อรุณรัศมีทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทำงานอีกครั้ง มือของเธอยังคงกำเอกสารบางส่วนไว้แน่น ดวงตาที่เคยเปี่ยมไปด้วยความหวัง บัดนี้กลับฉายแววของความเจ็บปวดและความผิดหวังอย่างสุดประมาณ วายุยืนมองเธออยู่เงียบๆ ปล่อยให้เธอได้มีเวลาประมวลผลความจริงอันโหดร้ายที่เพิ่งค้นพบ “คุณวายุคะ…” เธอเริ่มพูด น้ำเสียงของเธอแหบพร่า “ฉันไม่รู้จะเริ่มต้นยังไงดี… ฉันไม่เคยคิดเลยว่า… ไม่เคยคิดว่าคนที่ฉันเชื่อมั่นมาตลอด จะสามารถทำเรื่องแบบนี้ได้” วายุเดินเข้าไปหาเธอ วางมือบนไหล่ของเธอเบาๆ “ผมเข้าใจครับว่ามันยากลำบากแค่ไหน แต่คุณอรุณรัศมี คุณไม่ได้อยู่คนเดียว” อรุณรัศมีเงยหน้ามองวายุ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยหยาดน้ำใส “ท่านทวดของฉัน… ท่านได้ร่วมมือกับตระกูลของคุณ… ไม่ใช่สิ ท่านได้ร่วมมือกับตระกูลคู่แค้นของเรามาตลอดหลายปี” เธอเอ่ยถ้อยคำเหล่านั้นออกมาด้วยความยากลำบากราวกับจะกลืนเลือด “ท่านขายข้อมูลสำคัญของบริษัทเราให้คู่แข่ง แล้วยังมีการโอนทรัพย์สินออกไปอย่างผิดกฎหมายอีก” วายุเงียบไปครู่หนึ่ง เขากำลังประมวลผลข้อมูลที่อรุณรัศมีเพิ่งบอกเล่า “แสดงว่า… ที่ผ่านมาปัญหาของตระกูลคุณ… มันเกิดจากคนในครอบครัวเอง?” “ใช่ค่ะ” อรุณรัศมีพยักหน้า น้ำตาไหลลงมาอาบแก้ม “ฉันเจอจดหมายจากพ่อของฉัน ที่เขียนไว้ก่อนที่ท่านจะเสียไป ท่านสงสัยในตัวท่านทวดและลุง แต่ไม่เคยมีหลักฐานที่ชัดเจน จนกระทั่งวันนี้… ฉันพบหลักฐานทั้งหมด” เธอหยิบเอกสารชิ้นหนึ่งขึ้นมา เป็นสำเนาบันทึกการสนทนาทางโทรศัพท์ “นี่ค่ะ… ในบันทึกนี้… ท่านทวดของฉันกำลังคุยกับใครบางคน… เขาพูดถึง ‘เด็กสาวคนนั้น’ ซึ่งก็คือฉัน… ท่านทวดบอกว่า ‘เธอจะไม่มีวันรู้ความจริง’…” วายุรับฟังอย่างตั้งใจ สีหน้าของเขาเคร่งเครียดขึ้น “คุณแน่ใจหรือครับว่าเป็นท่านทวดของคุณ?” “แน่ใจค่ะ” อรุณรัศมีตอบเสียงหนักแน่น “ฉันจำน้ำเสียงของท่านทวดได้ ไม่มีทางผิดพลาดไปได้เลย” บรรยากาศภายในห้องทำงานเต็มไปด้วยความอึมครึม อรุณรัศมีก้มหน้ามองเอกสารในมือ ราวกับจะหาความหมายบางอย่างที่ซ่อนอยู่ในนั้น “แล้ว… คุณจะทำยังไงต่อไปครับ?” วายุถามขึ้น อรุณรัศมีเงยหน้าขึ้นมองวายุ แววตาของเธอเปลี่ยนเป็นความมุ่งมั่น “ฉันจะไม่มีวันยอมให้เรื่องนี้จบลงง่ายๆ ค่ะ” เธอกล่าวเสียงเด็ดเดี่ยว “ฉันจะต้องเปิดโปงความจริงให้ทุกคนได้รับรู้” “แต่… คุณจะทำได้จริงๆ หรือครับ?” วายุถามอย่างกังวล “คุณต้องเผชิญหน้ากับท่านทวดของคุณนะครับ” “ฉันรู้ค่ะ” อรุณรัศมีพยักหน้า “แต่ฉันทำได้ ฉันจะต้องทำเพื่อพ่อ เพื่อแม่ และเพื่อทุกคนที่ถูกท่านทวดหลอกลวงมาตลอด” เธอตัดสินใจทันที “ฉันจะเผชิญหน้ากับท่านทวดของฉันในคืนนี้” “คุณแน่ใจนะครับ?” วายุถามอีกครั้ง “ผมเป็นห่วงคุณ” “ขอบคุณค่ะคุณวายุ” อรุณรัศมียิ้มบางๆ “แต่ฉันต้องทำ” เมื่ออรุณรัศมีตัดสินใจเช่นนั้น วายุจึงไม่ปริปากห้ามอีก เขารู้ดีว่าอรุณรัศมีเป็นคนเข้มแข็งและมีความเด็ดเดี่ยว “ถ้าคุณต้องการอะไร บอกผมได้เสมอครับ” อรุณรัศมีพยักหน้ารับ เธอรู้ว่าในเส้นทางที่เธอเลือกนี้ จะต้องพบเจออุปสรรคอีกมากมาย แต่เธอก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมัน เมื่อถึงเวลาค่ำ อรุณรัศมีเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่นของบ้านที่ประดับประดาไปด้วยแสงไฟสลัว ท่านทวดของเธอนั่งอยู่ที่โซฟาตัวโปรด กำลังจิบชาสมุนไพรอย่างสบายอารมณ์ “กลับมาแล้วหรืออรุณรัศมี” ท่านทวดทักทายด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ไปไหนมาทั้งวัน?” อรุณรัศมีเดินเข้าไปหาท่านทวดตรงๆ ดวงตาของเธอจ้องมองไปยังท่านทวดอย่างไม่หลบเลี่ยง “ท่านทวดคะ หนูมีเรื่องอยากจะคุยด้วยค่ะ” ท่านทวดวางถ้วยชาลง “เรื่องอะไรกัน?” “เรื่องความจริงค่ะ” อรุณรัศมีตอบเสียงเย็น “ความจริงที่ท่านทวดพยายามปิดบังมาตลอด” ท่านทวดเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “พ่อไม่เข้าใจที่ลูกพูด” อรุณรัศมีวางกองเอกสารที่เธอเตรียมมาลงบนโต๊ะตรงหน้าท่านทวด “เอกสารเหล่านี้… ไม่โกหกนะคะท่านทวด” เมื่อท่านทวดเห็นกองเอกสารเหล่านั้น ดวงตาของท่านก็เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ราวกับจะตกใจ แต่ก็พยายามเก็บอาการไว้ “นี่มันอะไรกัน?” ท่านทวดถามเสียงเข้มขึ้น “นี่คือหลักฐานค่ะ” อรุณรัศมีกล่าว “หลักฐานที่แสดงให้เห็นว่าท่านทวดร่วมมือกับตระกูลคู่แค้นของเรามาตลอด ท่านขายข้อมูลบริษัทเราให้พวกเขา ท่านโอนทรัพย์สินออกไปอย่างผิดกฎหมาย… ท่านทำร้ายครอบครัวเราเอง” ท่านทวดเงียบไปครู่หนึ่ง ใบหน้าของท่านเริ่มหมองลง “อรุณรัศมี… ลูกเข้าใจผิดไปแล้ว” “หนูไม่ได้เข้าใจผิดค่ะ!” อรุณรัศมีตวาดเสียงดัง “หนูมีหลักฐานทุกอย่าง! หนูมีแม้กระทั่งบันทึกเสียงของท่านทวด ที่ท่านพูดว่า ‘เด็กสาวคนนั้น จะไม่มีวันรู้ความจริง’!” เมื่อได้ยินเช่นนั้น ท่านทวดก็ถึงกับหน้าซีดเผือด เขาพยายามจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็ทำได้เพียงอ้าปากค้าง “ทำไมคะท่านทวด?” อรุณรัศมีถามเสียงเครือ “ทำไมท่านถึงต้องทำร้ายครอบครัวเราแบบนี้? ท่านทำไปเพื่ออะไร?” ท่านทวดหลับตาลงช้าๆ ราวกับกำลังรวบรวมสติ “มัน… มันเป็นเรื่องที่ซับซ้อนเกินกว่าที่ลูกจะเข้าใจ” “หนูอยากจะเข้าใจค่ะ!” อรุณรัศมีกล่าว “หนูอยากรู้ว่าทำไม… ทำไมท่านถึงเลือกที่จะทำลายทุกอย่าง” “พ่อ… พ่อก็มีเหตุผลของพ่อ” ท่านทวดกล่าวเสียงแผ่วเบา “พ่อทำไปเพื่อปกป้องครอบครัวเรา… จากบางสิ่งบางอย่าง” “ปกป้องครอบครัว? โดยการทำลายครอบครัวเราเองงั้นหรือคะ?” อรุณรัศมีหัวเราะอย่างขมขื่น “นี่มันตรรกะอะไรกันคะท่านทวด!” “ลูกไม่รู้หรอกอรุณรัศมี” ท่านทวดกล่าว “โลกใบนี้มันไม่ได้สวยงามอย่างที่ลูกคิด” “หนูรู้ค่ะ” อรุณรัศมีมองท่านทวดด้วยความผิดหวัง “แต่หนูก็ไม่คิดว่าคนในครอบครัวของหนู จะเป็นคนที่จะทำร้ายหนูได้มากที่สุด” การเผชิญหน้าครั้งนี้เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความขมขื่น อรุณรัศมีได้เห็นความจริงอันโหดร้ายที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความอบอุ่นที่เธอเคยได้รับมาตลอด