อรุณรัศมีนั่งรออย่างกระวนกระวายในห้องทำงานของเธอ เมื่อได้ยินเสียงรถของวายุจอดเทียบหน้าบ้าน เธอก็รีบเดินออกไปรับทันที วายุมาพร้อมกับกระเป๋าเอกสารใบใหญ่ และสีหน้าที่ดูเหน็ดเหนื่อยแต่ก็ยังคงความมุ่งมั่น “คุณอรุณรัศมีครับ ผมรวบรวมเอกสารทั้งหมดมาให้แล้ว” วายุยื่นกระเป๋าให้เธอ “ผมได้ถ่ายสำเนาและสแกนเอกสารสำคัญทั้งหมดไว้ด้วยแล้วครับ” “ขอบคุณมากวายุ” อรุณรัศมีรับกระเป๋ามา “คุณเหนื่อยแย่เลย” “ไม่เป็นไรครับคุณอรุณรัศมี” วายุตอบ “ผมอยากให้คุณลองดูเอกสารชุดนี้เป็นพิเศษครับ” เขาหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลที่ดูเก่ากว่าเอกสารอื่นๆ ออกมา “นี่เป็นบันทึกส่วนตัวของวิศวกรที่ดูแลระบบไฟฟ้าในตอนนั้นครับ เขาเขียนไว้ในสมุดเล่มเล็กๆ ที่หลงเหลืออยู่” อรุณรัศมีรับซองเอกสารมาเปิดดู ข้างในเป็นสมุดบันทึกเก่าๆ หน้ากระดาษมีรอยเหลือง และหมึกสีซีดจาง แต่ตัวอักษรยังคงอ่านได้ชัด เธอค่อยๆ เปิดอ่านอย่างตั้งใจ “วันที่ 15 มิถุนายน… ระบบไฟฟ้าที่โรงงานมีปัญหาอีกแล้ว… ผมไม่แน่ใจว่าใครเป็นคนสั่งให้เปลี่ยนอุปกรณ์… อุปกรณ์ที่นำมาเปลี่ยนนั้น… ดูไม่น่าไว้ใจเลย… ผมพยายามทักท้วงแล้ว แต่ก็ไม่มีใครฟัง…” “วันที่ 20 มิถุนายน… วันนี้เกิดอุบัติเหตุ… ผมเห็นประกายไฟ… แล้วก็… ทุกอย่างก็ดับวูบไป… ผมกลัวเหลือเกิน… ผมรู้ว่านี่ไม่ใช่ความผิดของผม…” “วันที่ 25 มิถุนายน… หัวหน้าคนงานมาหาผม… เขาข่มขู่ผม… ให้ผมเซ็นชื่อรับรองว่าได้ตรวจสอบและแก้ไขเรียบร้อยแล้ว… เขาบอกว่า… ถ้าผมไม่ทำ… ครอบครัวของผมจะเดือดร้อน…” น้ำตาของอรุณรัศมีไหลอาบแก้ม เธอรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่ถาโถมเข้ามา การกระทำของท่านทวดนั้นโหดร้ายเกินกว่าจะจินตนาการได้จริงๆ “นี่มัน… นี่มันหลักฐานชัดเจนเลย” เธอพูดเสียงสั่นเครือ “วิศวกรคนนั้น… เขาคือพยาน” “ผมเองก็คิดเช่นนั้นครับคุณอรุณรัศมี” วายุเสริม “แต่ในบันทึกไม่ได้ระบุชื่อของหัวหน้าคนงานที่มาข่มขู่เขาไว้อย่างชัดเจนครับ” “แต่… เราพอจะจำกัดวงได้” อรุณรัศมีนึกย้อนไปถึงบุคคลที่เคยทำงานใกล้ชิดกับท่านทวดในเวลานั้น “คนที่ทำงานใกล้ชิดกับท่านทวด… และเป็นหัวหน้าทีมวิศวกร… มีอยู่ไม่กี่คน” “ผมจะช่วยคุณสืบหาข้อมูลของบุคคลเหล่านั้นครับ” วายุอาสา “ขอบคุณวายุ” อรุณรัศมีรู้สึกว่าแสงแห่งความหวังเริ่มสว่างขึ้นมาอีกครั้ง “ฉันจะติดต่อภาคิน… เขาต้องรู้เรื่องนี้” เธอโทรหาภาคินทันที เล่าถึงสิ่งที่ค้นพบใหม่ทั้งหมด ภาคินรับฟังด้วยความตั้งใจ และสัญญาว่าจะเดินทางกลับมาที่เมืองไทยทันที เพื่อช่วยเธอในการเผชิญหน้ากับความจริงครั้งนี้ “อรุณรัศมี… ผมจะไปหาคุณนะ” เสียงของภาคินหนักแน่น “เราจะจัดการเรื่องนี้ไปด้วยกัน” “ขอบคุณนะภาคิน” เธอตอบ “ฉันรอคุณอยู่นะ” อรุณรัศมีมองดูเอกสารในมือด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความโกรธ ความเสียใจ และความมุ่งมั่นที่จะต่อสู้เพื่อความยุติธรรม เธอรู้ว่าการเปิดโปงความจริงครั้งนี้ จะนำมาซึ่งความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ ไม่เพียงแต่กับครอบครัวของเธอ แต่กับตระกูลของภาคินด้วยเช่นกัน คืนนั้น อรุณรัศมีนอนไม่หลับ เธอครุ่นคิดถึงแผนการต่อไป เธอต้องรวบรวมหลักฐานทั้งหมดให้แน่นหนาที่สุด เพื่อให้แน่ใจว่าเมื่อถึงเวลาที่ต้องเปิดเผยความจริง จะไม่มีใครสามารถปฏิเสธ หรือบิดเบือนมันได้ เธอรู้ดีว่าการต่อสู้ครั้งนี้ จะไม่ง่ายเลย เธอจะต้องเผชิญหน้ากับคนในครอบครัวของเธอเอง และอาจจะต้องเผชิญกับความเกลียดชังจากผู้คนที่อาจจะได้รับผลกระทบจากการเปิดโปงครั้งนี้ แต่เพื่อคุณตา และเพื่อความยุติธรรม เธอก็พร้อมที่จะแบกรับทุกสิ่ง เมื่อแสงแรกของวันใหม่สาดส่องเข้ามา อรุณรัศมีก็ลุกขึ้นยืนเต็มความภาคภูมิใจ เธอพร้อมแล้ว ที่จะเดินหน้าต่อไปบนเส้นทางที่เต็มไปด้วยอันตรายนี้ เพื่อนำความจริงที่ถูกซ่อนเร้นมานาน เปิดเผยต่อหน้าสาธารณชน.