การกลับมาของมารดา นำมาซึ่งความสุขปนความเจ็บปวด กิ่งไผ่ต้องเผชิญหน้ากับคำถามที่ค้างคาใจ และเงื่อนไขที่ยากจะยอมรับ กิ่งไผ่กอดมารดาไว้แน่น น้ำตาแห่งความดีใจไหลรินอย่างไม่หยุดหย่อน เธอไม่เคยคิดฝันมาก่อนเลยว่า จะได้พบกับมารดาอีกครั้งหลังจากที่คิดว่าเธอได้จากไปตลอดกาล “แม่คะ... ทำไม... ทำไมแม่ถึงหายไปคะ?” กิ่งไผ่ถามเสียงสั่น “ทำไมแม่ถึงไม่เคยติดต่อหนูเลย?” มารดาของกิ่งไผ่กอดเธอไว้แน่น ราวกับจะปลอบโยน “แม่ขอโทษนะลูก แม่รู้ว่าแม่ทำให้หนูเสียใจมาก” เธอถอนหายใจยาว “แม่... แม่ต้องทำแบบนั้น เพื่อปกป้องหนู” “ปกป้องหนู?” กิ่งไผ่เงยหน้ามองมารดา “จากใครคะ?” “จากคนที่แม่เคยเกี่ยวข้องด้วย” มารดาตอบเสียงแผ่วเบา “พวกเขาตามล่าแม่ และแม่กลัวว่า... ถ้าพวกเขาเจอแม่ พวกเขาจะทำร้ายหนูไปด้วย” กิ่งไผ่เริ่มเข้าใจเหตุผลเบื้องหลังการหายตัวไปของมารดา เธอค่อยๆ คลายอ้อมกอดออก และมองมารดาอย่างพิจารณา “แล้ว... แล้วคุณวินล่ะคะแม่? เขา... เขาตายแล้วค่ะ” กิ่งไผ่พูดทั้งน้ำตา มารดาของกิ่งไผ่หน้าซีดเผือด “วิน... ตายแล้วเหรอ?” เธอถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความตกใจและเสียใจ “ค่ะแม่” กิ่งไผ่ตอบ “เขาตายเพื่อปกป้องหนู” มารดาของกิ่งไผ่ทรุดตัวลงนั่งบนม้านั่งในสวน น้ำตาไหลพราก “โอ้... วิน... ทำไม... ทำไมต้องเป็นแบบนี้...” เธอมองกิ่งไผ่ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด “แม่ขอโทษนะลูกที่ไม่ได้บอกความจริงกับหนู แม่... แม่ไม่รู้จะทำยังไงดี” “แม่คะ... แม่เคยรักคุณวินไหมคะ?” กิ่งไผ่ถามอย่างตรงไปตรงมา มารดาของกิ่งไผ่พยักหน้าช้าๆ “แม่รักเขามาก กิ่งไผ่... เขาเป็นคนดี และเขาเป็นพ่อของหนู” คำว่า “พ่อ” ที่ออกมาจากปากมารดา ทำเอากิ่งไผ่รู้สึกจุกในอกอีกครั้ง ความเจ็บปวดจากการสูญเสียบวกกับความสุขที่ได้พบมารดา มันเป็นความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย “แล้ว... ทำไมแม่ถึงทิ้งหนูไปคะ?” กิ่งไผ่ถามอีกครั้ง “ทำไมแม่ถึงไม่เคยกลับมาหาหนูเลย?” “แม่... แม่ถูกบังคับ” มารดาของกิ่งไผ่กล่าว “คนที่แม่เคยทำงานด้วย เขาข่มขู่แม่ เขาบอกว่าถ้าแม่ไม่ยอมทำตามที่เขาต้องการ เขาจะฆ่าหนู” “แล้ว... แล้วเขาคือใครคะ?” กิ่งไผ่ถามด้วยความสงสัย “เขาคือคนที่ทำให้ทุกคนต้องเจ็บปวด” มารดาตอบ “เขาคือคนที่อยู่เบื้องหลังทุกสิ่งทุกอย่าง” “คุณลุงของหนูเหรอคะ?” กิ่งไผ่ถาม “คนที่... ที่เขาตายไปแล้ว?” มารดาของกิ่งไผ่ส่ายหน้า “ไม่ใช่... ลุงของเธอเป็นเพียงแค่เครื่องมือ เขาถูกชักใยอยู่เบื้องหลังอีกที” “ใครคะแม่?” กิ่งไผ่เร่งถาม “เขาคือคนที่แม่เคยกลัวที่สุด” มารดาของกิ่งไผ่กล่าว “คนที่แม่ไม่เคยคิดว่าจะมีโอกาสกลับมาทำร้ายแม่ได้อีก” “แล้ว... แล้วตอนนี้เขาอยู่ที่ไหนคะ?” กิ่งไผ่ถามด้วยความเป็นห่วง “เขา... เขาไม่อยู่แล้ว” มารดาตอบ “เขาเสียชีวิตไปแล้ว... แต่ก่อนที่เขาจะเสียชีวิต เขาก็ได้ทิ้งคำพูดสุดท้ายไว้ให้แม่” “คำพูดว่าอะไรคะ?” กิ่งไผ่ถาม “เขาบอกว่า... ถ้าแม่ต้องการที่จะอยู่กับหนูอย่างมีความสุข แม่จะต้องยอมรับเงื่อนไขบางอย่าง” มารดาของกิ่งไผ่กล่าว “เงื่อนไขที่... ยากจะทำใจ” “เงื่อนไขอะไรคะแม่?” กิ่งไผ่ถามอย่างร้อนรน มารดาของกิ่งไผ่เงยหน้ามองท้องฟ้า “เขาบอกว่า... ถ้าแม่ต้องการจะใช้ชีวิตอย่างสงบสุขตลอดไป แม่จะต้อง... ยอมทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับอดีตของแม่ไปให้หมด” “ทิ้งไปหมดเลยเหรอคะ?” กิ่งไผ่ถามอย่างไม่เข้าใจ “ใช่... รวมถึง... การให้อภัย” มารดาตอบ “ถ้าแม่ไม่สามารถให้อภัยคนที่เคยทำร้ายแม่ได้... แม่ก็จะไม่มีวันมีความสุขที่แท้จริง” กิ่งไผ่เงียบไป เธอพยายามทำความเข้าใจกับสิ่งที่มารดาของเธอพูด อดีตที่เจ็บปวด การสูญเสีย และความแค้นที่ยังคงฝังลึก มันเป็นเรื่องที่ยากมากที่จะปล่อยวาง “แล้ว... แล้วแม่จะทำยังไงคะ?” กิ่งไผ่ถาม “แม่... แม่ยังไม่รู้” มารดาตอบ “แต่แม่รู้ว่า... ถ้าแม่ไม่ทำตามเงื่อนไขนี้... แม่ก็จะไม่มีวันมีความสุขที่แท้จริง” เธอหันมามองกิ่งไผ่ “แม่... แม่ขอโทษนะลูกที่ทำให้หนูต้องตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้” กิ่งไผ่กอดมารดาอีกครั้ง “ไม่เป็นไรค่ะแม่ หนูเข้าใจ” เธอรู้ว่ามารดาของเธอต้องเผชิญกับอะไรมาบ้าง และเธอจะทำทุกอย่างเพื่อช่วยให้มารดาของเธอผ่านพ้นเรื่องนี้ไปได้ แต่ในขณะเดียวกัน กิ่งไผ่ก็รู้สึกกังวลใจกับคำว่า “ให้อภัย” ของมารดา เพราะสำหรับเธอแล้ว การให้อภัยบางคน... มันเป็นเรื่องที่ยากเกินกว่าจะทำได้ เมื่อเธอมองไปที่บ้านหลังเก่าที่ถูกทิ้งร้าง เธอก็เห็นเงาของใครบางคนยืนอยู่ที่หน้าต่าง... เงาที่ดูคุ้นตาเหลือเกิน ใครคือเงาที่ยืนอยู่ที่หน้าต่าง? และมารดาของกิ่งไผ่จะสามารถก้าวข้ามอดีตอันเจ็บปวด เพื่อมอบความสุขที่แท้จริงให้กับตัวเองและลูกสาวได้หรือไม่?