บรรยากาศในศูนย์บัญชาการชั่วคราวตึงเครียดกว่าครั้งไหนๆ แสงไฟจากหลอดฟลูออเรสเซนต์สาดส่องลงมาบนโต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยเอกสาร กองแผนที่ และอุปกรณ์การสืบสวน ร.ต.ท.อรรถพล นั่งอยู่บนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกับสารวัตรทรงชัย สีหน้าของเขาดูซีดเผือดและเหนื่อยอ่อน ดวงตาฉายแววสับสนและหวาดหวั่น ดนัยและสมชาย ยืนประกบอยู่ข้างๆ สารวัตรทรงชัย วางมือบนสมุดบันทึกปกหนังสีดำที่เปิดค้างไว้ในหน้าที่มีข้อความเกี่ยวกับการทะเลาะวิวาทของคุณวิทย์ "คุณอรรถพลครับ" สารวัตรทรงชัยเริ่มบทสนทนา น้ำเสียงหนักแน่นแต่แฝงด้วยความเด็ดขาด "เราได้ข้อมูลใหม่ที่น่าสนใจจาก ดร.วิชัย และจากสมุดบันทึกส่วนตัวของเขา" ร.ต.ท.อรรถพลเงยหน้าขึ้นมองสารวัตรทรงชัยอย่างรวดเร็ว "ผม... ผมไม่เข้าใจครับ" "ดร.วิชัยให้การว่า ในคืนที่คุณวิทย์เสียชีวิต เขาได้ยินเสียงการทะเลาะวิวาทของคุณกับคุณวิทย์" สารวัตรทรงชัยกล่าว "และในสมุดบันทึกของ ดร.วิชัย ก็มีการบันทึกไว้เช่นกันว่าเขาได้ยินเสียงคุณวิทย์ทะเลาะกับใครบางคน ซึ่งเขาไม่แน่ใจว่าเป็นใครเพราะหมอกหนา แต่เสียงนั้นฟังดูคุ้นๆ" ร.ต.ท.อรรถพลกลืนน้ำลายลงคอ "ผม... ผมไม่ได้อยู่ที่นั่นครับ ผมยืนยัน" "แล้วรอยเลือดที่เราพบที่นั่นล่ะครับ" สารวัตรทรงชัยถาม "ผลการตรวจดีเอ็นเอออกมาตรงกับของคุณ" ร.ต.ท.อรรถพลหน้าซีดลงไปอีก "ผม... ผมไม่รู้จริงๆ ครับว่ามันไปอยู่ที่นั่นได้อย่างไร" "เรายังพบเศษผ้าสีดำขาดออกจากเสื้อของคุณที่บริเวณหลังกระท่อมของ ดร.วิชัย ด้วยนะครับ" ดนัยเสริม "และเรายังพบถุงมือยางที่เปื้อนคราบบางอย่างที่นั่นด้วย" ร.ต.ท.อรรถพลส่ายหน้าอย่างรวดเร็ว "ไม่จริง... ไม่จริงทั้งหมด ผมไม่ได้ทำ" "คุณอรรถพลครับ" สารวัตรทรงชัยกล่าว "คุณวิทย์กำลังจะเปิดเผยความลับบางอย่างเกี่ยวกับโครงการนี้ ซึ่งอาจจะเกี่ยวข้องกับการเงิน และคุณเองก็มีส่วนได้ส่วนเสียกับโครงการนี้ใช่หรือไม่" ร.ต.ท.อรรถพลนิ่งเงียบไป แววตาของเขาสั่นไหวอย่างเห็นได้ชัด "ผม... ผมไม่ขอตอบคำถามนี้ครับ" "คุณกำลังปกปิดอะไรอยู่" สารวัตรทรงชัยถามกดดัน "หรือว่าคุณกำลังปกป้องใครบางคน" "ผมไม่ได้ปกป้องใครครับ" ร.ต.ท.อรรถพลตอบเสียงเบา "แต่ผม... ผมไม่สามารถพูดอะไรได้" "คุณอรรถพลครับ" สารวัตรทรงชัยโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย "เราทราบดีว่าคุณมีความขัดแย้งกับคุณวิทย์ คุณเคยมีปากเสียงกันหลายครั้ง และในคืนเกิดเหตุ ดร.