อรุณรัศมีนั่งอยู่ริมหน้าต่างในห้องนอนของเธอ มองออกไปยังแสงจันทร์ที่สาดส่องลงมาบนผืนหญ้าในสวน ความคิดของเธอวนเวียนอยู่กับการสนทนากับภาคินเมื่อช่วงบ่าย และคำพูดของมารดาที่ยังคงก้องอยู่ในหู คำพูดเหล่านั้นเหมือนคมมีดกรีดซ้ำๆ ในใจเธอ ทำให้เธอรู้สึกเจ็บปวดและสับสน "ยังไม่นอนอีกหรือคะ" เสียงมารดา ดังขึ้นจากประตูห้องนอน คุณหญิงอัญชนาเดินเข้ามาพร้อมกับถาดชาสมุนไพร "ยังค่ะคุณแม่" อรุณรัศมีหันไปตอบ คุณหญิงอัญชนาวางถาดชาลงบนโต๊ะข้างเตียง "คิดอะไรอยู่คะ" อรุณรัศมีลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ย "หนู...หนูไม่อยากให้คุณแม่กับคุณภาคินต้องทะเลาะกันอีกค่ะ" คุณหญิงอัญชนาถอนหายใจ "แม่ก็ไม่อยากให้เป็นแบบนั้นเหมือนกัน" เธอทรุดตัวลงนั่งบนเตียงข้างๆ ลูกสาว "แต่แม่ก็ทำอย่างอื่นไม่ได้" "ทำไมคะ" อรุณรัศมีถามเสียงเบา "ทำไมแม่ถึงเกลียดครอบครัวของเขามากขนาดนั้น" "มันไม่ใช่เรื่องของความเกลียดหรอกลูก" คุณหญิงอัญชนาปรับน้ำเสียงให้ดูอ่อนลง "แต่มันเป็นเรื่องของ...ความเจ็บปวดในอดีต" "ความเจ็บปวดอะไรคะ" อรุณรัศมีพยายามซักถาม คุณหญิงอัญชนาหลับตาลงช้าๆ ราวกับกำลังรวบรวมความกล้า "เมื่อก่อน...ก่อนที่พ่อของเธอจะแต่งงานกับแม่...พ่อของเธอเคยรักผู้หญิงอีกคนหนึ่ง" อรุณรัศมีเบิกตากว้าง "จริงหรือคะ" "ใช่" คุณหญิงอัญชนาพยักหน้า "ผู้หญิงคนนั้น...เป็นคนรักเก่าของพ่อเธอ" "แล้ว...แล้วเขาเป็นใครคะ" "เขาเป็นน้องสาวของ...บิดาของภาคิน" คุณหญิงอัญชนาตอบเสียงแผ่วเบา อรุณรัศมีอ้าปากค้างด้วยความตกใจ "หมายความว่า...คุณภาคิน...เป็นญาติกับคนรักเก่าของคุณพ่อหรือคะ" "ใช่" คุณหญิงอัญชนาพยักหน้า "ความสัมพันธ์ของพ่อเธอและผู้หญิงคนนั้น...จบลงด้วยเรื่องร้ายแรง" "เรื่องร้ายแรงอะไรคะ" อรุณรัศมียังคงถามอย่างไม่ลดละ "พ่อของเธอ...เขาถูกกล่าวหาว่า...พรากของรักของคนอื่น" คุณหญิงอัญชนาเอ่ยเสียงสั่น "บิดาของภาคิน...เขาเชื่ออย่างนั้น" "แต่นั่นมัน...นานมาแล้วนะคะ" อรุณรัศมีรู้สึกสับสน "แล้วมันจะเกี่ยวอะไรกับตอนนี้" "ความแค้นมันฝังลึกนะลูก" คุณหญิงอัญชนาตอบ "บิดาของภาคิน...เขาไม่เคยลืมเรื่องนี้" "แล้วคุณพ่อของหนูล่ะคะ" "พ่อของเธอ...เขาพยายามอธิบายแล้ว" คุณหญิงอัญชนาเล่าต่อ "แต่บิดาของภาคิน...เขาไม่ยอมรับฟัง" "แล้วคุณแม่...คุณแม่ไม่เคยทราบเรื่องนี้มาก่อนเลยหรือคะ" อรุณรัศมีถาม "แม่รู้" คุณหญิงอัญชนาตอบ "แต่พ่อของเธอ...เขาอยากจะลืมอดีต แม่ก็เลยไม่เคยพูดถึงมันอีก" "แต่นี่มัน...มันทำให้ความสัมพันธ์ของเรากับครอบครัวของภาคินยิ่งแย่ลงไปอีกนะคะ" อรุณรัศมีรู้สึกท้อแท้ "แม่ก็คิดอย่างนั้น" คุณหญิงอัญชนาเอื้อมมือมาลูบแขนลูกสาว "แต่แม่ก็ไม่รู้จะทำอย่างไรจริงๆ" ขณะเดียวกัน ที่คฤหาสน์ของตระกูลภาคิน ภาคินกำลังนั่งอยู่กับคุณปู่ของเขา ชากลิ่นหอมกรุ่นถูกเสิร์ฟมาวางตรงหน้า "คุณปู่ครับ" ภาคินเอ่ย "เมื่อคืนผมได้ยินเสียงแปลกๆ ในสวนของบ้านเราครับ มันเหมือนมีคนกำลังคุยกันเป็นภาษาที่ไม่คุ้นเคย" คุณปู่เงยหน้าขึ้นมองหลานชายด้วยความแปลกใจ "เสียงอะไรนะ" "ผมไม่แน่ใจครับ" ภาคินตอบ "แต่ผมรู้สึกไม่ค่อยสบายใจ" "อาจจะเป็นพวกบุกรุกก็ได้" คุณปู่กล่าว "แต่ถ้าเป็นคนรู้จัก...