ความมืดมิดของรัตติกาลได้ปกคลุมผืนฟ้า บรรยากาศภายในบ้านเงียบสงัด มีเพียงเสียงนาฬิกาแขวนผนังที่เดินติ๊กต็อกเป็นเพื่อนยามค่ำคืน ปั้นนอนไม่หลับ เขาพลิกตัวไปมาอยู่บนเตียงราวกับกำลังต่อสู้กับบางสิ่งบางอย่างที่มองไม่เห็น ความคิดเกี่ยวกับเรื่องที่เขาได้ยินเมื่อวานนี้ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวไม่หยุดหย่อน ภาพของคุณพ่อที่กำลังสารภาพความผิด ภาพของคุณแม่ที่กำลังเสียใจ และภาพของคุณปู่ที่ดูปลงตก เขาตัดสินใจลุกออกจากเตียงอย่างเงียบเชียบ เปิดประตูห้องนอนออกไปเบาๆ แล้วย่องไปตามโถงทางเดิน เขาตั้งใจจะไปหาคุณปู่ที่ห้องนั่งเล่น เขาเห็นแสงไฟสลัวๆ จากห้องนั่งเล่นลอดผ่านช่องประตูออกมา คิดว่าคุณปู่อาจจะยังไม่นอน เมื่อไปถึงหน้าประตูห้องนั่งเล่น ปั้นก็ชะงัก เขาได้ยินเสียงคนคุยกันอยู่ข้างใน เสียงนั้นไม่ใช่เสียงของคุณปู่เพียงคนเดียว แต่ยังมีเสียงของคุณพ่อของเขาด้วย ปั้นลังเลเล็กน้อยว่าจะเข้าไปดีหรือไม่ แต่ความอยากรู้และความรู้สึกสับสนที่ถาโถมเข้ามาก็ทำให้เขาตัดสินใจแง้มประตูแง้มหนึ่งข้าง แล้วแอบมองเข้าไป เขาเห็นคุณปู่และคุณพ่อนั่งอยู่บนโซฟาตัวยาว ใบหน้าของคุณพ่อดูเคร่งเครียด ดวงตาแดงก่ำราวกับเพิ่งผ่านการร้องไห้มา คุณปู่กำลังเอื้อมมือมาวางบนบ่าของคุณพ่อ ราวกับจะปลอบโยน "พ่อ... ผมขอโทษ" เสียงของคุณพ่อดังขึ้น แหบพร่าและเต็มไปด้วยความสำนึกผิด "ผมทำให้ทุกคนผิดหวังจริงๆ" "พ่อเข้าใจ" คุณปู่ตอบเสียงเรียบ "แต่เรื่องมันเกิดขึ้นแล้ว เราต้องมาดูกันว่าจะทำยังไงต่อไป" "ผม... ผมไม่รู้จะทำยังไงดีครับ" คุณพ่อกุมขมับ "ผมทำลายทุกอย่างไปหมดแล้ว" "อย่าเพิ่งพูดแบบนั้น" คุณปู่พูด "ปั้นยังอยู่ตรงนี้ ปั้นยังรักพ่อ" "แต่ผม... ผมไม่รู้ว่าปั้นจะรับผมได้ไหม" คุณพ่อเสียงสั่นเครือ "ผมกลัวว่าปั้นจะเกลียดผม" "ปู่เชื่อว่าปั้นจะเข้าใจ" คุณปู่กล่าว "ปั้นเป็นเด็กที่เข้มแข็ง และปั้นก็รักครอบครัวมาก" "แล้ว... คุณแม่ล่ะครับ" คุณพ่อถามต่อ "ท่านจะให้อภัยผมไหม" คุณปู่เงียบไปครู่หนึ่ง "ปู่เองก็ไม่แน่ใจ" คุณปู่ถอนหายใจ "แต่ปู่จะพยายามคุยกับท่านเอง" "ผม... ผมรู้สึกแย่จริงๆ ครับ" คุณพ่อก้มหน้าลงมองพื้น "ผมไม่อยากให้ใครต้องเจ็บปวดเพราะผม" "ความผิดพลาดมันเกิดขึ้นได้กับทุกคน" คุณปู่พูด "สิ่งสำคัญคือเราต้องเรียนรู้จากมัน และพยายามแก้ไขให้ดีที่สุด" ปั้นยืนฟังอยู่เงียบๆ หัวใจของเขากำลังเต้นแรง เขาไม่เคยเห็นคุณพ่อในสภาพแบบนี้มาก่อน เขาดูอ่อนแอ เปราะบาง และเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด เขาไม่เคยคิดว่าพ่อของเขาจะมีความลับอะไรแบบนี้ "ปั้น... ออกมาเถอะ" เสียงของคุณปู่ดังขึ้น ราวกับรู้ว่าปั้นแอบฟังอยู่ ปั้นตกใจเล็กน้อย เขาค่อยๆ ผลักประตูเข้าไปในห้องนั่งเล่น คุณพ่อหันมามองเขาด้วยสีหน้าตกใจปนกับความรู้สึกผิด "ปั้น..." คุณพ่อเรียกชื่อเขาเบาๆ ปั้นเดินเข้าไปหาคุณปู่ แล้วทรุดตัวนั่งลงข้างๆ คุณปู่ เขารู้สึกได้ถึงสายตาของคุณพ่อที่จับจ้องมาที่เขา "ปั้น... พ่อมีเรื่องจะคุยกับปั้น" คุณพ่อเริ่มพูด แต่เสียงของเขาก็ติดขัด "พ่อ... พ่ออยากจะขอโทษปั้น" ปั้นมองหน้าคุณพ่อ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยคำถาม "พ่อ... พ่อมีอีกครอบครัวหนึ่ง" คุณพ่อพูดอย่างยากลำบาก "พ่อมีลูกอีกคนหนึ่ง ชื่อ... ชื่อวิน" ปั้นอึ้งไป เขาจำชื่อนั้นได้ วิน คือเด็กชายที่เขาเคยเจอบ่อยๆ ที่โรงเรียน และเขาก็เคยมีปัญหากับวินเล็กน้อย "ปั้น... พ่อรู้ว่าปั้นคงจะเสียใจ" คุณพ่อพูดต่อ "พ่อไม่เคยตั้งใจจะทำร้ายใครเลย" "แล้ว... ทำไมพ่อถึงทำแบบนั้นครับ" ปั้นถามเสียงเบา "มัน... มันเป็นเรื่องที่ยาวมาก" คุณพ่ออธิบาย "ตอนนั้นพ่อกับแม่ของวิน... เรามีความสัมพันธ์กัน พ่อไม่คิดว่าเรื่องมันจะลึกซึ้งขนาดนี้" "แต่พ่อก็มีผม มีแม่ของผมนะครับ" ปั้นพูด น้ำเสียงเริ่มสั่นเครือ "พ่อรู้" คุณพ่อมองมาที่ปั้นด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด "แต่พ่อก็ยังรักปั้น รักแม่ของปั้นนะ" "แล้ว... แล้ววินล่ะครับ" ปั้นถาม "พ่อรักเขาด้วยไหม" คุณพ่อพยักหน้า "ใช่ พ่อก็รักวินเหมือนกัน" ปั้นรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะถล่มลงมา เขามองหน้าคุณปู่ คุณปู่พยักหน้าให้เขาเบาๆ ราวกับจะบอกให้เขาเข้มแข็ง "พ่อ... พ่อขอโทษจริงๆ" คุณพ่อกล่าว "พ่อรู้ว่ามันสายไปแล้ว แต่พ่ออยากจะบอกว่า พ่อยังรักปั้นนะ" ปั้นเงียบไป เขากำลังประมวลผลทุกอย่างที่เกิดขึ้น เขาไม่รู้จะรู้สึกอย่างไรดี ความโกรธ ความเสียใจ ความสับสน มันตีกันอยู่ในอก "ปั้น... ปู่รู้ว่ามันยาก" คุณปู่พูดเสริม "แต่ปั้นต้องให้โอกาสทุกคนนะ" "แล้ว... แล้วผมต้องทำยังไงครับ" ปั้นถาม "ผมต้องแบ่งความรักให้วินด้วยเหรอครับ" "ไม่จำเป็นต้องแบ่ง" คุณปู่กล่าว "ความรักมันไม่มีวันหมดไปหรอก" "แต่ผม... ผมไม่แน่ใจว่าผมจะทำได้" ปั้นสารภาพ "ผมรู้สึกว่าผมถูกหักหลัง" "ปู่เข้าใจ" คุณปู่ลูบศีรษะปั้น "แต่ปั้นต้องให้โอกาสตัวเองนะ ให้โอกาสพ่อด้วย" คุณพ่อมองมาที่ปั้นด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวัง "ปั้น... พ่ออยากจะขอโอกาสจากปั้นนะ" ปั้นมองหน้าคุณพ่อ แล้วมองไปที่ใบหน้าของคุณปู่ เขาเห็นความเหนื่อยล้าและความหวังในแววตาของทั้งสองคน เขารู้สึกว่าตัวเองกำลังยืนอยู่บนทางแยกที่สำคัญ "ผม... ผมไม่รู้ครับ" ปั้นตอบอย่างตรงไปตรงมา "ผมขอเวลาคิดก่อนนะครับ" "ได้ๆ" คุณพ่อตอบรับ "ปั้นคิดให้เต็มที่เลย" คุณปู่มองปั้นด้วยสายตาที่อ่อนโยน "ไม่ว่าปั้นจะตัดสินใจยังไง ปู่ก็จะอยู่ข้างๆ ปั้นเสมอนะ" ปั้นพยักหน้า เขารู้สึกขอบคุณคุณปู่มาก เขาตัดสินใจที่จะไม่ตัดสินใจอะไรในตอนนี้ เขาต้องการเวลาในการทำความเข้าใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น เขาต้องการเวลาในการเยียวยาจิตใจ "ผม... ผมขอตัวไปนอนก่อนนะครับ" ปั้นเอ่ย เขารู้สึกเหนื่อยล้าทั้งร่างกายและจิตใจ "ได้ๆ" คุณพ่อตอบรับ "ฝันดีนะลูก" ปั้นเดินออกจากห้องนั่งเล่น กลับไปยังห้องนอนของเขา เขาทิ้งให้คุณปู่และคุณพ่อนั่งคุยกันต่อในความมืด เมื่อกลับมาถึงห้องนอน ปั้นก็นอนลงบนเตียง เขาหลับตาลง แต่ภาพและความรู้สึกต่างๆ ก็ยังคงวนเวียนอยู่ในหัว เขารู้ว่าคืนนี้เขาคงจะนอนไม่หลับอีกเช่นเคย แต่เขาก็รู้สึกดีขึ้นเล็กน้อยที่ได้พูดคุยกับพ่อ และได้รู้ความจริงทั้งหมด