วิชัย ก็ได้ยินเสียงคุณทะเลาะกับเขา" "ผมไม่ได้ทะเลาะกับเขา" ร.ต.ท.อรรถพลยืนกราน "ผมแค่... ผมแค่ไปคุยกับเขา" "คุยเรื่องอะไรครับ" สมชายถาม "เรื่อง... เรื่องข้อตกลงของเราครับ" "ข้อตกลงเกี่ยวกับอะไร" สารวัตรทรงชัยถาม ร.ต.ท.อรรถพลลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจพูดออกมา "เรื่องส่วนแบ่งผลประโยชน์จากการค้นพบแร่ครับ คุณวิทย์สัญญาว่าจะแบ่งให้ผมส่วนหนึ่ง แต่เขากลับบ่ายเบี่ยงมาตลอด" "ดังนั้น คุณไปหาเขาคืนนั้นเพื่อทวงถามเรื่องเงินใช่หรือไม่" สารวัตรทรงชัยถาม "ใช่ครับ" ร.ต.ท.อรรถพลตอบรับ "แต่เราไม่ได้ทะเลาะกันรุนแรงอย่างที่ ดร.วิชัย ได้ยิน ผมแค่... ผมแค่เตือนเขา และเขาเองก็ดูเหมือนจะกังวลเรื่องบางอย่าง" "กังวลเรื่องอะไร" "เขาดูเหมือนจะกลัวใครบางคนครับ เขาพูดเป็นนัยๆ ว่ามีคนกำลังจับตาดูเขาอยู่ และถ้าเขามีปัญหา จะไม่มีใครช่วยเหลือ" "แล้วหลังจากที่คุณคุยกับเขาเสร็จ คุณไปไหนต่อ" "ผม... ผมกลับเต็นท์ของผมครับ" ร.ต.ท.อรรถพลกล่าว "ผมเหนื่อย และอยากพักผ่อน" "แล้วรอยเลือดของคุณล่ะครับ" สารวัตรทรงชัยถามจี้ "คุณจะอธิบายเรื่องนี้ว่าอย่างไร" ร.ต.ท.อรรถพลเงียบไปนาน สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความทุกข์ระทม "ผม... ผมอาจจะได้รับบาดเจ็บเล็กน้อยตอนที่คุยกับเขาครับ เขาอาจจะผลักผม หรือมีอะไรบางอย่างเกิดขึ้น ผมไม่แน่ใจ แต่ผมจำได้ว่ามีเลือดออกเล็กน้อยที่แขน" "บาดเจ็บเล็กน้อย... แล้วทำไมคุณถึงไม่แจ้งเรา" ดนัยถาม "ผม... ผมไม่อยากให้เรื่องมันบานปลายครับ ผมคิดว่ามันไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร" ร.ต.ท.อรรถพลตอบอย่างอึดอัด สารวัตรทรงชัยพิจารณาคำให้การของ ร.ต.ท.อรรถพล อย่างถี่ถ้วน เขาเชื่อว่า ร.ต.ท.อรรถพล พูดความจริงบางส่วน แต่ก็ยังคงมีบางสิ่งบางอย่างที่เขาปิดบังอยู่ "คุณอรรถพลครับ" สารวัตรทรงชัยกล่าว "ความจริงเป็นสิ่งไม่ตาย เราต้องการทราบเรื่องราวทั้งหมด เพื่อคลี่คลายคดีนี้ หากคุณยังคงปิดบัง หรือให้การไม่ครบถ้วน เราอาจจะจำเป็นต้องดำเนินการตามกฎหมาย" ร.ต.ท.อรรถพลก้มหน้าลง มองพื้น สัมผัสได้ถึงแรงกดดันที่ถาโถมเข้ามา "ผม... ผมขอเวลาคิดอีกสักครู่ครับ" เขาเอ่ยเสียงแผ่วเบา สารวัตรทรงชัยถอนหายใจ เขารู้ดีว่าการเผชิญหน้าครั้งนี้ยังไม่จบลงง่ายๆ ความจริงที่ซ่อนอยู่ใต้ชั้นหมอกหนาทึบของยอดเขานี้ กำลังรอคอยการเปิดเผยอย่างแท้จริง