นลินและหมอวินใช้เวลาทั้งวันอยู่ในห้องสมุด พวกเขาค่อยๆ ไล่อ่านเรื่องราวทั้งหมดในสมุดบันทึกอย่างละเอียด บางครั้งก็หยุดพักเพื่อแลกเปลี่ยนความคิดเห็น บางครั้งก็ขมวดคิ้วด้วยความสงสัย “ที่นี่บอกว่า… อัคคีเสียชีวิตในการรบที่ชายแดน… ด้วยคมดาบของขุนศึกศัตรู” หมอวินอ่านข้อความในสมุด “และมัทนี… ก็ตรอมใจตายตามไปในเวลาไม่นาน… เพียงเพราะไม่อาจทนรับความสูญเสียได้” “แต่… ที่นี่ก็เขียนไว้ด้วยว่า… ก่อนที่อัคคีจะสิ้นใจ… เขาได้มอบเครื่องรางบางอย่างให้กับมัทนี… เป็นเครื่องรางที่เชื่อกันว่ามีพลังในการคุ้มครอง… และจะนำพาให้ผู้ที่รักกันได้กลับมาพบกันอีกครั้ง… หากโชคชะตาจะนำพา” นลินเสริม เธอกำลังพยายามปะติดปะต่อเรื่องราว “เครื่องราง…” หมอวินพึมพำ “แล้ว… ในปัจจุบัน… คุณนลินเคยเจอเครื่องรางแบบนี้บ้างไหมครับ” นลินนิ่งคิด เธอกำลังนึกย้อนไปถึงสิ่งของต่างๆ ที่เธอได้รับจากภัทร หรือสิ่งของที่เธอเคยพบเจอโดยบังเอิญ “มีอยู่ชิ้นหนึ่งค่ะ… เป็นจี้ห้อยคอ… ภัทรเป็นคนให้ฉันในวันเกิดเมื่อปีที่แล้ว… มันเป็นรูปดอกบัว… สีเขียวมรกต… ฉันไม่เคยเห็นที่ไหนมาก่อนเลย” “ดอกบัวสีเขียวมรกต…” หมอวินทวนคำ “น่าสนใจ… บางที… มันอาจจะเป็นเครื่องรางชิ้นนั้นก็ได้นะครับ” “แต่… แล้วมันจะช่วยอะไรได้ล่ะคะ… ในเมื่อภัทร… เขา… เขาจากไปแล้ว” นลินถาม เสียงของเธอแผ่วเบาลง “ผมคิดว่า… ปัญหาที่แท้จริง… อาจจะไม่ได้อยู่ที่ตัวเครื่องราง… หรือโชคชะตาที่ถูกลิขิตไว้… แต่อยู่ที่ความกลัว… ที่ทำให้เราไม่กล้าที่จะเผชิญหน้ากับมัน” หมอวินกล่าว “สมุดเล่มนี้… มันอาจจะบันทึกเรื่องราวในอดีต… แต่ไม่ได้หมายความว่า… เราจะต้องเดินตามรอยเดิมเสมอไป” “แต่… ภัทรเขา… เขาเชื่อแบบนั้นจริงๆ… เขาคงจะหลงเชื่อในคำทำนายที่ว่า… เราจะจบลงแบบเดิม…” นลินกล่าวด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย “บางที… คุณอาจจะต้องทำให้เขาเห็น… ว่าเรื่องราวในอดีต… ไม่ได้มีอำนาจเหนือกว่าความรักในปัจจุบันของเรา” หมอวินเสนอแนะ “คุณต้องเผชิญหน้ากับเขา… อธิบายให้เขาเข้าใจ… ว่าความรักที่แท้จริง… สามารถเอาชนะทุกสิ่งได้” นลินเงยหน้ามองหมอวิน แววตาของเธอเต็มไปด้วยความไม่แน่ใจ “ฉัน… ฉันจะทำได้หรือคะ” “คุณทำได้ครับ” หมอวินให้กำลังใจ “คุณเป็นคนที่เข้มแข็งกว่าที่คุณคิด… และผมเชื่อว่า… ความรักของคุณที่มีต่อเขา… จะเป็นพลังที่ยิ่งใหญ่ที่สุด” ทั้งสองมองหน้ากันอีกครั้ง นลินตัดสินใจว่าเธอจะต้องเผชิญหน้ากับภัทร เธอจะอธิบายให้เขาเข้าใจ จะทำให้เขาเห็นว่าความรักของพวกเขาสามารถเขียนบทสรุปใหม่ได้ “ฉันจะไปหาเขาค่ะ” นลินกล่าวอย่างหนักแน่น “ฉันจะไปอธิบายให้เขาฟัง” “ผมจะไปด้วยครับ” หมอวินเสนอ “ผมจะคอยอยู่เป็นกำลังใจให้คุณ” เมื่อนลินมาถึงบ้านของภัทร