แสงจันทร์ยามดึกยังคงสาดส่องลงมาอย่างต่อเนื่อง ทอประกายสีนวลลงบนใบหน้าของนลินและหมอวินที่ยังคงจดจ่ออยู่กับสมุดบันทึกเล่มเก่าของท่านย่า กลิ่นอายของกระดาษโบราณผสมผสานกับความเงียบสงัดของคฤหาสน์ ทำให้บรรยากาศรอบตัวทั้งสองยิ่งดูขึงขังและลึกลับมากขึ้น นลินกวาดสายตาไล่ตามตัวอักษรที่เขียนด้วยลายมืออันคุ้นเคย แต่ยังคงให้ความรู้สึกถึงความเศร้าโศกที่แฝงอยู่ "วันที่ 20 เดือน 5 ปีมะโรง" เธอกล่าวขึ้นเบาๆ "อีกไม่กี่วันหลังจากบันทึกก่อนหน้านี้" หมอวินพยักหน้าขณะที่อ่านข้อความที่นลินชี้ให้ดู "วันนี้... ข้าได้ตัดสินใจแล้ว" เขาอ่านต่อ "ข้าจะยอมถูกสาป... ข้าจะยอมแบกรับความเจ็บปวด... เพียงเพื่อแลกกับการปลดปล่อยท่านอนงค์จากเงื้อมมือของมัน" "ถูกสาป?" นลินอุทานเบาๆ "มันหมายความว่าอย่างไรคะ" "ดูเหมือนว่าคนที่เขียนบันทึกนี้ กำลังจะเสียสละบางสิ่งบางอย่างที่สำคัญมากๆ เพื่อคนที่เขารัก" หมอวินอธิบาย "อาจจะเป็นชีวิต... หรืออาจจะเป็นอิสรภาพ... หรือแม้กระทั่งความสุขตลอดไป" เขาอ่านต่อไป "ข้าได้เผชิญหน้ากับ 'ท่านพญามัจจุราช' แล้ว... เขาได้เสนอข้อตกลง... หากข้ายอมมอบ 'ดวงใจ' ของข้าให้กับเขา... ท่านอนงค์จะได้รับการปลดปล่อย... และจะไม่มีวันต้องทนทุกข์ทรมานอีกต่อไป... ดวงใจของข้า... คือสิ่งเดียวที่ข้าสามารถมอบให้ได้... มันคือหัวใจของข้า... ที่มีแต่ความรัก... และความผูกพัน... ต่อท่านอนงค์... เพียงผู้เดียว..." "ดวงใจ? ท่านพญามัจจุราช?" นลินขมวดคิ้ว "มันเป็นเรื่องราวที่เหนือธรรมชาติมากเลยค่ะ" "ใช่... มันอาจจะเป็นการเปรียบเปรยถึงอำนาจบางอย่างที่ทรงพลังมาก" หมอวินกล่าว "หรืออาจจะเป็นการเสียสละในระดับที่ลึกซึ้งที่สุด... การยอมสละแม้กระทั่งความรู้สึก... หรือตัวตนของตัวเอง" เขาอ่านต่อ "ข้าได้ทำสัญญากับท่านแล้ว... น้ำตาของข้า... ได้หลั่งริน... เป็นพยาน... ให้กับคำมั่นสัญญา... ดวงใจของข้า... บัดนี้... เป็นของท่านพญามัจจุราช... ตลอดไป... แต่... เพื่อท่านอนงค์... ข้า... เต็มใจ..." "เขา... เขาทำจริงๆ หรือคะ" นลินถามเสียงแผ่วเบา "แล้วท่านอนงค์ล่ะคะ เป็นอย่างไรบ้าง" "เราต้องอ่านต่อไป" หมอวินตอบ "ดูเหมือนว่าบันทึกฉบับนี้ จะเป็นจุดเริ่มต้นของโศกนาฏกรรมที่แท้จริง" เขาพลิกหน้ากระดาษไปอีกแผ่นหนึ่ง "วันที่ 1 เดือน 6 ปีมะโรง" "ผ่านไปเกือบครึ่งเดือน" นลินพึมพำ "นี่คือบันทึกสุดท้ายที่ข้าจะเขียนได้" เสียงของหมอวินอ่านข้อความที่ปรากฏขึ้นมาอย่างเชื่องช้า "ข้ารู้สึกถึงความว่างเปล่า... ความเจ็บปวดที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง... แต่... สิ่งที่สำคัญที่สุด... คือการได้เห็นรอยยิ้มของท่านอนงค์... นาง... สดใส... และมีความสุข... ราวกับว่า... ไม่เคยมีสิ่งใดเกิดขึ้น... นาง... กำลังจะเริ่มต้นชีวิตใหม่... กับ... บุรุษอันเป็นที่รัก... คนใหม่..." "คนใหม่?" นลินเงยหน้าขึ้นมองหมอวินด้วยความสงสัย "แล้ว... คนที่เขียนบันทึกนี้ล่ะคะ เขาไปอยู่ที่ไหน" "นี่คือส่วนที่น่าเศร้าที่สุด" หมอวินอ่านต่อ "ข้า... มองดูนาง... จากที่ไกลๆ... ในโลกที่แตกต่าง... โลกที่ข้า... ไม่มีวันได้สัมผัส... อีกต่อไป... ดวงใจของข้า... ถูกพรากไป... พร้อมกับความทรงจำ... บางส่วน... ข้า... เป็นเพียง... เงา... ที่เฝ้ามอง... โดยที่... นาง... ไม่เคย... รับรู้... ถึงการมีอยู่... ของข้า..." "เขา... กลายเป็นวิญญาณ?" นลินถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความตกใจ "ดูเหมือนจะเป็นเช่นนั้น" หมอวินตอบ "และที่น่าเศร้ากว่านั้นคือ... 