ก็คงต้องระวังตัว" "ผมได้ลองถามคนสวนดูแล้วครับ" ภาคินเล่าต่อ "เขาบอกว่าเห็นรถยนต์ต้องสงสัยจอดอยู่แถวรั้วหลังบ้านเมื่อคืนนี้" คุณปู่ขมวดคิ้ว "รถยนต์ต้องสงสัยอย่างนั้นหรือ" "ครับ" ภาคินพยักหน้า "ผมเลยคิดว่า...อาจจะมีใครบางคนกำลังหาทางเข้ามาที่บ้านของเรา" "หรืออาจจะกำลังสืบหาอะไรบางอย่าง" คุณปู่เสนอ "เกี่ยวกับเรื่องในอดีตของเรา" "ผมก็คิดเหมือนกันครับ" ภาคินตอบ "ผมเลยอยากจะขอให้คุณปู่ช่วยเล่าเรื่องราวในอดีตให้ผมฟังอีกครั้งครับ" คุณปู่ถอนหายใจยาว "เรื่องราวเหล่านั้น...มันนานมากแล้วนะภาคิน" "แต่ผมรู้สึกว่า...มันอาจจะมีอะไรที่เชื่อมโยงกับสถานการณ์ปัจจุบันก็ได้ครับ" ภาคินอธิบาย "โดยเฉพาะอย่างยิ่ง...กับความสัมพันธ์ของผมกับอรุณรัศมี" คุณปู่มองหลานชายด้วยความเห็นใจ "ก็ได้" ท่านกล่าว "คุณปู่จะเล่าให้ฟัง" คุณปู่เริ่มเล่าเรื่องราวในอดีตอย่างละเอียดถี่ถ้วน ตั้งแต่ความขัดแย้งระหว่างบิดาของเขา กับบุคคลที่อรุณรัศมีเรียกว่า "คนรักเก่าของคุณพ่อ" ซึ่งก็คือคุณป้าของภาคินเอง เรื่องราวเต็มไปด้วยความเข้าใจผิด การใส่ร้ายป้ายสี และความแค้นที่ถูกส่งต่อมารุ่นสู่รุ่น "ตอนนั้น...บิดาของเธอ...เขาถูกกล่าวหาอย่างรุนแรง" คุณปู่เล่า "ทั้งๆ ที่เขาอาจจะไม่ได้เป็นคนผิดจริงๆ" "แล้วใครคือคนผิดคะ" ภาคินถามอย่างกระหายใคร่รู้ "ไม่มีใครรู้ความจริงเลย" คุณปู่ตอบ "แต่ความขัดแย้งมันเกิดขึ้น...และบานปลายไปเรื่อยๆ" "ผมไม่เข้าใจเลยครับ" ภาคินกล่าว "ทำไมถึงไม่มีใครพยายามพิสูจน์ความจริง" "เพราะบางคน...ต้องการให้เรื่องมันเป็นแบบนั้น" คุณปู่กล่าวเสียงเครียด "พวกเขาต้องการใช้ความขัดแย้งนี้...เพื่อประโยชน์ของตัวเอง" "เพื่อประโยชน์ของใครหรือครับ" ภาคินถาม "ก็...คนที่ไม่ต้องการให้ตระกูลของเรา...กับตระกูลของอรุณรัศมี...คืนดีกัน" คุณปู่ตอบ "บางที...อาจจะเป็นคนที่เสียผลประโยชน์...ถ้าเราสองตระกูลกลับมาเป็นมิตรกัน" ภาคินเงียบไป เขาเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวต่างๆ เข้าด้วยกัน เสียงที่เขาได้ยินเมื่อคืน ความกังวลของคุณปู่ และคำพูดของคุณหญิงอัญชนา...ทุกอย่างมันเริ่มมีความเชื่อมโยงกัน "ผมคิดว่า...มีคนกำลังพยายามสร้างความแตกแยกให้กับเราครับ" ภาคินกล่าว "และพวกเขาอาจจะกำลังใช้เรื่องในอดีต...เป็นเครื่องมือ" "เราต้องระวังตัวให้มากนะภาคิน" คุณปู่เตือน "คนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมดนี้...เขาคงไม่ยอมให้เราค้นพบความจริงได้ง่ายๆ" ภาคินพยักหน้า เขารู้สึกได้ถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็รู้สึกถึงความมุ่งมั่นที่จะปกป้องอรุณรัศมี และค้นหาความจริงให้ได้ "ผมจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายคนที่ผมรักครับ" ภาคินกล่าวอย่างหนักแน่น "และผมจะหาทางแก้ไขความขัดแย้งที่ส่งต่อกันมารุ่นสู่รุ่นนี้ให้ได้" คุณปู่มองหลานชายด้วยความภูมิใจ "สู้ๆ นะภาคิน" ท่านกล่าว "คุณปู่จะอยู่ข้างๆ เธอเสมอ" ในขณะที่ภาคินกำลังเผชิญหน้ากับอดีตอันซับซ้อน อรุณรัศมีเองก็กำลังเผชิญหน้ากับคำโกหกและความลับที่มารดาของเธอเก็บงำไว้ ทั้งสองกำลังก้าวเข้าสู่สมรภูมิที่เต็มไปด้วยปริศนาและความอันตราย โดยไม่รู้เลยว่า ชะตาชีวิตของพวกเขากำลังถูกเขียนขึ้นใหม่ด้วยปากกาแห่งความแค้นและเล่ห์เหลี่ยม.