แสงแดดยามบ่ายคล้อยสาดส่องเข้ามาในห้องนั่งเล่น สร้างบรรยากาศที่ดูอบอุ่น แต่ในใจของนลินกลับเต็มไปด้วยความว้าวุ่น เธอใช้เวลาตลอดช่วงเช้าที่ผ่านมา พยายามทำความเข้าใจกับเรื่องราวที่ได้รับรู้มา อดีตชาติที่เชื่อมโยงเธอกับภาคิน มันหนักหนาเกินกว่าจะแบกรับได้เพียงลำพัง ภาคินนั่งอยู่ข้างๆ เธอ เงียบๆ เขาไม่กดดัน ไม่เร่งเร้า เพียงแค่อยู่ตรงนั้น เป็นกำลังใจให้เธอ นลินหันไปมองเขา ใบหน้าของเขาฉายแววของความเห็นอกเห็นใจ "ฉัน... ฉันไม่เคยคิดเลยว่าเรื่องราวของเรามันจะซับซ้อนขนาดนี้" นลินพึมพำ "การที่ต้องมาแบกรับความทรงจำของคนสองคน... มันเหนื่อยเหลือเกิน" "ผมรู้" ภาคินตอบ "แต่คุณไม่ได้อยู่คนเดียว เราจะผ่านมันไปด้วยกัน" "แล้วคุณมาล่ะคะ" นลินถาม "เธอ... เธอกำลังทำอะไรอยู่" "คุณมาลัย... เขาบอกว่าเขากำลังพยายามหาทางแก้ไข" ภาคินกล่าว "เขาบอกว่า... โชคชะตาได้ลิขิตให้เราต้องวนเวียนในวัฏสงสารแห่งความทุกข์นี้... จนกว่าเราจะสามารถปลดปล่อยตัวเองจากพันธนาการของอดีตได้" "ปลดปล่อยตัวเอง... จากพันธนาการของอดีต" นลินทวนคำ "มันหมายความว่ายังไงคะ" "ผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน" ภาคินส่ายหน้า "คุณมาลัยพูดเป็นปริศนาตลอดเลย" ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือของภาคินก็ดังขึ้น เขาหยิบขึ้นมาดู และสีหน้าก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย "ใครโทรมาคะ" นลินถาม "คุณมาลัย" ภาคินตอบ "เขาอยากจะเจอเรา" "ตอนนี้เลยเหรอคะ" นลินรู้สึกประหม่าเล็กน้อย "ใช่" ภาคินพยักหน้า "ไปกันเถอะ" ทั้งสองคนเดินทางไปยังสถานที่ที่มาลัยนัดหมาย มันเป็นร้านกาแฟเล็กๆ บรรยากาศเงียบสงบ ซ่อนตัวอยู่ในมุมหนึ่งของเมือง เมื่อไปถึง พวกเขาก็เห็นมาลัยนั่งรออยู่ก่อนแล้ว หญิงสาวดูมีความกังวลปรากฏบนใบหน้า "คุณมาลัย" ภาคินทักทาย "นลิน" มาลัยมองนลินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย "ฉันดีใจที่คุณมา" "มีเรื่องอะไรคะ" นลินถามอย่างตรงไปตรงมา มาลัยสูดหายใจลึกๆ "ฉัน... ฉันได้ค้นพบข้อมูลบางอย่างเพิ่มเติม" "เกี่ยวกับอะไรคะ" ภาคินเลิกคิ้ว "เกี่ยวกับ... การตายของ... คุณพราว" มาลัยพูดเสียงเบา "คุณพราว" นลินเอ่ยชื่อนั้นด้วยความรู้สึกที่ตีบตัน "คนที่... คนรักของภาคินในอดีตชาติ... ที่เป็นสาเหตุให้เราต้องพลัดพรากกันใช่ไหมคะ" "ใช่" มาลัยพยักหน้า "ฉันค้นพบว่า... การตายของเธอ... ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ" "หมายความว่ายังไงคะ" ภาคินถาม "มีคน... ทำร้ายเธอ" มาลัยกล่าว "และคนๆ นั้น... ก็คือ... คนที่อิจฉาความรักของเรา" นลินและภาคินมองหน้ากันด้วยความตกใจ ความจริงที่มาลัยเปิดเผย มันช่างน่าสะพรึงกลัว "ใครคะ" นลินถามเสียงสั่น "ฉัน... ฉันยังไม่แน่ใจ" มาลัยกล่าว "แต่มีเบาะแสบางอย่าง... ที่อาจจะนำไปสู่ความจริง" มาลัยหยิบซองเอกสารออกมาจากกระเป๋า และยื่นให้กับภาคิน "นี่คือสิ่งที่ฉันค้นพบ... จากบันทึกเก่าๆ ของครอบครัว..." ภาคินเปิดซองออก และหยิบเอกสารออกมาดู มันเป็นเอกสารเก่าแก่ มีรอยเปื้อนและตัวอักษรที่เลือนลาง "นี่มัน..." ภาคินขมวดคิ้ว "เหมือนจะเป็นบันทึกของ... คนรับใช้ในบ้านเก่าของเรา..." "ใช่" มาลัยยืนยัน "เขาได้เห็นเหตุการณ์บางอย่าง... ที่เกิดขึ้นในคืนนั้น" ขณะที่ภาคินกำลังไล่อ่านเอกสาร นลินก็สังเกตเห็นบางอย่างผิดปกติบนใบหน้าของมาลัย หญิงสาวดูเหมือนจะพยายามเก็บงำบางสิ่งบางอย่างไว้ "คุณมาลัยคะ" นลินเอ่ยถาม "คุณ... คุณแน่ใจนะคะว่าคุณกำลังช่วยพวกเราจริงๆ" มาลัยชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มอย่างฝืนๆ "แน่นอนสิ นลิน... ฉัน... ฉันต้องการให้คุณกับภาคินได้อยู่ด้วยกัน" "แต่... ทำไมคุณถึงรู้เรื่องราวทั้งหมด... ได้มากขนาดนี้คะ" นลินถามต่อ "และทำไมคุณถึงดู... เหมือนจะมีอะไรบางอย่างปิดบังเราอยู่" มาลัยหน้าซีดลงเล็กน้อย "ฉัน... ฉันแค่พยายามหาทางแก้ไข... สิ่งที่เคยเกิดขึ้น..." "แก้ไข... หรือ... สร้างมันขึ้นมาใหม่คะ" นลินถามเสียงเย็น ภาคินเงยหน้าขึ้นจากเอกสาร เขาได้ยินบทสนทนาของทั้งสองคน "มีอะไรกัน นลิน" เขาถาม "ฉันแค่สงสัยค่ะ" นลินหันไปมองภาคิน "ว่าแรงจูงใจของคุณมาลัย... มันบริสุทธิ์จริงๆ หรือเปล่า" มาลัยส่ายหน้าอย่างรวดเร็ว "นลิน... อย่าพูดแบบนั้น... ฉัน..." "ถ้าคุณบริสุทธิ์ใจจริงๆ" นลินพูดต่อ "ทำไมคุณถึงไม่บอกเราทั้งหมดตั้งแต่แรก" "เพราะ... เพราะฉันกลัว" มาลัยยอมรับเสียงแผ่วเบา "กลัวว่าคุณ... จะไม่เข้าใจ..." "ไม่เข้าใจเรื่องอะไรคะ" ภาคินถาม มาลัยลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจพูด "ฉัน... ฉันคือ... วิญญาณที่เคยเป็น... หญิงสาวที่อิจฉาความรักของคุณ... ในชาติภพนั้น..." คำสารภาพของมาลัยทำให้ทั้งนลินและภาคินตกตะลึง ราวกับถูกฟ้าผ่า "คุณ... คุณคือ... คนที่เคยทำร้ายเรา... ในอดีตชาติเหรอคะ" นลินถามอย่างไม่อยากเชื่อ "ใช่" มาลัยตอบเสียงสั่น "แต่... ฉันสำนึกผิดแล้ว... ฉันต้องการชดใช้... ฉันต้องการแก้ไข..." "แล้วทำไม... ทำไมคุณถึงกลายเป็น... เศษเสี้ยวของวิญญาณ... ที่คอยตามติดเรามาตลอด... เป็นเพราะความแค้นของคุณเองเหรอ" ภาคินถาม "ไม่ใช่" มาลัยส่ายหน้า "มันคือ... พลังแห่งความรัก... ที่ผูกพันฉันไว้กับคุณ... และนลิน... ฉันอยากจะปลดปล่อยพวกคุณ... จากพันธนาการนี้..." "แล้วคุณจะทำได้อย่างไร" นลินถาม "ฉัน... ฉันกำลังพยายามหาทาง..." มาลัยพูด "แต่... มันมีบางอย่าง... ที่ขวางกั้นเราอยู่..." "บางอย่าง... ที่ว่า... คืออะไรคะ" "คือ... พลังแห่งความแค้น... ที่ยังคงฝังรากลึก... อยู่ใน... ตัวของ... คนที่เคยทำร้ายเรา... และ... ในจิตใจของเราเอง..." มาลัยกล่าว บทสนทนาของพวกเขาเต็มไปด้วยความสับสนและความเจ็บปวด นลินเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมเธอถึงรู้สึกเหมือนมีบางอย่างผิดปกติกับมาลัย และทำไมความรู้สึกในใจของเธอกับภาคินถึงได้ซับซ้อนนัก "แล้ว... แล้วเราจะทำยังไงต่อไปคะ" นลินถาม "เราต้อง... เผชิญหน้ากับความแค้นนั้น..." มาลัยกล่าว "และ... ปลดปล่อยตัวเอง... จากมัน..." "แต่... เราจะทำได้อย่างไร" ภาคินถาม "มันคือ... การให้อภัย..." มาลัยกล่าว "และ... การยอมรับ... ในสิ่งที่เกิดขึ้น..." นลินและภาคินมองหน้ากัน ความหวังที่เคยมีเริ่มริบหรี่ลง พวกเขาติดอยู่ในวังวนแห่งอดีตชาติที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด และหนทางสู่การปลดปล่อยก็ดูเหมือนจะเลือนรางเหลือเกิน