'ข้า... เป็นเพียง... เงา... ที่เฝ้ามอง... โดยที่... นาง... ไม่เคย... รับรู้... ถึงการมีอยู่... ของข้า...' เขาจำเรื่องราวทั้งหมดไม่ได้... หรือจำได้แต่ไม่สามารถทำอะไรได้เลย" "แล้ว... ท่านอนงค์... ล่ะคะ" นลินถามต่อ "เธอ... เธอมีความสุขจริงๆ หรือ" "บันทึกนี้ไม่ได้บอกรายละเอียดมากนัก" หมอวินกล่าว "แต่ข้อความที่ว่า 'นาง... สดใส... และมีความสุข... ราวกับว่า... ไม่เคยมีสิ่งใดเกิดขึ้น...' มันอาจจะหมายถึงว่า... การเสียสละครั้งนั้น... สำเร็จผล... แต่... ในอีกด้านหนึ่ง... มันก็น่าเศร้า... ที่ความสุขของเธอ... มาจากการสูญเสีย... ของใครบางคน... ที่รักเธอหมดหัวใจ..." "หนู... หนูเริ่มเข้าใจแล้วค่ะ" นลินพูดเสียงเบา "ความฝันของหนู... ภาพที่หนูเห็น... มันคือเรื่องราวของพวกเขา... อนาวิล... กับ... อนงค์..." "และดูเหมือนว่า... 'อนาวิล' คือคนที่เขียนบันทึกนี้" หมอวินกล่าวเสริม "เขาเสียสละดวงใจของตัวเอง... เพื่อให้ 'อนงค์' ได้รับอิสรภาพ... และมีความสุข..." "แต่... ทำไม... ทำไมต้องมีคำว่า 'วังวนแห่งความแค้น' เกิดขึ้นมาด้วยคะ" นลินสงสัย "และทำไม... เราถึงได้รู้สึกเหมือนต้องกลับมาเผชิญหน้ากับมันอีกครั้ง" "นั่นคือสิ่งที่น่าคิด" หมอวินตอบ "บางที... การเสียสละนั้น... อาจจะไม่ใช่จุดจบของเรื่องราวทั้งหมด... อาจจะมีเงื่อนปมบางอย่าง... ที่ยังคงผูกมัดดวงวิญญาณของพวกเขาไว้... และส่งผลต่อชาติภพปัจจุบันของเรา" เขาเหลือบไปเห็นหน้ากระดาษหน้าที่ถูกพับไว้ตรงมุม "ดูนี่สิ" เขาเปิดมันออก "มีรอยหมึกสีแดงจางๆ เหมือนเป็นลายเซ็น... แต่ก็อ่านไม่ออก... ข้างใต้... มีข้อความเล็กๆ เขียนไว้ว่า... 'คำสาปจะไม่มีวันสลาย... ตราบใดที่ความแค้นยังคงอยู่...'" "คำสาป... ความแค้น..." นลินพึมพำ "มันเหมือนกับว่า... การเสียสละของอนาวิล... ไม่ได้ทำให้ทุกอย่างจบลง... แต่กลับสร้างบางสิ่งบางอย่างที่น่ากลัวยิ่งกว่าเดิมขึ้นมา" "ใช่" หมอวินเห็นด้วย "และดูเหมือนว่า... ความแค้นนั้น... กำลังจะส่งผลกระทบต่อเรา... ในชาตินี้... ผ่านความฝัน... และความรู้สึกที่บอกไม่ถูกเหล่านี้..." เขาหยุดพูดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถามว่า "นลิน... เธอเคยรู้สึก... เจ็บปวด... หรือโกรธแค้น... อะไรบางอย่าง... ที่เธอไม่สามารถอธิบายได้... มาก่อนไหม?" นลินนิ่งคิดไปชั่วขณะ ภาพในฝัน ความรู้สึกที่บอกไม่ถูก ความสับสนในใจ... มันเริ่มเชื่อมโยงกันเป็นรูปเป็นร่างมากขึ้น "หนู... หนูไม่แน่ใจค่ะ" เธอกล่าว "แต่... หนูรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่าง... กำลังกดดัน... อยู่ในใจของหนูตลอดเวลา..."