นลินขับรถออกมาจากบริเวณบ้านโบราณด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเป ราวกับมวลอากาศที่ถูกบีบคั้นจนหนาทึบ ภาพของบันทึกเก่าแก่ของท่านย่า เหตุการณ์ในอดีตที่ค่อยๆ ปะติดปะต่อกัน ช่างเหมือนการขุดค้นสมบัติที่ฝังลึกอยู่ภายใต้ผืนดินแห่งกาลเวลาที่ถูกลืมเลือน แต่เมื่อขุดขึ้นมา กลับพบกับความเจ็บปวดที่เกินกว่าจะรับไหว เธอกำมือเข้าหากันแน่น สัญญากับตัวเองว่าจะไม่ยอมให้ความเจ็บปวดนั้นมาหยุดยั้งเธอได้อีก "คุณวินคะ" นลินเอ่ยเสียงเบาๆ ขณะที่เธอกำลังขับรถไปตามถนนที่คดเคี้ยว "ที่คุณบอกว่า... คุณย่าของดิฉัน... เคยมีความสามารถบางอย่าง... หมายความว่ายังไงคะ" หมอวินที่นั่งอยู่เบาะข้างๆ ถอนหายใจแผ่วเบา "ผมไม่แน่ใจว่าจะอธิบายให้คุณเข้าใจได้ทั้งหมด แต่จากสิ่งที่ผมศึกษามา และจากสิ่งที่ผมสังเกตจากตัวคุณเอง... ผมเชื่อว่าคุณย่าของคุณ... มีพลังบางอย่างที่เชื่อมโยงกับอดีต" "พลัง... แบบไหนคะ" นลินถามด้วยความสงสัยระคนไม่เชื่อ "พลังจิต หรือว่า..." "มันเป็นเรื่องที่ซับซ้อนครับ" หมอวินตอบ "คล้ายๆ กับการมองเห็นเหตุการณ์ในอดีต หรือสัมผัสถึงความรู้สึกของคนที่เคยอยู่ในสถานที่นั้นๆ แต่พลังของคุณย่าดูเหมือนจะลึกซึ้งกว่านั้น เธอสามารถรับรู้ถึง 'รอยอดีต' ที่ติดค้างอยู่กับสิ่งของ หรือสถานที่ และที่สำคัญ... เธอสามารถมองเห็น 'สายใย' ที่เชื่อมโยงระหว่างผู้คนในอดีต... และในปัจจุบัน" นลินเงียบไปครู่หนึ่ง พยายามประมวลผลสิ่งที่หมอวินพูด "แล้ว... แล้วที่ดิฉันเห็นภาพ... ภาพของคุณมาลัย... กับคุณภาคิน... ในอดีต... มัน... มันใช่พลังของคุณย่าที่ส่งผ่านมาถึงดิฉันหรือเปล่าคะ" "ผมเชื่ออย่างนั้นครับ" หมอวินตอบ "บันทึกของคุณย่ากล่าวถึงอาการ 'ภาพหลอน' หรือ 'นิมิต' ที่เกิดขึ้นกับผู้สืบทอดสายเลือดของเธอ บางครั้งมันก็เป็นเพียงภาพสะท้อนที่เลือนราง แต่บางครั้ง... เมื่อมีเหตุการณ์บางอย่างมากระตุ้น... หรือเมื่อตัวผู้รับรู้มีความผูกพันกับอดีตนั้นมากๆ... ภาพเหล่านั้นก็จะชัดเจนขึ้น ราวกับว่าอดีตกำลังฉายซ้ำให้เห็น" "แต่... ภาพที่คุณภาคิน... คนที่ดิฉันรู้จักในปัจจุบัน... เขา... เขาก็เคยเป็นคุณภาคินคนนั้นในอดีตด้วย... แล้วคุณมาลัย... ทำไมดิฉันถึงรู้สึกเหมือน... เคยรักเขามาก่อนคะ" นลินถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ความสับสนถาโถมเข้ามาจนแทบจะหายใจไม่ออก "นั่นคือสิ่งที่ผมกำลังจะอธิบายครับ" หมอวินกล่าว "ในบันทึกของคุณย่า มีการกล่าวถึง 'กงเกวียนแห่งรัก' หรือ 'วัฏสงสารแห่งความผูกพัน' ที่ถูกกำหนดมาตั้งแต่ชาติภพก่อนหน้า เธอเชื่อว่าบางความสัมพันธ์นั้นแข็งแกร่งมาก ถึงขนาดที่สามารถส่งต่อภพชาติข้ามผ่านกาลเวลาได้... บางที... คุณภาคินในอดีต... และคุณภาคินในปัจจุบัน... อาจเป็นดวงวิญญาณดวงเดียวกัน