เช้าวันรุ่งขึ้น พิมพ์มาดาตื่นขึ้นมาพร้อมกับแสงแดดอ่อนๆ ที่ส่องผ่านม่านหมอกหนาทึบเข้ามาในกระท่อม เสียงฝนหยุดลงแล้ว เหลือเพียงเสียงนกน้อยใหญ่ร้องเจื้อยแจ้วจากในป่า เป็นสัญญาณของการเริ่มต้นวันใหม่ที่สดใส เธอรีบลุกจากที่นอน รู้สึกกระปรี้กระเปร่าอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน “อรุณสวัสดิ์ค่ะ” เธอทักทายคีรินที่กำลังยืนอยู่หน้ากระท่อม จิบกาแฟร้อนๆ มองออกไปยังป่าที่ยังคงมีละอองหมอกปกคลุมบางๆ “อรุณสวัสดิ์ครับ” คีรินหันมา “นอนหลับสบายไหมครับ” “หลับสบายมากเลยค่ะ” พิมพ์มาดาตอบ “แล้วคุณล่ะคะ” “ผมก็เหมือนกันครับ” คีรินยิ้ม “คิดว่าคืนนี้คงฝันดี” พิมพ์มาดายิ้มตอบ เธอเดินไปหยิบเสื้อกันฝนมาสวม “วันนี้ฝนไม่ตกแล้ว ฉันว่าจะออกไปสำรวจเส้นทางรอบๆ ที่คุณเคยบอกไว้ค่ะ” “ดีเลยครับ” คีรินตอบ “ผมจะไปด้วย” “จริงเหรอคะ” พิมพ์มาดาถามด้วยความยินดี “ฉันนึกว่าคุณจะไม่ว่างเสียอีก” “ว่างสิครับ” คีรินบอก “วันนี้ผมก็ว่างเหมือนกัน” ทั้งสองเดินออกจากกระท่อม มุ่งหน้าไปยังเส้นทางเล็กๆ ที่ทอดลึกลงไปในป่า กลิ่นดิน กลิ่นใบไม้ และกลิ่นอายของป่าหลังฝนทำให้บรรยากาศดูสดชื่นยิ่งกว่าเดิม หยาดน้ำค้างเกาะอยู่ตามใบไม้และกิ่งไม้สะท้อนแสงแดดเป็นประกายระยิบระยับ “ที่นี่สวยงามมากเลยนะคะ” พิมพ์มาดาอุทานขึ้นมา เมื่อเดินลึกเข้าไปในป่า “ครับ” คีรินตอบ “ที่นี่คือที่ที่ผมรักที่สุด” พวกเขาเดินไปตามเส้นทางที่คดเคี้ยวไปมา ท่ามกลางต้นไม้สูงใหญ่ที่แผ่กิ่งก้านสาขาปกคลุม ท้องฟ้าเบื้องบนมองเห็นเป็นหย่อมๆ ผ่านม่านใบไม้สีเขียว “เส้นทางนี้จะพาเราไปที่น้ำตกเล็กๆ แห่งหนึ่งครับ” คีรินบอก “สวยงามมาก” “จริงเหรอคะ” พิมพ์มาดาถามด้วยความตื่นเต้น “ฉันอยากเห็นจัง” เมื่อเดินไปได้ไม่นาน เสียงน้ำไหลก็เริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ ยิ่งเดินใกล้เท่าไหร่ เสียงก็ยิ่งดังชัดเจนขึ้นเท่านั้น พิมพ์มาดาเร่งฝีเท้าเดินนำหน้าไปก่อน เธอมองเห็นลำธารใสที่ไหลลดเลี้ยวไปตามโขดหิน จนกระทั่งเห็นน้ำตกเล็กๆ ที่ไหลตกลงมาเป็นสายขาว สาดกระเซ็นเป็นละอองน้ำเย็นชื่นใจ “สวยจังเลยค่ะ” พิมพ์มาดาอุทานด้วยความประทับใจ เธอเดินเข้าไปใกล้ๆ น้ำตก สูดอากาศบริสุทธิ์เข้าไปเต็มปอด คีรินเดินตามมาสมทบ “ผมบอกแล้วใช่ไหมครับว่าที่นี่สวย” “สวยจริงๆ ค่ะ” พิมพ์มาดาหันมายิ้มให้เขา “ขอบคุณนะคะที่พามา” “ไม่เป็นไรครับ” คีรินตอบ “ผมอยากให้คุณได้เห็นทุกอย่างที่นี่” ทั้งสองนั่งลงบนโขดหินริมน้ำตก ปล่อยให้เสียงน้ำไหลกลบเสียงอื่นๆ จนหมดสิ้น มีเพียงเสียงลมที่พัดผ่านใบไม้ และเสียงพูดคุยเบาๆ ของทั้งสองคน “คุณเคยมาที่นี่บ่อยไหมคะ” พิมพ์มาดาถาม “เกือบทุกวันครับ” คีรินตอบ “ที่นี่เป็นเหมือนที่ที่ทำให้ผมสงบ” “ฉันเข้าใจค่ะ” พิมพ์มาดาพูด “ที่นี่มีมนต์ขลังบางอย่าง” “ผมว่ามนต์ขลังที่แท้จริง…คือคุณต่างหาก” คีรินพูด พลางหันมาสบตาเธอ พิมพ์มาดาหน้าแดงเล็กน้อย เธอไม่คาดคิดว่าเขาจะพูดแบบนี้ “คุณ…พูดอะไรคะ” เธอถามเสียงเบา “ผมพูดความจริงครับ” คีรินตอบ “ตั้งแต่คุณมาอยู่ที่นี่ โลกของผมก็ดูสดใสขึ้น” พิมพ์มาดาไม่รู้จะตอบอย่างไร เธอรู้สึกถึงความอบอุ่นในหัวใจ และความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้ก่อตัวขึ้นภายใน “ฉัน…ก็รู้สึกดีที่มีคุณเหมือนกันค่ะ” เธอตอบ คีรินยื่นมือมาจับมือของเธอไว้ พิมพ์มาดาไม่ได้ปัดมือออก เธอจับมือของเขาไว้แน่น สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่ส่งผ่านถึงกัน “คุณเคยคิดถึงเรื่องราวในอดีตของคุณบ้างไหมคะ” พิมพ์มาดาถามคำถามเดิม แต่คราวนี้เธออยากรู้จริงๆ คีรินมองออกไปที่น้ำตก “ผมเคยมีครอบครัวครับ” เขาพูดเสียงเรียบ “ภรรยาของผม…เสียชีวิตไปเมื่อหลายปีก่อน” พิมพ์มาดาตกใจ “ฉัน…ขอโทษด้วยนะคะ” เธอพูดอย่างรู้สึกผิด “ไม่เป็นไรครับ” คีรินบอก “ผมกำลังจะบอกว่า…หลังจากที่เธอเสียไป ผมก็ไม่เหลืออะไรเลย ผมเลยตัดสินใจมาอยู่ที่นี่” “แล้ว…ทำไมถึงเลือกมาอยู่ที่นี่คะ” พิมพ์มาดาถาม “ที่นี่…เป็นที่ที่เธอชอบที่สุดครับ” คีรินตอบ “ผมอยากจะอยู่ใกล้ๆ เธอ” น้ำตาคลอหน่วยตาของพิมพ์มาดา เธอเข้าใจแล้วว่าทำไมเขาถึงเลือกที่จะมาอยู่ที่นี่ และทำไมเขาถึงมีท่าทีเศร้าสร้อยเมื่อนึกถึงอดีต “ฉันเสียใจด้วยจริงๆ นะคะ” พิมพ์มาดาพูด “แต่ฉันเชื่อว่า…เธอคงอยากให้คุณมีความสุข” คีรินหันมายิ้มให้เธอ “ขอบคุณนะครับ” เขาพูด “ผมดีใจที่มีคุณอยู่ตรงนี้” พิมพ์มาดาบีบมือเขาเบาๆ “ฉันจะอยู่ตรงนี้ค่ะ” เธอพูด ทั้งสองนั่งอยู่ตรงนั้นอีกพักใหญ่ ปล่อยให้เวลาค่อยๆ เดินผ่านไป เสียงน้ำตก เสียงลม และเสียงพูดคุยที่แผ่วเบา เป็นเหมือนบทเพลงที่ขับกล่อมหัวใจของทั้งสองคน พิมพ์มาดาเริ่มเข้าใจแล้วว่า ทำไมเธอถึงรู้สึกผูกพันกับผู้ชายคนนี้อย่างรวดเร็ว ไม่ใช่เพียงเพราะความหล่อเหลา แต่เป็นเพราะความอ่อนโยน ความจริงใจ และความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ในแววตาของเขา เมื่อถึงเวลาที่ต้องกลับ ทั้งสองก็เดินออกจากป่าด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไป บรรยากาศรอบตัวดูเหมือนจะสดใสขึ้นกว่าเดิม ความลับที่คีรินเคยซ่อนไว้ บัดนี้ได้ถูกเปิดเผยออกมาแล้ว และพิมพ์มาดาเองก็พร้อมที่จะอยู่เคียงข้างเขา เป็นกำลังใจให้เขาเสมอ