สารวัตรภาคินและแพรวา ยืนอยู่หน้าภาพวาดชิ้นสุดท้ายของอาร์เธอร์อีกครั้ง เสียงเงียบสงัดในสตูดิโอ คล้ายกับกำลังรอคอยคำตอบบางอย่าง สีฟ้าอ่อนบนภาพวาด ช่างดูแตกต่างจากภาพวาด Eliza ในอดีตโดยสิ้นเชิง เฉดสีที่เคยสดใสเปี่ยมไปด้วยความหวัง บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความเศร้าโศกและรอยร้าวแห่งความผิดหวัง "คุณสังเกตเห็นไหมคะ สารวัตร" แพรวาชี้ไปที่มุมหนึ่งของภาพวาด "ตรงนี้... มีรอยร้าวเล็กๆ อยู่บนเนื้อสี เหมือนกับว่าภาพวาดนี้กำลังจะแตกสลาย" ภาคินใช้แว่นขยายส่องดูตามที่แพรวาบอก "จริงด้วยครับ" เขากล่าว "เหมือนกับความฝันที่กำลังพังทลาย" เขาจำได้ว่าในสมุดบันทึกของอาร์เธอร์ มีคำที่ถูกขีดฆ่าทิ้งไปหลายครั้ง คำเหล่านั้นดูเหมือนจะเกี่ยวข้องกับความหวังและความฝัน "ฉันว่า... สีฟ้าอ่อนนี้มันไม่ใช่แค่สีค่ะ" แพรวากล่าวด้วยน้ำเสียงเครือๆ "มันคือความทรงจำที่เจ็บปวด มันคือความจริงที่อาร์เธอร์พยายามจะลบเลือน แต่ก็ไม่สามารถทำได้" "คุณอาร์เธอร์เคยเล่าเรื่องราวความรักของเขากับ Eliza ให้คุณฟังไหมครับ?" ภาคินถาม พลางกวาดสายตาไปทั่วสตูดิโอ ราวกับจะมองหาเบาะแสที่ซ่อนอยู่ "เขาเคยเล่าค่ะ" แพรวาตอบ "ตอนแรกก็ดูเหมือนจะเป็นรักที่สมบูรณ์แบบ แต่แล้ว... ก็มีเหตุการณ์บางอย่างเกิดขึ้น" เธอเงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังรวบรวมสมาธิ "ฉันจำได้ว่า Eliza เคยบอกฉันว่าเธอรู้สึกไม่ปลอดภัย เธอรู้สึกเหมือนมีใครบางคนกำลังจับตามองเธออยู่ตลอดเวลา" "ใครบางคนกำลังจับตามองเธออยู่?" ภาคินทวนคำ "แล้ว Eliza เคยบอกไหมว่าเธอสงสัยว่าเป็นใคร?" "เธอไม่เคยบอกค่ะ" แพรวาตอบ "เธอแค่บอกว่าเธอรู้สึกไม่สบายใจ และเธอก็เริ่มเปลี่ยนไป เธอเริ่มเก็บตัวมากขึ้น และก็ทะเลาะกับคุณอาร์เธอร์บ่อยขึ้น" "แล้วคุณอาร์เธอร์ล่ะครับ เขารู้เรื่องนี้ไหม?" "ฉันคิดว่าเขารู้ค่ะ" แพรวากล่าว "แต่เขาอาจจะไม่เข้าใจว่าทำไม Eliza ถึงรู้สึกแบบนั้น เขาพยายามทำให้เธอมีความสุขที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่เพียงพอ" ภาคินหยิบกระจกเงาบานเก่าขึ้นมาดูอีกครั้ง เขาพลิกด้านหลังที่เต็มไปด้วยรอยขีดข่วน "E.L..." เขาพึมพำ "ผมยังคงสงสัยว่ามันมีความหมายอะไรมากกว่าแค่ชื่อย่อของ Eliza" "หรือว่ามันจะเป็นชื่อย่อของใครบางคนอื่น?" แพรวาเสนอ "เป็นไปได้ครับ" ภาคินกล่าว "แต่ถ้าเราพิจารณาจากความสัมพันธ์ของอาร์เธอร์กับ Eliza และเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ความเป็นไปได้ที่มันจะเกี่ยวข้องกับ Eliza ก็มีสูง" เขาค่อยๆ ลูบไปตามรอยขีดข่วนเหล่านั้น "เหมือนกับว่าอาร์เธอร์พยายามจะเขียนบางสิ่งบางอย่างทิ้งไว้ แต่ก็ถูกรบกวนเสียก่อน" ทันใดนั้น แสงแดดยามบ่ายที่สาดส่องเข้ามา ก็สะท้อนกับบางสิ่งบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้คราบฝุ่นบนพื้นผิวของภาพวาด ภาคินก้มลงไปดูอย่างละเอียด เขาพบว่ามีรอยขีดข่วนเล็กๆ ปรากฏอยู่ใต้ชั้นสีน้ำมัน ซึ่งมีลักษณะคล้ายกับลายเซ็นต์ หรือข้อความบางอย่าง "นี่มันอะไรกัน?" เขาอุทาน แพรวาเข้ามาดูใกล้ๆ "ดูเหมือนจะเป็นลายเซ็นต์ของใครบางคนนะคะ" ภาคินใช้ไฟฉายขนาดเล็กส่องลงไปที่ลายเซ็นต์นั้น "ดูเหมือนจะเป็น... 'E.L.' จริงๆ ด้วยครับ" เขากล่าว "แต่ลายเซ็นต์นี้ดูเหมือนจะถูกเขียนทับด้วยสีน้ำมันอีกที" "หมายความว่าไงคะ?" แพรวาถาม "หมายความว่า... ลายเซ็นต์นี้มีอยู่ก่อนแล้ว" ภาคินอธิบาย "และอาร์เธอร์ก็จงใจเขียนทับมันลงไปด้วยสีน้ำมัน" "ทำไมเขาต้องทำแบบนั้นคะ?" "นั่นคือคำถามที่สำคัญครับ" ภาคินกล่าว "บางที... ลายเซ็นต์นี้อาจจะเป็นของคนที่เกี่ยวข้องกับการตายของ Eliza และอาร์เธอร์พยายามจะปกปิดมันไว้" เขาย้อนกลับไปคิดถึงเรื่องราวทั้งหมดที่ได้สืบสวนมา ความคลั่งไคล้ในวงการศิลปะ ความอิจฉาริษยา และแรงปรารถนาที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใต้เปลือกนอกที่สวยงาม "ผมเชื่อว่า Eliza ไม่ได้หายตัวไปเฉยๆ ครับ" ภาคินกล่าว "เธออาจจะถูกฆาตกรรม และอาร์เธอร์อาจจะเป็นพยานรู้เห็น หรืออาจจะเป็นผู้ที่ถูกบีบบังคับให้ต้องปิดปาก" "แต่ใครล่ะคะที่จะทำแบบนั้น?" แพรวาถาม "นั่นคือสิ่งที่เราต้องหาให้เจอครับ" ภาคินกล่าว "ผมเชื่อว่าลายเซ็นต์ 'E.L.' บนภาพวาดชิ้นนี้ คือเบาะแสสำคัญที่จะนำเราไปสู่ความจริง" เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วโทรหาทีมงานสืบสวน "ผมต้องการให้คุณตรวจสอบประวัติของ Eliza และบุคคลที่เกี่ยวข้องกับเธออย่างละเอียด โดยเฉพาะบุคคลที่มีชื่อย่อว่า E.L. หรือชื่อที่ขึ้นต้นด้วย E และ L" หลังจากวางสายโทรศัพท์ ภาคินก็หันกลับมามองภาพวาดชิ้นสุดท้ายของอาร์เธอร์อีกครั้ง สีฟ้าอ่อนบนภาพวาดนั้น ดูเหมือนจะกำลังจะเปิดเผยความจริงอันโหดร้ายออกมา มันคือภาพสะท้อนของความเจ็บปวด ความสูญเสีย และความลับที่ถูกฝังกลบเอาไว้ "สีฟ้าอ่อนนี้..." ภาคินพึมพำ "มันคือรอยร้าวในภาพฝันของอาร์เธอร์ มันคือความจริงอันโหดร้ายที่เขาไม่สามารถจะลบเลือนไปได้" เขารู้ดีว่าคดีนี้ยังอีกยาวไกล แต่เขาก็มีความหวังว่าในที่สุด ความจริงก็จะถูกเปิดเผยออกมา และวิญญาณของ Eliza และอาร์เธอร์ จะได้พบกับความสงบเสียที.