ที่ถูกลิขิตให้วนเวียนกลับมาพบกันอีกครั้ง... และเช่นเดียวกัน... ความรู้สึกผูกพันที่คุณมีต่อคุณมาลัย... อาจไม่ใช่ความรู้สึกใหม่... แต่อาจเป็นเศษเสี้ยวของความรักที่ยังคงหลงเหลืออยู่จากอดีต" นลินหลับตาลง ภาพของคุณภาคินในชุดขุนนางโบราณ ใบหน้าคมเข้มที่ดูคุ้นเคยจนน่าประหลาดใจ ภาพของคุณมาลัยในชุดไทยโบราณ งดงามอ่อนหวาน แต่แฝงไว้ด้วยความเศร้าสร้อย ภาพเหล่านั้นวนเวียนอยู่ในหัวของเธอราวกับความฝันที่พร่ามัว "แต่... ในอดีต... คุณมาลัย... เขา... เขาเสียชีวิต... หรือคะ" "ใช่ครับ" หมอวินตอบเสียงหนัก "และนั่นคือจุดเริ่มต้นของวังวนแห่งความเจ็บปวดที่ส่งต่อมาถึงปัจจุบัน บันทึกของคุณย่ากล่าวถึงความเศร้าโศกเสียใจอย่างสุดซึ้งของคุณภาคินในอดีต ที่ไม่สามารถปกป้องคนที่เขารักได้ ความรู้สึกผิดบาป และความปรารถนาที่จะแก้ไขอดีตนั้น... มันแข็งแกร่งมาก จนอาจสร้าง 'พันธะ' แห่งกาลเวลาขึ้นมาได้" "พันธะ... แห่งกาลเวลา..." นลินพึมพำกับตัวเอง "แล้ว... แล้วดิฉัน... ดิฉันจะทำยังไงกับเรื่องนี้คะ" "คุณต้องเข้าใจมันก่อนครับ" หมอวินตอบ "คุณต้องยอมรับว่าสิ่งที่เกิดขึ้น ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่เป็นผลพวงจากการผูกพันในอดีตที่ยังคงส่งอิทธิพลมาถึงปัจจุบัน การที่คุณเห็นภาพเหล่านั้น ไม่ใช่การหลอน แต่เป็นการรับรู้ถึง 'รอยแผล' ที่ยังคงอยู่" "แล้ว... ถ้าดิฉัน... สามารถแก้ไขสิ่งที่ผิดพลาดในอดีตได้ล่ะคะ" นลินถามอย่างมีความหวัง "ถ้าดิฉันสามารถทำให้คุณมาลัย... ไม่ต้องเจ็บปวด... หรือ... หรือถ้าดิฉันสามารถทำให้คุณภาคิน... ไม่ต้องตกอยู่ในวังวนแบบนี้อีก..." "นั่นคือเป้าหมายครับ" หมอวินกล่าว "แต่การจะแก้ไขอดีตนั้น... ไม่ง่ายเลย นลิน... คุณต้องเข้าใจถึงต้นตอของปัญหาให้ถ่องแท้เสียก่อน... และต้องแน่ใจว่าการกระทำของคุณ ไม่ได้สร้างปัญหาที่ใหญ่กว่าเดิม" รถของนลินแล่นมาถึงหน้าคอนโดมิเนียมที่เธอพักอาศัย เธอจอดรถอย่างช้าๆ ราวกับไม่อยากจะก้าวลงจากรถ คลื่นความคิดที่ถาโถมเข้ามายังหนักหนาสาหัสเกินกว่าจะจัดการได้ทั้งหมด "ขอบคุณค่ะ คุณวิน" นลินหันไปบอกหมอวิน "สำหรับทุกอย่าง... ฉัน... ฉันไม่รู้จะพูดยังไงดี" "ผมแค่ทำในสิ่งที่ผมควรทำครับ" หมอวินยิ้มบางๆ "หน้าที่ของผมคือการช่วยให้คุณเข้าใจ และก้าวผ่านมันไปได้... จำไว้ว่า คุณไม่ได้อยู่คนเดียว" นลินพยักหน้า เธอลงจากรถพร้อมกับสัมภาระบางส่วนที่เธอหยิบติดมือมา เธอรู้สึกว่าค่ำคืนนี้คงเป็นอีกคืนที่ยาวนาน เธอเดินเข้าไปในลิฟต์ พร้อมกับความหวังเล็กๆ ที่สว่างไสวขึ้นในใจ เธอเชื่อว่าเธอจะสามารถไขปริศนาทั้งหมดนี้ได้ และหาทางออกให้กับโศกนาฏกรรมที่ยืดเยื้อมาหลายภพชาตินี้ เมื่อก้าวเข้ามาในห้อง นลินก็รู้สึกถึงความว่างเปล่าที่คุ้นเคย เธอวางกระเป๋าลงบนโซฟา แล้วทิ้งตัวลงนั่งอย่างอ่อนแรง ภาพของบันทึกของท่านย่าที่เต็มไปด้วยตัวอักษรโบราณ คำสาปที่ดูเหมือนจะตามหลอกหลอนเธอมาตลอดชีวิต