เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหว! แทนก้าวเข้าไปบังร่างของหญิงสาวปริศนาที่กำลังสั่นเทาจากการได้รับพลังแห่งความแค้น กระสุนปืนที่ชายร่างใหญ่เล็งมา พุ่งเข้าใส่แทนอย่างแม่นยำ! “แทน!” พเยียตะโกนด้วยความตกใจ “อ๊ากกก!” แทนร้องด้วยความเจ็บปวด ร่างของเขาล้มลงกับพื้น เลือดสีแดงสดเริ่มไหลซึมออกมาจากบาดแผล “แก…แกกล้าดียังไง…!” หญิงสาวปริศนาตะโกนใส่ชายร่างใหญ่ ใบหน้าของเธอแม้จะถูกปกปิดด้วยหน้ากาก แต่แววตาที่ฉายออกมาก็เต็มไปด้วยความโกรธแค้น “มันไม่เกี่ยวอะไรกับแก!” ชายร่างใหญ่ขู่ “แกไม่ใช่ “ผู้ถูกเลือก”!” “ฉัน…ฉันคือ… “ผู้รับใช้”…” หญิงสาวปริศนาตอบ “ผู้ที่จะ… “ชำระล้าง” ความแค้น…” มานะที่อ่อนแรง แต่ก็พยายามจะลุกขึ้นมาช่วย “เธอ…เธอคือ… “ศศิ”…ใช่ไหม?” มานะเอ่ยถาม เขานึกถึง “ศศิ” หญิงสาวชาวเขาที่หายตัวไปเมื่อหลายปีก่อน ซึ่งมีข่าวลือว่าเป็น “เหยื่อ” ของ “ความแค้น” บางอย่าง ศศิ (หญิงสาวปริศนา) หันมามองมานะ ราวกับจะตกใจที่เขาจำเธอได้ “นาย…นายจำฉันได้?” “แน่นอน…” มานะกล่าว “ฉัน…เคยเห็นเธอ…เมื่อนานมาแล้ว…” แทนที่นอนบาดเจ็บอยู่บนพื้น เลือดไหลไม่หยุด แต่ก็ยังพยายามพูด “เธอ…เธอต้อง… “ควบคุม” พลัง…อย่า…ปล่อยให้…ความแค้น…ครอบงำ…” “ฉัน…ฉันจะทำ…” ศศิกล่าว น้ำเสียงสั่นเครือ ทันใดนั้นเอง เสียง “อึก!” ดังขึ้น! ชายร่างใหญ่คนหนึ่ง ก็พุ่งเข้าใส่ “ผลึก” และคว้ามันขึ้นมา! “ของของข้า! ข้าจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหน มาแย่งไป!” เขาตะโกน แต่เมื่อเขาคว้าผลึกนั้นไป…พลังงานสีแดงก็ไม่ได้พุ่งเข้าใส่ใคร…แต่มันพุ่งเข้าไปใน “ตัวเขา”! “อ๊ากกกก!” ชายร่างใหญ่ร้องโหยหวน ร่างกายของเขาเริ่มบิดเบี้ยว…ราวกับว่ากำลังถูก “กัดกิน” จากภายใน… “พลัง…มัน… “ตอบโต้”…” พเยียกล่าว “ใครก็ตามที่… “ไม่คู่ควร”…จะถูก… “ทำลาย”…” ชายร่างใหญ่คนนั้นกรีดร้องทุรนทุราย ก่อนจะล้มลงไปกองกับพื้น ร่างกายของเขาเริ่ม “กลายเป็นฝุ่น”…หายไปในอากาศ… ชายอีกคนในชุดดำมองเพื่อนของตนเองด้วยความตกตะลึง เขาถอยหลังไปอย่างช้าๆ ด้วยความหวาดกลัว “นาย…นาย…!” เขาตะโกน แทนที่บาดเจ็บสาหัส พยายามจะลุกขึ้น “นาย…อย่า… “โลภ”…” แต่ชายอีกคนก็ไม่ฟัง…เขาหันมามอง “ศศิ” และ “ผลึก” ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวัง… “ถ้า…แกต้องการ… “พลัง”…” ศศิกล่าว “แก…ก็ต้อง… “จ่าย”…” ชายอีกคนมองศศิด้วยความไม่เข้าใจ “จ่าย…อะไร?” เขาถาม ““ชีวิต” ของแก…” ศศิตอบ ทันใดนั้นเอง! พลังงานสีแดงก็พุ่งออกจาก “ศศิ” และเข้าใส่ชายอีกคน! ชายคนนั้นกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด และร่างกายของเขาก็เริ่มกลายเป็นฝุ่นเช่นเดียวกับเพื่อนของเขา! ภายในเวลาไม่นาน…ชายสองคนในชุดดำก็หายไป…เหลือเพียง “ผลึก” สีฟ้าอ่อนที่ยังคงส่องแสงระยิบระยับอยู่บนพื้นดิน “ทุกอย่าง…จบลงแล้ว…?” มานะถาม “ยัง…” แทนกล่าวด้วยเสียงที่อ่อนแรง “ความจริง…ยัง… “ไม่สมบูรณ์”…” “หมายความว่ายังไง?” พเยียถาม “ปรีชา…” แทนกล่าว “เขา…หนีไป…เขาคือ… “คนสุดท้าย” ที่รู้…ความลับ…ของ “นายท่านชวนฝัน”…” “ปรีชา…!” มานะนึกถึงปรีชาที่หนีไปกับมานพ “เขา…จะใช้… “ข้อมูล” ที่ได้จากนายท่าน…ไป… “ทำลาย” ยอดเขาแห่งนี้…” แทนกล่าว “ทำลาย…ยอดเขา?” ศศิอุทาน “ใช่…” แทนตอบ “เขา…คือ… “ภัยคุกคาม” ที่แท้จริง…” ทันใดนั้นเอง…“เสียงฝีเท้า” ก็ดังขึ้นจากด้านหลังของพวกเขา! ทุกคนหันไปมอง… เป็น…“ปรีชา” และ “มานพ”! ปรีชายิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ “พวกแก…คิดว่า…จะหยุดฉันได้หรือ?” ในมือของปรีชา…ถือ “บางสิ่ง” ที่ดูเหมือนจะเป็น “แผนที่” หรือ “พิมพ์เขียว” บางอย่าง…