สารวัตรทรงชัยก้าวเข้าไปในกระท่อมเล็กๆ ของ ดร.วิชัย แสงไฟจากไฟฉายส่องนำทางไปตามทางเดินแคบๆ กลิ่นอับชื้นของไม้เก่าผสมกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ ยังคงติดตรึงอยู่ในอากาศ แม้จะพยายามทำความสะอาดไปแล้วหลายครั้ง ดร.วิชัยนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวเก่า หน้าตาซีดเซียว ดวงตาดูหวาดระแวงและเหนื่อยอ่อน เขาเพิ่งจะถูกพาตัวกลับมาจากศูนย์บัญชาการหลังจากที่ตำรวจค้นพบสร้อยคอทองคำในบริเวณที่เขาเคยอ้างว่าได้ยินเสียงทะเลาะวิวาท "คุณ ดร.วิชัย" สารวัตรทรงชัยเอ่ยขึ้น พยายามใช้โทนเสียงที่นุ่มนวลแต่แฝงไว้ด้วยอำนาจ "เราพบสร้อยคอเส้นหนึ่ง เป็นสร้อยทองคำ มีจี้เป็นรูปหัวใจ สลักชื่อย่อ 'ก.อ.' คุณทราบเรื่องนี้ใช่ไหม?" ดร.วิชัยหน้าสั่นสะท้านเล็กน้อย เขาก้มหน้ามองมือตัวเองที่วางอยู่บนตัก "ผม... ผมไม่ทราบครับ" เขาตอบเสียงเบา "แน่ใจนะครับ?" สารวัตรทรงชัยเดินเข้าไปใกล้ ยืนอยู่ตรงหน้า ดร.วิชัย "เมื่อวานนี้คุณบอกกับเราว่าคุณได้ยินเสียงทะเลาะวิวาทในคืนที่คุณเชษฐ์เสียชีวิต และคุณบอกว่าคุณพยายามหลีกเลี่ยงการเข้าไปยุ่งเกี่ยว แต่ตอนนี้เราพบสร้อยของคุณกัญญา ฝังอยู่ใกล้กับจุดที่คุณบอกว่าได้ยินเสียงทะเลาะกัน" ดร.วิชัยเงยหน้าขึ้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความสับสน "ผม... ผมเห็นคุณเชษฐ์กับคุณกัญญาเดินไปทางนั้นจริงๆ ครับ" เขาเริ่มพูด "ผมได้ยินเสียงเหมือนพวกเขากำลังถกเถียงกัน แต่ผมไม่ได้ยินชัดเจนว่าเป็นเรื่องอะไร และผมก็ไม่เห็นว่าใครทำอะไร ผมกลัว... ผมก็เลยรีบกลับเข้ากระท่อม" "แล้วสร้อยเส้นนั้นล่ะครับ?" สารวัตรทรงชัยถามเสียงเข้ม "คุณเห็นมันตกอยู่ที่พื้นไหม? คุณเห็นใครทำมันหลุดมือไหม?" "ไม่ครับ... ผมไม่เห็นอะไรเลย" ดร.วิชัยส่ายหน้า "ผมได้ยินเสียงดังโครมเบาๆ จากทิศทางนั้น แล้วก็เงียบไป ผมคิดว่าพวกเขาอาจจะแค่ทะเลาะกันแล้วก็แยกย้ายกันไป ผมเลยไม่ได้สนใจ" "คุณ ดร.วิชัย" สารวัตรทรงชัยโน้มตัวลงไปมองตา ดร.วิชัย "คุณเป็นนักวิทยาศาสตร์ มีการสังเกตการณ์ที่แม่นยำ คุณแน่ใจหรือว่าคุณไม่ได้เห็นอะไรมากกว่านั้น? คุณแน่ใจหรือว่าคุณไม่ได้พบสร้อยเส้นนั้น?" ดร.