เธอก็พบว่าเขาอยู่ในสภาพที่ดูอิดโรยและเศร้าหมองไม่ต่างจากเธอ เมื่อเห็นนลิน เขาดูตกใจเล็กน้อย “นลิน… เธอมาทำไม” ภัทรถามเสียงแผ่ว “ภัทร… ฉันอยากคุยกับเธอ” นลินกล่าว พยายามควบคุมน้ำเสียงของตัวเองให้มั่นคง “เราไม่มีอะไรจะคุยกันแล้วนะ นลิน… ฉันบอกเธอไปหมดแล้ว” ภัทรตอบ พยายามเลี่ยงสายตาของเธอ “ไม่จริง… เรายังมีเรื่องอีกมากที่ต้องคุยกัน” นลินก้าวเข้าไปใกล้ “ภัทร… ฉันเข้าใจว่าเธอเสียใจ… และกลัว… กลัวว่าเราจะจบลงแบบในอดีตชาติ” ภัทรเงยหน้ามองเธอ ดวงตาของเขามีแววของความเจ็บปวด “ก็มันเป็นอย่างนั้นจริงๆ นี่นา… สมุดเล่มนั้น… มันบอกทุกอย่าง…” “สมุดเล่มนั้น… มันบอกเรื่องราวในอดีต… แต่มันไม่ได้กำหนดอนาคตของเรา” นลินกล่าว “มันเป็นแค่เรื่องเล่า… ที่เกิดขึ้นกับคนอีกคู่หนึ่ง… ไม่ใช่เรา” “แต่มันรู้สึกเหมือนกันเหลือเกิน…” ภัทรพึมพำ “ภัทร… ฉันรู้ว่าเธอรักฉัน… และฉันก็รักเธอมากเช่นกัน” นลินกล่าว ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความจริงใจ “ความรักของเรา… มันแข็งแกร่งกว่าโชคชะตา… มันแข็งแกร่งกว่าอดีต… เราจะเขียนบทสรุปใหม่ให้กับเรื่องราวของเราได้… ถ้าเราเชื่อมั่นในกันและกัน” เธอหยิบจี้รูปดอกบัวสีเขียวมรกตออกจากกระเป๋า สวมมันไว้ที่คอ “นี่ไง… เครื่องรางจากอดีต… มันไม่ได้พาเรามาพบกันเพื่อจบลงด้วยความตาย… แต่มันจะพาเราให้ก้าวผ่านอุปสรรคไปด้วยกัน… นี่คือเครื่องรางแห่งความหวัง… แห่งการเริ่มต้นใหม่” ภัทรมองนลินด้วยความตะลึง เขาเห็นประกายแห่งความมุ่งมั่นและความรักที่ฉายชัดในดวงตาของเธอ เขาเห็นว่าเธอพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อความสัมพันธ์ของพวกเขา “นลิน…” เขาเอ่ยชื่อเธอออกมาอย่างแผ่วเบา “ภัทร… เชื่อฉันนะ… เชื่อในความรักของเรา… แล้วเราจะผ่านมันไปได้” นลินกล่าว พร้อมกับยื่นมือออกไปจับมือของเขา ภัทรค่อยๆ ยกมือขึ้นมาจับมือของเธอ สัมผัสที่อบอุ่นและมั่นคงของนลิน ทำให้เขารู้สึกถึงความกล้าหาญที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในหัวใจ เขาได้แต่เฝ้ามองดวงตาของเธอ ที่เต็มไปด้วยความรักและความหวัง “ฉัน… ฉันจะเชื่อเธอ” ภัทรกล่าว เสียงของเขาเต็มไปด้วยความแน่วแน่ “เราจะสู้ไปด้วยกัน… เพื่อความรักของเรา… เพื่อไม่ให้อดีตมาทำลายปัจจุบันของเราได้อีก” นลินยิ้มอย่างโล่งอก เมื่อเห็นแววตาของภัทรที่กลับมาสดใสอีกครั้ง หมอวินที่ยืนมองอยู่ห่างๆ ก็ยิ้มออกมาอย่างมีความสุข เขาดีใจที่เห็นทั้งสองกลับมามีความหวังอีกครั้ง บทสรุปของความสัมพันธ์ที่ดูเหมือนจะจบลงด้วยโศกนาฏกรรมในชาติภพเก่า กำลังจะถูกเขียนขึ้นใหม่ ด้วยความกล้าหาญ ความเชื่อมั่น และความรักที่ไม่มีวันจางหายไป