หลังจากเหตุการณ์ที่โรงพยาบาลสนาม ดนัยรู้สึกถึงแรงกดดันที่เพิ่มสูงขึ้นทุกขณะ เวลาเหลือน้อยลงทุกที และพายุหิมะก็ใกล้จะเข้ามาเต็มที เขากลับมาที่แคมป์อีกครั้ง พร้อมกับความรู้สึกที่หนักอึ้ง "เป็นยังไงบ้างครับท่าน" สมชายเอ่ยถามทันทีที่เห็นดนัยกลับมา "คุณสมศักดิ์เป็นอย่างไรบ้าง" "เขาเสียชีวิตแล้ว" ดนัยตอบเสียงเรียบ "ผมพยายามจะถามเขา แต่เขาดูเหมือนจะจำอะไรไม่ได้" เจนนิเฟอร์ที่ยืนฟังอยู่ถึงกับทรุดตัวลงนั่งด้วยความตกใจ "แย่แล้ว... เขาตายไปแล้วจริงๆ หรือคะ" "มีดเล่มนั้น..." ดนัยหันไปหาสมชาย "คุณเก็บรักษาไว้ดีแล้วใช่ไหม" "ครับท่าน ผมเก็บไว้ในกล่องนิรภัยของผมอย่างดี ไม่มีใครเข้าถึงได้แน่นอน" สมชายตอบ "ดีมาก" ดนัยพยักหน้า "ผมคิดว่าเราต้องเร่งรีบหาเบาะแสเพิ่มเติมแล้ว" เขากวาดสายตาไปยังกลุ่มนักปีนเขาที่ยังคงรวมตัวกันอยู่ สีหน้าของทุกคนเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและความหวาดกลัว "ผมรู้ว่าทุกคนกำลังกลัว แต่เราต้องร่วมมือกัน" "แต่เราจะทำอะไรได้อีกครับ" วัฒนาถามด้วยน้ำเสียงหมดหวัง "ทุกอย่างดูเหมือนจะยิ่งแย่ลงไปเรื่อยๆ" "ผมยังไม่ยอมแพ้" ดนัยกล่าว "ผมเพิ่งนึกถึงบางอย่างได้" เขาก้มลงไปหยิบกระเป๋าเป้ของตนเองออกมา และเริ่มค้นหาบางสิ่งบางอย่าง จนกระทั่งเขาพบกล่องพลาสติกเล็กๆ ที่มีลักษณะคล้ายกล่องบันทึกข้อมูล "นี่คือกล้องวงจรปิดขนาดเล็กที่ผมติดตั้งไว้บริเวณจุดที่เมธีตกล" ดนัยอธิบาย "ผมคิดว่าอาจจะมีประโยชน์ แต่ตอนแรกก็ไม่คิดว่ามันจะสำคัญขนาดนี้" ทุกคนในกลุ่มมองมาที่กล่องบันทึกข้อมูลนั้นด้วยความหวังระคนสงสัย "ผมจะลองตรวจสอบข้อมูลในนี้ดู" ดนัยกล่าว "หวังว่ามันจะให้เบาะแสอะไรบางอย่างแก่เรา" เขานำกล่องบันทึกข้อมูลนั้นไปเชื่อมต่อกับแล็ปท็อปที่เตรียมไว้ และเริ่มเปิดดูไฟล์วิดีโอ ภาพที่ปรากฏบนหน้าจอเป็นภาพขาวดำที่สั่นไหวเล็กน้อย เนื่องจากกล้องถูกติดตั้งไว้ในสภาพอากาศที่เลวร้าย ภาพแรกๆ แสดงให้เห็นเพียงหมอกหนาทึบที่ปกคลุมไปทั่วบริเวณ แต่แล้ว ภาพก็เริ่มชัดเจนขึ้น เมื่อมีเงาของใครบางคนปรากฏขึ้นในเฟรม "นั่นใคร" เจนนิเฟอร์อุทานเสียงหลง ในภาพเห็นร่างของชายคนหนึ่งกำลังเดินโซเซอยู่ท่ามกลางสายลมและหมอก เขาดูเหมือนจะบาดเจ็บ และกำลังพยายามเดินไปยังจุดที่เมธีกำลังปีนอยู่ "นั่นมัน... คุณสมศักดิ์" วัฒนาเอ่ยขึ้นด้วยความตกใจ ทุกคนในกลุ่มมองภาพนั้นอย่างตั้งใจ พวกเขาเห็นสมศักดิ์เดินอย่างทุลักทุเล และเมื่อเขาเข้าใกล้เมธีที่กำลังปีนอยู่ ภาพก็เริ่มสั่นไหวอย่างรุนแรง "เกิดอะไรขึ้น" เจนนิเฟอร์ถามอย่างกระวนกระวาย บนหน้าจอ ปรากฏภาพของสมศักดิ์กำลังเงื้อแขนขึ้น และดูเหมือนจะผลักเมธีอย่างแรง เมธีเสียหลักและร่วงหล่นลงไปในเหวลึกอย่างรวดเร็ว "ไม่จริง..." เจนนิเฟอร์พึมพำด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "สมศักดิ์... ทำไม..." "ดูเหมือนว่าสมศักดิ์จะได้รับบาดเจ็บจากการพลัดตกเมื่อคืนนี้ และเขาอาจจะเห็นเมธีอยู่ตรงนั้น" ดนัยวิเคราะห์ "และด้วยเหตุผลบางอย่าง เขาเลือกที่จะผลักเมธีลงไป" "แต่ทำไม... พวกเขาเป็นเพื่อนกันไม่ใช่หรือ" วัฒนาถามด้วยความสับสน ขณะนั้นเอง ภาพบนหน้าจอก็ปรากฏภาพของสมศักดิ์ที่กำลังกุมข้อมือข้างหนึ่งของตนเอง และใบหน้าของเขาแสดงออกถึงความเจ็บปวดอย่างรุนแรง "นั่น... ข้อมือของผม..." สมศักดิ์ในภาพพึมพำ "มัน... มันต้องถูก... ล็อก..." "ล็อก?" ดนัยทวนคำ "เขาหมายถึงอะไร" ทันใดนั้นเอง เขาก็เหลือบไปเห็นวัตถุบางอย่างที่ติดอยู่กับข้อมือของสมศักดิ์ในภาพ มันคืออุปกรณ์ล็อคที่ใช้สำหรับยึดเก้าอี้ปีนเขาเข้ากับเชือก "อุปกรณ์ล็อค..." ดนัยอุทาน "สมศักดิ์กำลังจะปีนขึ้นไปหาเมธี แต่ข้อมือของเขาถูกล็อคไว้ด้วยอุปกรณ์นี้" เขาเพ่งมองภาพต่อไปอย่างละเอียด และในที่สุด เขาก็เห็นเงาของใครบางคนอีกคนหนึ่ง ซ่อนตัวอยู่หลังก้อนหินขนาดใหญ่ เงาคนนั้นกำลังถือวัตถุบางอย่างที่ดูเหมือนจะเป็นเชือก "นั่นใคร" เจนนิเฟอร์ถามเสียงสั่น "ผมไม่แน่ใจ" ดนัยตอบ "แต่ดูเหมือนว่าจะมีคนอื่นอยู่ที่นั่นด้วย" ภาพบนหน้าจอก็ตัดไปอย่างกะทันหัน เนื่องจากแบตเตอรี่ของกล้องวงจรปิดหมดลง "แบตเตอรี่หมด!" ดนัยสบถอย่างหงุดหงิด "เราเกือบจะได้ความจริงทั้งหมดแล้ว" ความเงียบเข้าครอบงำอีกครั้ง ทุกคนมองหน้ากันด้วยความสับสนและความหวังที่เริ่มจะเลือนราง "แต่เราก็รู้แล้วว่าเมธีไม่ได้เสียชีวิตจากอุบัติเหตุ" ดนัยกล่าว "และสมศักดิ์ก็อาจจะถูกบังคับให้ทำ" "แต่ใครคือคนที่อยู่ตรงนั้น" วัฒนาถาม "และทำไมเขาถึงต้องทำแบบนั้น" ลมหนาวพัดแรงขึ้นอีกครั้ง ราวกับจะเตือนให้ทุกคนรู้ว่า เวลากำลังเหลือน้อยเต็มที และปริศนาบนยอดเขาหมอกนี้ ยังคงมีความลับอีกมากมายที่รอการเปิดเผย