วิชัยหลับตาลงช้าๆ "ผม... ผมขอโทษครับสารวัตร" เขาพึมพำ "ผมอาจจะ... ผมอาจจะจำสับสนไปบ้าง ช่วงนั้นผมก็ตกใจเหมือนกัน" "ตกใจเรื่องอะไร? คุณเชษฐ์เสียชีวิต หรือมีเรื่องอื่นที่ทำให้คุณตกใจ?" สารวัตรทรงชัยถามต่อ "คุณได้ยินเสียงอะไรกันแน่? คุณบอกว่าได้ยินเสียงทะเลาะวิวาท แต่เมื่อเราสอบถามคนอื่นๆ กลับไม่พบใครได้ยินเสียงดังกล่าว" "ผม... ผมอาจจะหูแว่วไปเองครับ" ดร.วิชัยตอบอย่างตะกุกตะกัก "อากาศมันหนาว เสียงลมพัดแรง บางทีผมอาจจะคิดไปเอง" "คิดไปเอง?" สารวัตรทรงชัยเน้นเสียง "คุณหมอที่นี่หลายคนให้การตรงกันว่าคุณมีปัญหาสุขภาพจิตเล็กน้อย อาจมีอาการหวาดระแวง แต่คุณก็ยังคงทำหน้าที่ได้ดีมาตลอด คุณแน่ใจหรือว่านี่ไม่ใช่การโกหกเพื่อปกปิดความจริงบางอย่าง?" ดร.วิชัยเงียบไป ใบหน้าซีดเผือดลงอีก ดวงตาฉายแววของความหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด "ผม... ผมไม่ได้โกหกครับสารวัตร" เขาตอบเสียงสั่น "ผมแค่... ผมแค่กลัว" "กลัวอะไร?" "กลัวว่าจะตกเป็นผู้ต้องสงสัยครับ" ดร.วิชัยสารภาพ "ผมเห็นคุณเชษฐ์กับคุณกัญญาเดินไปทางนั้น และผมได้ยินเสียง... ผมไม่แน่ใจว่าเป็นเสียงอะไร อาจจะเป็นเสียงถกเถียง หรืออาจจะเป็นเสียงต่อสู้ ผมไม่กล้าเข้าไปดู กลัวว่าถ้าเกิดอะไรขึ้น ผมอาจจะกลายเป็นคนแรกที่ถูกมองว่าเป็นผู้ต้องสงสัย" "แล้วสร้อยล่ะ? คุณไม่เห็นมันตกอยู่ตรงนั้นเลยจริงๆ หรือ?" "ไม่ครับ... ผมไม่เห็นจริงๆ" ดร.วิชัยยืนยัน "ผมกลับเข้ากระท่อมทันทีหลังจากได้ยินเสียงนั้น ผมพยายามทำใจให้สงบ และคิดว่ามันคงไม่มีอะไร" สารวัตรทรงชัยมองเข้าไปในดวงตาของ ดร.วิชัย เขาสัมผัสได้ถึงความจริงบางอย่างในคำพูดของชายชรา แต่ก็ยังมีบางอย่างที่ดูเหมือนจะถูกซ่อนเร้นอยู่ "คุณ ดร.วิชัย" สารวัตรทรงชัยกล่าว "ผมเข้าใจว่าคุณอาจจะกลัว แต่การปิดบังความจริง หรือให้ข้อมูลที่ไม่ครบถ้วน จะยิ่งทำให้เรื่องนี้ซับซ้อนขึ้นไปอีก" "ผมรู้ครับสารวัตร" ดร.วิชัยตอบ "แต่ผมไม่รู้จะทำอย่างไร ผมแค่... ผมแค่ไม่ต้องการให้ตัวเองเข้าไปพัวพันกับเรื่องนี้" "ถ้าคุณไม่ได้ทำอะไรผิด ทำไมต้องกลัว?" สารวัตรทรงชัยถามตรงๆ ดร.วิชัยหลับตาอีกครั้ง "ผม... ผมแค่ต้องการให้เรื่องนี้จบลงโดยเร็วที่สุดครับ" สารวัตรทรงชัยถอนหายใจ "เอาล่ะครับ ผมจะให้โอกาสคุณอีกครั้ง ในการทบทวนความทรงจำของคุณ" เขาหยุดครู่หนึ่ง "คุณแน่ใจหรือว่าคุณไม่ได้เห็น หรือได้ยินอะไรเพิ่มเติมอีก? มีใครอื่นที่คุณเห็นในบริเวณนั้นบ้างไหม? คุณเห็นคุณเชษฐ์หรือคุณกัญญาหลังจากนั้นอีกหรือไม่?" ดร.