ความรู้สึกรักที่ปะปนกับความเจ็บปวดที่เธอมีต่อคุณภาคิน ภาพความทรงจำที่ไหลเข้ามาโดยไม่ได้รับเชิญ ราวกับว่าอดีตกำลังร้องเรียกหาเธอ เธอตัดสินใจที่จะลองอีกครั้ง เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วกดเบอร์หาคุณภาคิน "ฮัลโหลค่ะ คุณภาคิน" เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย "นลิน... เป็นอะไรไปหรือเปล่า" เสียงของคุณภาคินดังมาอย่างอ่อนโยน ราวกับรับรู้ได้ถึงความผิดปกติในน้ำเสียงของเธอ "เปล่าค่ะ... ดิฉัน... แค่อยากจะคุยด้วยค่ะ" นลินพยายามรวบรวมสติ "มีอะไรหรือเปล่าครับ... ฟังดูเหมือนคุณกำลังมีเรื่องไม่สบายใจ" "ดิฉัน... ดิฉันได้เจอเรื่องที่... ที่ทำให้สับสนมากค่ะ" นลินเล่าเรื่องราวที่เธอได้รู้จากบันทึกของท่านย่าอย่างคร่าวๆ โดยไม่ได้ลงรายละเอียดเกี่ยวกับ "พลัง" หรือ "ชาติภพ" มากนัก เธอบอกเล่าถึงความรู้สึกที่เธอมีต่อคุณมาลัย ความเจ็บปวดที่เธอรับรู้ได้ราวกับเป็นของเธอเอง คุณภาคินเงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังประมวลผลเรื่องราวทั้งหมด "นลิน... ผมไม่รู้ว่าคุณกำลังเจออะไรอยู่ แต่ผมรู้สึกได้ว่าคุณกำลังทุกข์ทรมาน... คุณแน่ใจนะว่าเรื่องนี้... ทำให้คุณไม่สบายใจมากขนาดนั้น" "ใช่ค่ะ" นลินตอบเสียงแผ่ว "มัน... มันเหมือนกับว่า... อดีตมันกำลังตามมาหลอกหลอนดิฉัน... แล้วก็... ดิฉันรู้สึกเหมือน... เคย... เคยผูกพันกับใครคนหนึ่งในอดีต... มากๆ... แต่... มันจบลงด้วยความเศร้า... แล้ว... แล้วความรู้สึกนั้น... มันก็ส่งผลมาถึงตอนนี้..." "คุณภาคิน... คุณเคยรู้สึก... แปลกๆ บ้างไหมคะ... เกี่ยวกับตัวดิฉัน... หรือเกี่ยวกับ... สถานที่บางแห่ง..." นลินถามอย่างอึกอัก "แปลกๆ... ยังไงครับ" คุณภาคินถามกลับ "ก็... เหมือน... เหมือนเคยรู้จักกันมาก่อน... หรือ... มีความรู้สึกบางอย่าง... ที่อธิบายไม่ได้" คุณภาคินหัวเราะเบาๆ "นลิน... คุณกำลังคิดมากเกินไปหรือเปล่าครับ... ผมเข้าใจว่าเรื่องราวของคุณย่าของคุณอาจจะทำให้คุณสับสน... แต่... สำหรับผม... ผมรู้จักคุณก็แค่... ตอนนี้... และผม... ผมมีความรู้สึกดีๆ กับคุณ... ในปัจจุบัน... เท่านั้นครับ" คำตอบของคุณภาคินเหมือนมีดที่กรีดเข้ามากลางใจนลิน เธอรู้ดีว่าเขาพูดความจริง ในมุมมองของเขา เขาไม่รู้เรื่องราวในอดีตใดๆ ทั้งสิ้น แต่สำหรับเธอ... มันไม่ใช่แค่เรื่องในปัจจุบันอีกต่อไปแล้ว "เข้าใจแล้วค่ะ" นลินตอบเสียงเย็นชา "ขอโทษที่รบกวนนะคะ" "นลิน... เดี๋ยวก่อน..." คุณภาคินพยายามจะพูดต่อ แต่สายของนลินก็ตัดไปเสียแล้ว เธอยืนนิ่งอยู่กลางห้อง จ้องมองไปยังผนังห้องว่างเปล่า ความหวังที่เพิ่งจะจุดขึ้น กลับมอดไหม้ลงอย่างรวดเร็ว เธอรู้สึกถึงความโดดเดี่ยวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน วังวนแห่งกาลเวลานี้ มันกำลังจะพาเธอไปที่ไหนกันแน่...