มนัสวีเดินเข้าไปหาอาภาในเรือนเพาะชำ ดวงตาของเธอฉายแววแห่งความกังวล “เมื่อกี้… ใครโทรมา?” อาภาถอนหายใจยาว “ไม่มีอะไร… เป็นเรื่องงานน่ะ” “แน่ใจเหรอ?” มนัสวีถามอย่างไม่ไว้ใจ “แน่ใจสิ” อาภาตอบ “เธอ… เป็นอะไรไป? ทำไมดูเป็นกังวล?” “ฉัน… ฉันแค่รู้สึกไม่สบายใจ” มนัสวีพูด “หลังจากที่เธอเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฉันฟัง… ฉันก็อดเป็นห่วงไม่ได้” อาภาก้าวเข้ามาหาเธออย่างช้าๆ “ฉัน… ฉันขอบคุณเธอมากนะ มนัสวี ที่เธอเข้าใจฉัน” “ฉัน… ฉันก็ไม่แน่ใจว่าฉันเข้าใจเธอทั้งหมดหรือเปล่า” มนัสวีตอบ “แต่… ฉันก็พยายามที่จะเข้าใจ” “เธอ… เธอดีกับฉันมากจริงๆ” อาภาพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนลง “ฉัน… ฉันไม่รู้จะทำยังไงถ้าไม่มีเธอ” มนัสวีมองเข้าไปในดวงตาของอาภา เธอเห็นความรักและความผูกพันที่ฉายชัดอยู่ตรงนั้น มันทำให้หัวใจของเธออบอุ่นขึ้นมาทันที “ฉัน… ฉันก็รักเธอนะอาภา” มนัสวีพูด “แต่… เรายังมีเรื่องที่ต้องเผชิญอีกเยอะ” “ฉันรู้” อาภาตอบ “เรื่องของแก้วตา… ฉัน… ฉันต้องคุยกับเธอให้เคลียร์” “แล้ว… คุณคิดว่า… แก้วตาจะยอมรับเรื่องทั้งหมดได้จริงๆ เหรอ?” มนัสวีถาม “ฉันไม่รู้” อาภาถอนหายใจ “แต่… ฉันต้องพยายาม… ฉันไม่อยากให้เธอต้องเจ็บปวดไปมากกว่านี้อีกแล้ว” “ฉัน… ฉันเป็นห่วงเธอ” มนัสวีพูด “ถ้าแก้วตา… เกลียดคุณ… แล้วถ้าเธอ… พยายามจะทำอะไร… เพื่อทำลายเรา…” “ฉันจะไม่ยอมให้เรื่องนั้นเกิดขึ้นเด็ดขาด” อาภาพูดอย่างหนักแน่น “ฉัน… ฉันจะปกป้องเธอ… และฉันจะปกป้องสวนแห่งนี้… ของเรา” มนัสวียิ้มออกมา เธอรู้สึกมั่นใจในตัวอาภามากขึ้น “แต่… สิ่งที่สำคัญที่สุดตอนนี้… คือเราต้อง… ปรับความเข้าใจกับแก้วตาให้ได้ก่อน” มนัสวีกล่าว “ถ้าเรายังปล่อยให้เรื่องนี้ค้างคาอยู่… มันจะกลายเป็นเหมือน… ก้อนหินในใจของเราตลอดไป” “เธอพูดถูก” อาภาเห็นด้วย “ฉัน… ฉันจะไปหาแก้วตาพรุ่งนี้เช้า” “ฉัน… ฉันจะไปด้วย” มนัสวีเสนอ อาภาส่ายหน้า “ไม่เป็นไร… ฉันอยากจะคุยกับเธอ… เป็นการส่วนตัวก่อน” “แต่…” มนัสวีลังเล “เชื่อใจฉันนะ มนัสวี” อาภาพูด “ฉันจะจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย” มนัสวีพยักหน้าช้าๆ “ก็ได้… แต่ถ้ามีอะไร… บอกฉันนะ” “แน่นอน” อาภาตอบ “เธอคือคนสำคัญที่สุดในชีวิตของฉัน” เมื่ออาภาพูดเช่นนั้น มนัสวีก็รู้สึกสบายใจขึ้นมาทันที เธอมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นแสงอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้า ท้องฟ้าถูกแต่งแต้มด้วยสีส้มอมแดงสวยงาม ราวกับเป็นสัญญาณบอกถึงวันใหม่ที่กำลังจะมาถึง “ดูนั่นสิ” มนัสวีชี้ไปที่ท้องฟ้า “สวยจัง” “สวยจริงๆ” อาภาเห็นด้วย เขาโอบไหล่มนัสวีไว้เบาๆ “เหมือน… เหมือนภาพวาดเลย” “ใช่… เหมือนภาพวาดที่… กำลังจะถูกเติมเต็ม” มนัสวีพูด “เรา… เราจะทำให้ทุกอย่างดีขึ้นนะอาภา” “เราจะทำ” อาภาตอบ “ฉันสัญญา” ทั้งสองคนยืนมองทิวทัศน์ยามเย็นด้วยกัน ความรู้สึกอบอุ่นและความหวังค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในหัวใจ แม้ว่าเส้นทางข้างหน้าจะยังคงเต็มไปด้วยอุปสรรค แต่พวกเขาก็พร้อมที่จะเผชิญหน้าไปด้วยกัน ในขณะที่แสงสุดท้ายของวันกำลังจะเลือนหายไปจากท้องฟ้า โทรศัพท์มือถือของอาภาก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป็นข้อความจากแก้วตา “ฉันอยากจะคุยกับคุณ… เรื่องทั้งหมด” อาภาอ่านข้อความนั้น เขาหันไปมองมนัสวีที่ยืนอยู่ข้างๆ “แก้วตา… เธออยากจะคุย” อาภาบอกมนัสวี มนัสวีมองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม “ฉัน… ฉันจะไปคุยกับเธอ” อาภาพูด “เธอ… รอฉันที่นี่นะ” “ไม่” มนัสวีตอบทันที “ฉันจะไปด้วย” อาภาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่เมื่อเห็นแววตาที่แน่วแน่ของมนัสวี เขาก็พยักหน้า “ก็ได้… งั้นเราไปด้วยกัน” ทั้งสองคนเดินออกจากเรือนเพาะชำ มุ่งหน้าไปยังบ้านของแก้วตา หัวใจของพวกเขายังคงเต้นระรัวด้วยความไม่แน่นอน แต่ในขณะเดียวกัน ก็เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่จะแก้ไขทุกสิ่งทุกอย่าง เมื่อมาถึงบ้านของแก้วตา เธอกำลังยืนรออยู่ที่ประตูด้วยใบหน้าที่ดูสงบอย่างน่าประหลาดใจ “ฉัน… ฉันพร้อมที่จะคุยแล้ว” แก้วตาพูด บรรยากาศรอบตัวดูเหมือนจะสงบลง แต่ภายใต้ความสงบนิ่งนั้น กลับมีคลื่นแห่งอารมณ์ที่ปะทุรอวันที่จะปะทุออกมา อาภาและมนัสวียืนมองหน้าแก้วตา พวกเขารู้ดีว่าการพูดคุยครั้งนี้จะเป็นจุดเปลี่ยนที่สำคัญที่สุด การให้อภัย การเริ่มต้นใหม่ และอนาคตของความสัมพันธ์ของพวกเขาทั้งหมด ขึ้นอยู่กับการพูดคุยในครั้งนี้ “เรา… เราจะเริ่มต้นใหม่” แก้วตาพูด เสียงของเธอหนักแน่น “แต่… มันไม่ใช่เรื่องง่าย” “ฉันรู้” อาภาตอบ “และฉัน… ฉันจะทำทุกอย่าง… เพื่อให้มันดีขึ้น” มนัสวีมองไปยังดอกกุหลาบที่เบ่งบานอยู่รอบๆ บ้านของแก้วตา เธอหวังว่าความสัมพันธ์ของพวกเขาก็จะเบ่งบานเช่นกัน แม้จะต้องผ่านพายุฝนและมรสุมมาก็ตาม “ฉัน… ฉันแค่อยากจะรู้… ว่าคุณ… ยังรักฉันอยู่ไหม” แก้วตาถามอาภาโดยตรง อาภาเงยหน้ามองแก้วตา ดวงตาของเขาสะท้อนภาพของมนัสวีที่ยืนอยู่ข้างๆ เขา “แก้วตา…” อาภาเริ่มพูด “ฉัน… ฉันรักเธอ… ในแบบของความผูกพัน… แต่… ความรู้สึกที่ฉันมีต่อมนัสวี… มันคือความรัก… ที่แท้จริง” คำตอบของอาภาทำเอาแก้วตาถึงกับยืนนิ่งไป เธอคาดหวังคำตอบแบบนี้ แต่เมื่อได้ยินจริงๆ เธอก็รู้สึกเจ็บปวดเล็กน้อย “ฉัน… ฉันเข้าใจ” แก้วตาพูดเสียงแผ่ว “ฉัน… ฉันขอให้คุณทั้งสองคน… มีความสุข” เธอเอ่ยคำอวยพรนั้นออกมาจากใจจริง แม้จะมีความเจ็บปวดซ่อนอยู่ก็ตาม มนัสวียิ้มให้กับแก้วตา “ขอบคุณนะแก้วตา” “ฉัน… ฉันจะไปแล้ว” แก้วตาพูด “ฉัน… ฉันต้องการเวลาอยู่กับตัวเอง” เธอหันหลังเดินเข้าไปในบ้าน ปล่อยให้อาภาและมนัสวีอยู่กับความรู้สึกที่หลากหลาย อาภากอดมนัสวีไว้แน่น “ขอบคุณนะ… ที่อยู่ข้างๆ ฉัน” “เราจะผ่านมันไปด้วยกันนะ” มนัสวีตอบ ทั้งสองคนเดินออกจากบ้านแก้วตา ทิ้งไว้เพียงความหวังที่จะได้เริ่มต้นชีวิตใหม่ในสวนดอกไม้แห่งความรักที่พวกเขาสร้างขึ้นมา