วิชัยส่ายหน้าช้าๆ "ผมไม่เห็นใครอีกเลยครับสารวัตร หลังจากนั้นผมก็เก็บตัวอยู่ในกระท่อมของผมจนกระทั่ง... จนกระทั่งทุกคนมารวมตัวกัน" สารวัตรทรงชัยมองไปรอบๆ กระท่อมอีกครั้ง เขาเห็นเตียงเล็กๆ โต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยหนังสือและอุปกรณ์วิทยาศาสตร์เก่าๆ มีถ้วยกาแฟที่แห้งกรังวางอยู่บนโต๊ะ เขาเดินไปที่โต๊ะทำงานนั้น หยิบสมุดบันทึกเล่มหนึ่งขึ้นมา "นี่คือสมุดบันทึกของคุณ ดร.วิชัย ใช่หรือไม่?" "ใช่ครับสารวัตร" สารวัตรทรงชัยเปิดดูอย่างรวดเร็ว เขากวาดสายตาไปตามหน้าต่างๆ ที่เต็มไปด้วยลายมือหวัดๆ และสมการทางวิทยาศาสตร์ แต่แล้ว สายตาของเขาก็หยุดลงที่หน้าหนึ่ง มีรอยขีดเขียนบางอย่างที่ดูเหมือนจะถูกลบออกไปอย่างลบไม่ค่อยออก "นี่มันอะไรกัน?" สารวัตรทรงชัยชี้ไปที่รอยนั้น ดร.วิชัยหน้าซีดเผือด "ไม่มีอะไรครับสารวัตร แค่... แค่ผมเขียนอะไรผิดไปแล้วพยายามจะลบออก" "เขียนผิด?" สารวัตรทรงชัยขมวดคิ้ว "มันดูเหมือนคุณพยายามจะเขียนทับคำบางคำ" เขาเพ่งสายตาอ่านอย่างตั้งใจ "ผมเห็น... 'กัญญา... ร้องขอ...' แล้วก็มีอะไรบางอย่างถูกลบไป" ดร.วิชัยรีบยื่นมือมาจะหยิบสมุดบันทึกเล่มนั้นไป "ผมบอกแล้วไงครับสารวัตร ว่าผมเขียนผิด" "ใจเย็นๆ ครับ ดร.วิชัย" สารวัตรทรงชัยดึงสมุดบันทึกเข้ามาใกล้ "คุณกัญญาเธอร้องขออะไร? หรือใครร้องขออะไร?" ดร.วิชัยหน้าซีดราวกับกระดาษ "ผม... ผมจำไม่ได้จริงๆ ครับสารวัตร" เขาตอบเสียงแผ่วเบา "ผมไม่รู้ว่าผมเขียนอะไรลงไป" สารวัตรทรงชัยมอง ดร.วิชัย ด้วยสายตาที่อ่านยาก เขาเชื่อว่า ดร.วิชัย กำลังปิดบังบางสิ่งบางอย่างอยู่ แต่การบังคับก็อาจจะไม่ได้ผล เขาตัดสินใจเปลี่ยนกลยุทธ์ "เอาล่ะครับ ดร.วิชัย" สารวัตรทรงชัยวางสมุดบันทึกลงบนโต๊ะ "ผมเข้าใจว่าคุณกำลังตกอยู่ในสถานการณ์ที่ลำบาก" เขาเดินไปที่ประตู "เราจะให้เวลาคุณคิดทบทวน" เขาหันกลับมา "แต่ผมขอให้คุณจำไว้ว่า ความจริงมักจะเปิดเผยออกมาเสมอ ไม่ช้าก็เร็ว" เมื่อสารวัตรทรงชัยเดินออกจากกระท่อมไปแล้ว ดร.วิชัยทรุดตัวลงบนเก้าอี้ มือทั้งสองข้างปิดหน้า น้ำตาไหลรินออกมาอย่างเงียบเชียบ เขากำลังแบกรับความลับบางอย่างที่หนักอึ้งเกินกว่าจะรับไหว