สารวัตรภาคินและแพรวาเดินทางมายังแกลเลอรีศิลปะที่เคยจัดแสดงภาพวาด "Eliza" รุ่นแรกของอาร์เธอร์ แกลเลอรีแห่งนี้เงียบเหงาผิดปกติเมื่อเทียบกับครั้งก่อนๆ ผนังสีขาวสะอาดที่เคยประดับประดาไปด้วยผลงานศิลปะอันทรงคุณค่า บัดนี้ว่างเปล่าลงไปมาก ภาพวาด "Eliza" ต้นฉบับถูกนำออกไปเก็บรักษาอย่างปลอดภัยแล้ว แต่สารวัตรภาคินได้ขอให้ทางแกลเลอรีจัดเตรียมภาพถ่ายความละเอียดสูงของภาพวาดชิ้นนั้นไว้สำหรับพวกเขา "นี่ค่ะสารวัตร" เจ้าหน้าที่แกลเลอรีนำภาพถ่ายขนาดใหญ่มาให้ ชายหนุ่มจัดวางมันลงบนขาตั้งตรงกลางห้องจัดแสดงที่ว่างเปล่า แสงไฟส่องกระทบภาพ ทำให้สีฟ้าอ่อนสดใสของ Eliza ปรากฏขึ้นอย่างชัดเจน "ขอบคุณมากครับ" สารวัตรภาคินกล่าว พลางเดินเข้าไปใกล้ภาพถ่ายนั้นอย่างพินิจพิเคราะห์ "แพรวา ดูสีฟ้าอ่อนนี่สิ" แพรวาก้าวเข้ามาใกล้ ยืนเคียงข้างสารวัตรภาคิน สายตาของเธอจับจ้องไปยัง Eliza ที่วาดขึ้นด้วยสีฟ้าอ่อนสดใส เปี่ยมไปด้วยความสุขและรอยยิ้มที่จริงใจ "มันต่างกันมากจริงๆ ค่ะ" เธอพึมพำ "สีฟ้าอ่อนของภาพนี้ มันให้ความรู้สึกโปร่ง สบายตา ไม่มีอะไรมาบดบัง" "ใช่" สารวัตรภาคินเห็นด้วย "มันคือความบริสุทธิ์ ไร้เดียงสา ความหวังที่เต็มเปี่ยม" เขากวาดสายตาไปยังรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ บนภาพ "ผมเห็นถึงความรักที่อาร์เธอร์มีต่อ Eliza ในภาพนี้อย่างชัดเจน" "แต่ในภาพสุดท้าย..." แพรวาขัดขึ้น "สีฟ้าอ่อนนั้นมันมีความเศร้าโศก ความเจ็บปวดแฝงอยู่ มันไม่ใช่ความบริสุทธิ์อีกต่อไป มันคือความจริงที่ Eliza ต้องเผชิญ" "คุณคิดว่า Eliza ในภาพสุดท้าย ได้รับรู้ความจริงบางอย่างที่เจ็บปวดอย่างนั้นหรือ?" "ฉันคิดว่าอย่างนั้นค่ะ" แพรวาตอบ "และอาร์เธอร์ก็เห็นความเจ็บปวดนั้น เขาพยายามจะสื่อสารมันออกมาผ่านภาพวาดชิ้นสุดท้าย" เธอชี้นิ้วไปที่รอยยิ้มของ Eliza ในภาพถ่าย "รอยยิ้มของเธอในภาพนี้คือความสุขที่แท้จริง แต่ในภาพสุดท้าย มันคือรอยยิ้มที่ฝืนทน" สารวัตรภาคินพยักหน้า เขาเดินกลับไปที่สตูดิโอของอาร์เธอร์อีกครั้ง ภาพวาดชิ้นสุดท้ายยังคงตั้งตระหง่านอยู่ตรงนั้น สีฟ้าอ่อนที่เคยเป็นสัญลักษณ์ของ Eliza กลับกลายเป็นเฉดสีที่เต็มไปด้วยความซับซ้อนและปริศนา "ถ้าสีฟ้าอ่อนนี้คือความบริสุทธิ์ที่สูญเสียไป" เขาครุ่นคิด "แล้วอะไรคือสิ่งที่ทำให้มันสูญเสียไป?" "อาจจะเป็นความลับค่ะ" แพรวาเสนอ "ความลับที่ Eliza รู้ และอาร์เธอร์ก็รู้" เธอหยิบสมุดบันทึกของอาร์เธอร์ขึ้นมาอีกครั้ง พลิกดูหน้าที่มีภาพสเก็ตช์สีต่างๆ "ที่นี่มีบันทึกเกี่ยวกับ Eliza อยู่ เขาเขียนว่า 'Eliza ของฉัน... เธอคือแสงสว่างในชีวิตของฉัน แต่บางครั้ง แสงสว่างนั้นก็มีความลับที่มืดมิดซ่อนอยู่'" "ความลับที่มืดมิด..." สารวัตรภาคินทวนคำ "คุณคิดว่าความลับนั้นเกี่ยวข้องกับใคร?" "ฉันไม่แน่ใจค่ะ" แพรวาตอบ "แต่อาร์เธอร์ดูเหมือนจะกังวลกับมันมาก เขาพยายามจะเข้าใจความลับนั้น และความรู้สึกของ Eliza ที่ต้องแบกรับมัน" เธอชี้ไปยังรอยเปื้อนสีดำบนภาพวาดชิ้นสุดท้าย "และรอยเปื้อนสีดำนี้... มันอาจจะเป็นสัญลักษณ์ของความลับนั้นก็ได้" "หรืออาจจะเป็นสิ่งที่จะเปิดเผยความลับนั้น" สารวัตรภาคินกล่าวอย่างฉุกคิด "คุณจำได้ไหมตอนที่เราคุยกับผู้ช่วยของอาร์เธอร์ เขาบอกว่าอาร์เธอร์กำลังทำงานวิจัยบางอย่างเกี่ยวกับ "การถ่ายทอดอารมณ์ผ่านสี" เขาอยากจะทำให้สีสามารถสื่อสารความรู้สึกที่ซับซ้อนได้อย่างตรงไปตรงมา" "ใช่ค่ะ" แพรวากล่าว "และสีฟ้าอ่อนในภาพ Eliza รุ่นสุดท้าย มันไม่ใช่สีฟ้าอ่อนธรรมดา มันมีการผสมผสานสีอื่นเข้าไปอย่างละเอียดอ่อน เพื่อให้ได้เฉดสีที่สื่อถึงความเศร้าโศกและความทุกข์" "ถ้าเช่นนั้น รอยเปื้อนสีดำนั้น..." สารวัตรภาคินมองไปที่รอยเปื้อนนั้นอีกครั้ง "มันคือสิ่งที่อาร์เธอร์ต้องการจะสื่อถึงความจริงที่เจ็บปวดที่สุด หรืออาจจะเป็นสิ่งที่ Eliza ต้องการจะบอกเรา" "สารวัตรคะ" แพรวาเงยหน้าขึ้นมา ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยประกายแห่งความหวัง "ในสมุดบันทึก อาร์เธอร์เขียนถึง Eliza ว่า "เธอเก็บงำความเจ็บปวดไว้ราวกับเก็บงำสมบัติล้ำค่า" และเขายังเขียนอีกว่า "บางครั้ง สิ่งที่สวยงามที่สุด ก็ซ่อนความจริงที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดไว้'" "ความจริงที่น่าสะพรึงกลัว..." สารวัตรภาคินรู้สึกถึงความเย็นยะเยือกที่แล่นไปทั่วสันหลัง "คุณคิดว่าความจริงนั้นคืออะไร?" "ฉันไม่แน่ใจค่ะ" แพรวาตอบ "แต่ฉันคิดว่ามันเกี่ยวข้องกับ Eliza โดยตรง และอาจจะเกี่ยวข้องกับบุคคลรอบข้างของเธอด้วย" เธอพลิกสมุดบันทึกต่อไปเรื่อยๆ จนกระทั่งหยุดอยู่ที่หน้าหนึ่ง "นี่ไงคะ! มีบันทึกเกี่ยวกับ Eliza ที่ถูกซ่อนไว้" สารวัตรภาคินรีบเดินไปดู "ว่ามาสิ" "อาร์เธอร์เขียนว่า 'Eliza ที่ฉันรัก... ความบริสุทธิ์ของเธอถูกบดบังด้วยเงาแห่งความลับ เธอต้องแบกรับมันไว้เพียงลำพัง ฉันเห็นความเจ็บปวดในดวงตาของเธอ แต่เธอเลือกที่จะเก็บมันไว้' และที่สำคัญ เขาเขียนว่า 'สีฟ้าอ่อนของเธอ... มันคือรอยร้าวแห่งความจริงที่เธอไม่สามารถบอกใครได้'" "รอยร้าวแห่งความจริง..." สารวัตรภาคินทวนคำ "แล้วรอยเปื้อนสีดำนั้นล่ะ? มันเกี่ยวอะไร?" "ฉันเดาว่ามันคือสิ่งที่ทำให้เกิดรอยร้าวเหล่านั้นค่ะ" แพรวาพูดเสียงเครียด "อาจจะเป็นสิ่งที่ Eliza ค้นพบ หรือสิ่งที่เกิดขึ้นกับเธอ" ทั้งสองคนเงียบไปครู่หนึ่ง ความคิดของพวกเขาหมุนวนอยู่กับคำว่า "ความลับ" และ "ความจริงที่น่าสะพรึงกลัว" ภาพวาด "Eliza" รุ่นแรกที่อยู่ตรงหน้า ดูเหมือนจะกลายเป็นเพียงภาพลวงตาเมื่อเทียบกับความเศร้าที่แฝงอยู่ในภาพวาดชิ้นสุดท้าย "เราต้องหาให้เจอว่า Eliza เก็บงำความลับอะไรไว้" สารวัตรภาคินตัดสินใจ "และอาร์เธอร์รู้เรื่องนั้น และพยายามจะสื่อสารมันออกมาผ่านภาพวาดชิ้นสุดท้าย" "ฉันว่าเราต้องกลับไปดูเรื่องราวของ Eliza อีกครั้ง" แพรวากล่าว "ดูว่ามีอะไรที่ผิดปกติเกิดขึ้นกับเธอ หรือรอบๆ ตัวเธอในช่วงเวลาที่อาร์เธอร์วาดภาพ Eliza รุ่นสุดท้าย" "แน่นอนครับ" สารวัตรภาคินพยักหน้า "และผมจะให้ทีมงานค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับ Eliza ให้ละเอียดอีกครั้ง รวมถึงประวัติของเธอ และความสัมพันธ์ของเธอกับอาร์เธอร์" ความจริงที่เจ็บปวดของ Eliza กำลังจะถูกเปิดเผย และมันอาจจะเป็นสิ่งที่จะนำพาพวกเขาไปสู่ฆาตกรที่แท้จริง