เปลวไฟลามเลียชั้นหนังสือไม้โบราณอย่างรวดเร็ว ความร้อนระอุแผ่กระจายออกมาจากห้องสมุดอันโอ่อ่า เสียงหนังสือที่ถูกเผาไหม้ดังเปรี๊ยะๆ ผสมกับเสียงตะโกนไล่ล่าของชายปริศนา สร้างบรรยากาศแห่งความโกลาหลและหวาดกลัว อัคคีคว้ามือเมขลาไว้แน่น พาเธอวิ่งฝ่าฝูงชนที่แตกตื่นเข้าไปในสวนกว้างด้านหลัง "นั่นมันอะไรกันคะคุณอัคคี!" เมขลาหอบหายใจถาม เสียงสั่นเครือด้วยความตกใจ "ผมไม่รู้! แต่เขาอันตรายมาก!" อัคคีตอบ ใบหน้าของเขาเคร่งเครียด มือข้างหนึ่งยังคงกุมมือเมขลาไว้แน่นเพื่อไม่ให้เธอคลาดสายตา "เราต้องหาที่ซ่อน" ทั้งสองวิ่งไปตามทางเดินในสวนที่ถูกปกคลุมด้วยเงามืดของต้นไม้ยามค่ำคืน แสงจันทร์สาดส่องลงมาเป็นริ้วๆ ทำให้เห็นเงาของพวกเขาเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วราวกับเงาปีศาจ "เขาบอกว่าเขาเป็นผู้พิทักษ์" เมขลาเอ่ยเสียงเบา "และบอกว่าความรักของเราจะทำลายสมดุล" "เขาคงเป็นพวกเดียวกับที่พยายามจะแยกเราออกจากกัน" อัคคีพูด "แต่ผมไม่เข้าใจว่าทำไม" "ฉันก็ไม่เข้าใจเหมือนกันค่ะ" เมขลาตอบ "แต่ฉันรู้สึกได้ว่า... พลังของเขามัน... ไม่ใช่ของมนุษย์ธรรมดา" ทั้งสองวิ่งจนมาถึงศาลาริมสระน้ำเก่าแก่ เมขลาหอบหายใจหนัก เธอทรุดตัวลงนั่งบนม้านั่งไม้ใต้ศาลา อัคคีทรุดตัวลงข้างๆ จ้องมองไปยังทิศทางที่พวกเขาวิ่งหนีมา "เรามาอยู่ที่นี่... คิดว่าเขาจะตามมาไหมคะ" เมขลาถาม "ไม่แน่" อัคคีตอบ "แต่ที่นี่อาจจะปลอดภัยกว่าที่อื่นชั่วคราว" เขาเหลือบมองรอยสักบนข้อมือของเมขลาอีกครั้ง มันยังคงสั่นไหวอยู่เบาๆ แต่ดูเหมือนจะสว่างวาบขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย "รอยสักของคุณ... มันกำลังบอกอะไรบางอย่าง" เมขลาคลายมือที่กำแน่นออก เธอมองรอยสักของตนเองด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม "ฉันรู้สึกได้ถึงพลังงานบางอย่าง... ที่กำลังดึงดูดฉันไปทางนั้น" เธอชี้ไปยังส่วนลึกของสวนที่มืดมิดกว่าส่วนอื่น "คุณแน่ใจนะ" อัคคีถามอย่างเป็นห่วง "ค่ะ" เมขลาพยักหน้า "เหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังเรียกหาฉันอยู่" "ถ้าอย่างนั้น... เราก็ต้องไป" อัคคีตัดสินใจ "เราต้องรู้ให้ได้ว่ามันคืออะไร" ทั้งสองลุกขึ้นและเดินเข้าไปยังส่วนลึกของสวน ระหว่างทาง พวกเขาได้ยินเสียงกระซิบแผ่วเบาดังมาจากที่ต่างๆ ราวกับเสียงของวิญญาณที่กำลังร้องเรียก "ที่นี่... คือที่ที่ทุกอย่างเริ่มต้น" เสียงหนึ่งกล่าว "ที่นี่... คือที่ที่คำสาปถูกสร้างขึ้น" "คุณได้ยินไหมคะ" เมขลาถาม "ได้ยิน" อัคคีตอบ "มันเหมือนกับว่า... สวนแห่งนี้มีความลับบางอย่างซ่อนอยู่" เมื่อทั้งสองเดินลึกเข้าไปเรื่อยๆ ทิวทัศน์ก็เริ่มเปลี่ยนไป จากสวนที่ตกแต่งอย่างสวยงาม กลายเป็นป่ารกทึบที่มีต้นไม้โบราณขึ้นปกคลุมหนาทึบ แสงจันทร์ส่องลงมาแทบไม่ถึงพื้นดิน ทำให้บรรยากาศยิ่งดูน่ากลัวและลึกลับ "มันรู้สึกแปลกๆ ที่นี่" เมขลากล่าว "เหมือนกับว่า... เวลาได้หยุดนิ่งไปแล้ว" ทันใดนั้นเอง รอยสักบนข้อมือของเมขลาก็สว่างวาบขึ้นอย่างรุนแรง แสงสีฟ้าอ่อนๆ สาดส่องออกมาจากรอยสักราวกับดวงดาวที่กำลังเปล่งประกาย "คุณอัคคี! ดูนี่สิ!" อัคคีจ้องมองรอยสักด้วยความอัศจรรย์ใจ "มัน... มันกำลังนำทางเรา" รอยสักนั้นดูเหมือนจะชี้ไปยังทิศทางหนึ่ง เป็นทิศทางที่ลึกเข้าไปในป่าทึบ "เราต้องไปทางนั้น" เมขลาพูดอย่างมั่นใจ ทั้งสองเดินตามแสงสว่างจากรอยสักไปอย่างระมัดระวัง จนกระทั่งพวกเขามาถึงลานกว้างใจกลางป่า ที่นั่นมีแท่นหินโบราณตั้งอยู่กลางลาน บนแท่นหินนั้นสลักลวดลายประหลาดๆ ที่ดูคุ้นตา ราวกับเคยเห็นที่ไหนมาก่อน "นี่มัน..." เมขลาเอ่ยเสียงแผ่ว "เหมือนกับลวดลายบนรอยสักของฉัน" เธอเดินเข้าไปใกล้แท่นหินอย่างช้าๆ รอยสักบนข้อมือของเธอสั่นไหวอย่างรุนแรงยิ่งกว่าเดิม ราวกับกำลังจะหลุดออกมาจากผิวหนัง "ฉันรู้สึกได้ถึงพลังงาน... ที่นี่" เธอกล่าว "มันแรงมาก" อัคคีเดินเข้ามาใกล้เมขลา ยืนประกบเธอไว้เผื่อมีอันตราย "คุณแน่ใจนะว่าไหว" "ฉันต้องลองค่ะ" เมขลาตอบ เธอค่อยๆ ยกมือข้างที่สักขึ้นไปสัมผัสกับแท่นหินโบราณ วินาทีที่ปลายนิ้วของเธอแตะลงบนแท่นหิน แสงสีฟ้าจากรอยสักก็ระเบิดออกเป็นวงกว้าง เปล่งประกายสว่างไสวจนทั้งลานกว้างถูกอาบไปด้วยแสงสีฟ้าอ่อนๆ สภาพแวดล้อมรอบตัวเริ่มบิดเบี้ยว ราวกับกำลังถูกดึงเข้าไปในมิติอื่น "เกิดอะไรขึ้น!" อัคคีอุทาน "ฉัน... ฉันกำลังเห็นภาพ!" เมขลากล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้นและหวาดกลัว "ภาพในอดีต!" ภาพต่างๆ ฉายวนเวียนอยู่ในอากาศรอบตัวเธอ ราวกับภาพยนตร์โบราณที่ถูกฉายขึ้นมา มันเป็นภาพของหญิงสาวคนหนึ่ง สวมใส่ชุดโบราณ กำลังยืนอยู่บนแท่นหินแห่งนี้ ใบหน้าของเธอเศร้าหมอง แต่ดวงตาเปล่งประกายด้วยพลังอันยิ่งใหญ่ "นั่น... นั่นมันฉันในอดีตหรือเปล่าคะ" เมขลาถามอย่างไม่แน่ใจ "ดูเหมือนว่าจะเป็นอย่างนั้น" อัคคีตอบ เขาเองก็ตกตะลึงกับสิ่งที่กำลังเกิดขึ้น "และนั่น... คือสิ่งที่เธอทำ" ในภาพนั้น หญิงสาวในชุดโบราณกำลังยกมือขึ้น หันหน้าไปยังท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาว เธอเริ่มสวดบทสวดโบราณด้วยภาษาที่อัคคีไม่เข้าใจ แต่กลับรู้สึกถึงพลังอำนาจอันล้นเหลือที่แผ่ออกมา ขณะที่เธอสวดบทสวดนั้น ดาวตกดวงหนึ่งก็ปรากฏขึ้นบนท้องฟ้า สว่างไสวกว่าดวงอื่นใด "นั่นคือดาวตก..." เมขลากล่าว "ดาวตกดวงเดียวกับในคืนที่ฉันเกิด" ขณะที่หญิงสาวในอดีตสวดบทสวดจบลง เธอก็ยกแขนขึ้นวาดสัญลักษณ์บางอย่างบนอากาศ สัญลักษณ์นั้นปรากฏขึ้นเป็นแสงสีทอง ก่อนจะค่อยๆ เลือนหายไป "นั่นคือ... สัญญา" หญิงสาวในอดีตเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหวัง "สัญญาแห่งความผูกพัน... สัญญาที่จะไม่ทอดทิ้งกัน" ภาพตัดไปที่หญิงสาวในอดีตกำลังกุมมือกับชายหนุ่มคนหนึ่ง ดวงตาของทั้งคู่เต็มไปด้วยความรักและความผูกพัน แต่แล้ว... ภาพก็เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว ชายร่างสูงในชุดคลุมสีดำปรากฏขึ้น เขายื่นมือออกมา ราวกับจะคว้าบางสิ่งบางอย่างไปจากทั้งคู่ "เขา... เขาคือคนเดียวกับในห้องสมุด!" เมขลาอุทาน "เขาพยายามจะขัดขวางพวกเขา" อัคคีกล่าว หญิงสาวในอดีตพยายามปกป้องชายหนุ่มคนรัก แต่พลังอันมหาศาลของชายในชุดคลุมก็เข้าครอบงำ พวกเขาทั้งคู่ถูกแยกออกจากกันอย่างโหดเหี้ยม หญิงสาวในอดีตกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด ก่อนที่ภาพจะตัดไป "ไม่!" เมขลาอุทาน น้ำตาคลอเบ้า "เกิดอะไรขึ้นกับพวกเขา" "ดูเหมือนว่า... สัญญาของพวกเขาจะถูกทำลาย" อัคคีกล่าว "และคำสาป... ก็ได้ถูกส่งต่อมา" แสงจากรอยสักของเมขลาค่อยๆ จางลง ภาพในอากาศก็เลือนหายไป เหลือเพียงความมืดมิดของป่าทึบ และแท่นหินโบราณที่ตั้งอยู่อย่างเงียบงัน "เราต้องรู้ให้ได้ว่าเกิดอะไรขึ้น" เมขลากล่าว "และเราจะสามารถแก้ไขมันได้อย่างไร" "เราจะหาคำตอบ" อัคคีปลอบ "แต่ตอนนี้... เราต้องออกจากที่นี่ไปก่อน" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าดังมาจากด้านหลัง พวกเขาหันไปมอง ก็เห็นชายร่างสูงในชุดคลุมสีดำปรากฏขึ้นอีกครั้ง ดวงตาของเขาส่องประกายอำมหิต "ในที่สุด... ข้าก็หาเจ้าเจอ"