดิ์" คุณวิรัชถาม "ผม...ผมจะยังไม่ย้ายงานครับ" คุณสมศักดิ์พูดเสียงหนักแน่น "ผม...ผมจะอยู่ที่นี่กับครอบครัว" คุณวิรัชเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้น "ผมเข้าใจแล้วครับคุณสมศักดิ์" "ผม...ผมรู้สึกผิดมากครับคุณวิรัช" คุณสมศักดิ์พูดต่อ "ผมควรจะใส่ใจความรู้สึกของภรรยาผมให้มากกว่านี้...ผมควรจะอยู่เคียงข้างเธอ...ไม่ใช่ปล่อยให้เธอต้องเผชิญหน้ากับปัญหาเพียงลำพัง" "ไม่เป็นไรครับคุณสมศักดิ์" คุณวิรัชปลอบ "อดีตแก้ไขไม่ได้ แต่ปัจจุบันเราสามารถเริ่มต้นใหม่ได้เสมอ" "ผม...ผมอยากจะกลับไปแก้ไขความสัมพันธ์กับปั้นให้ดีขึ้นครับ" คุณสมศักดิ์กล่าว "ผมอยากเป็นพ่อที่ดีของเขา" "ผมเชื่อว่าปั้นเองก็รอคอยการกลับมาของคุณอยู่นะครับ" คุณวิรัชตอบ ในขณะที่พ่อและคุณปู่กำลังเผชิญหน้ากับอดีตและเริ่มต้นใหม่ ปั้นเองก็กำลังมีความสุขกับการปั้นอ่างบัวใบนี้ เขามองเห็นภาพตัวเองในอนาคต กำลังดูแลอ่างบัวใบสวยนี้ ปลูกดอกบัวสีชมพูสดใส และมองดูมันแย้มกลีบอย่างมีความสุข เขาไม่รู้เลยว่าเบื้องหลังภาพลวงตาที่สวยงามนี้ มีความจริงอันเจ็บปวดที่กำลังถูกปกปิดเอาไว้ และมีผู้ใหญ่กำลังพยายามอย่างเต็มที่เพื่อรักษาสภาพที่เปราะบางนี้เอาไว้ ปั้นกลับไปทำงานของเขาต่อ เขาใช้ปลายเครื่องมือค่อยๆ ลากเส้นเป็นลายคลื่นที่ขอบอ่างอย่างตั้งใจ เขารู้สึกถึงความสงบที่แผ่ซ่านเข้ามาในจิตใจ ราวกับว่าลายคลื่นเหล่านี้กำลังช่วยชะล้างความกังวลและความสับสนทั้งหมดออกไป จนเหลือเพียงความสุขเล็กๆ ที่ได้จากการสร้างสรรค์ผลงานศิลปะที่เขารัก