เช้าวันต่อมา บรรยากาศภายในบ้านสวน ‘บุปผาอาภา’ เต็มไปด้วยความตึงเครียด ตำรวจได้เข้ามาตรวจสอบที่เกิดเหตุและเก็บหลักฐานเพิ่มเติม แต่ก็ยังไม่สามารถระบุตัวผู้กระทำผิดได้ อาภามีสีหน้าเคร่งเครียดกว่าเดิม เขาแทบไม่ได้พูดอะไรตลอดทั้งเช้า แก้วตารู้ดีว่าเขากำลังเผชิญหน้ากับความกลัวที่ฝังลึก “อาภาคะ คุณโอเคไหม” แก้วตาเอ่ยถามอย่างแผ่วเบา ขณะที่ทั้งสองนั่งอยู่ริมหน้าต่าง มองออกไปยังสวนที่ยังคงมีร่องรอยความเสียหาย อาภาถอนหายใจ “ฉัน… ฉันกำลังคิดอยู่” “คิดเกี่ยวกับใครคะ” “ฉันพยายามนึกย้อนไปถึงทุกๆ คนที่ฉันเคยรู้จัก ทุกๆ คนที่มีปัญหากับฉัน หรือกับเจน” เขาขมวดคิ้ว “แต่ก็ยังนึกไม่ออกว่าใครจะเป็นคนทำเรื่องแบบนี้” “คุณแน่ใจนะคะว่าไม่มีใครเลย” แก้วตาถามอย่างมีความหวัง “เท่าที่ฉันนึกออก… ก็ยังไม่มีนะ” อาภาตอบ “แต่มันก็อาจจะมีใครบางคนที่ฉันมองข้ามไป” “บางที… เราอาจจะต้องลองถามคนรอบข้างดูนะคะ” แก้วตาเสนอ “อย่างเช่น… คนงานในสวน หรือเพื่อนบ้าน” “ฉันคิดว่ามันคงจะเป็นไปได้ยาก” อาภาส่ายหน้า “คนร้ายเขาพรางตัวได้ดีทีเดียว ดูจากร่องรอยแล้ว เขาต้องมีความรู้เรื่องสวนพอสมควร” “แล้ว… ข้อความที่เขียนบนป้ายผ้าล่ะคะ” แก้วตาถาม “มันบอกว่า ‘อย่าลืมสิ่งที่แกทำไว้กับเจน!’ แสดงว่าเขาต้องรู้จักคุณเจนด้วย” “นั่นเป็นสิ่งที่ฉันกังวลที่สุด” อาภาพูด “มันเหมือนกับว่า… เขาต้องการจะแก้แค้นฉันในนามของเจน” “แต่คุณเจน… เขาไม่มีศัตรูเลยไม่ใช่เหรอคะ” “เท่าที่ฉันรู้… ก็ใช่” อาภาตอบ “เขาเป็นคนดี มีน้ำใจ ไม่เคยมีเรื่องกับใคร” “แล้วทำไม… ทำไมถึงต้องมีคนมาทำร้ายคุณแบบนี้” แก้วตาพึมพำ “ฉันไม่รู้” อาภาส่ายหน้า “แต่สิ่งที่ฉันรู้แน่ๆ ก็คือ… ฉันต้องเผชิญหน้ากับมัน” เขาหันมามองแก้วตา “แก้วตา… ฉันไม่อยากให้เธอต้องมาเดือดร้อนกับเรื่องของฉัน” “ฉันไม่เคยเดือดร้อนค่ะ” แก้วตาตอบอย่างหนักแน่น “ฉันเลือกที่จะอยู่ที่นี่กับคุณ” “แต่ถ้ามันอันตรายเกินไป…” “ฉันไม่กลัวค่ะ” แก้วตาตัดบท “ฉันจะสู้ไปพร้อมกับคุณ” ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์ของอาภาดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป็นเบอร์โทรศัพท์ของสวนดอกไม้ เขาหยิบมันขึ้นมาดูด้วยความแปลกใจ “เป็นเบอร์จากแผนกต้อนรับของโรงแรมที่ฉันติดต่อไว้เมื่อสัปดาห์ก่อน” อาภาพูด “ที่ฉันจองห้องพักสำหรับงานแสดงดอกไม้” “งานแสดงดอกไม้… ที่คุณเจนเคยฝันไว้เหรอคะ” แก้วตาถาม “ใช่” อาภาตอบ “ฉันกำลังจะลองรวบรวมดอกไม้ที่ดีที่สุดของสวนเราไปร่วมงาน เพื่อเป็นเกียรติให้เขา” “แล้วโรงแรมมีอะไรเหรอคะ” “รอเดี๋ยว” อาภาพูดพลางกดรับสาย “สวัสดีครับ… ครับ… อะไรนะครับ! งานแสดงดอกไม้ถูกยกเลิกเหรอครับ! ทำไมครับ… อ๋อ… เข้าใจแล้วครับ ขอบคุณครับ” เขาว่างสายลงด้วยสีหน้าสับสน “แก้วตา… งานแสดงดอกไม้ถูกยกเลิกแล้ว” “ยกเลิกเหรอคะ! ทำไมล่ะคะ” “เขาบอกว่า… มีปัญหาด้านการเงิน และผู้จัดงานก็ประสบปัญหาอย่างหนัก” อาภาเล่า “แต่มันแปลกนะ… ดูเหมือนจะมีอะไรบางอย่างมากกว่านั้น” “มากกว่านั้น… หมายความว่ายังไงคะ” “ฉันไม่แน่ใจ” อาภาครุ่นคิด “แต่เหมือนกับว่า… มีใครบางคนกำลังพยายามขัดขวางทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับความฝันของเจน” แก้วตาเริ่มรู้สึกถึงความเชื่อมโยงที่น่ากลัว “คุณคิดว่า… คนที่บุกรุกสวนของเรา… คือคนเดียวกันกับที่ทำให้งานแสดงดอกไม้ถูกยกเลิกหรือเปล่าคะ” “มีความเป็นไปได้สูง” อาภาตอบ “เขาเหมือนกำลังเล่นเกมกับฉันอยู่” “แล้วเราจะทำยังไงต่อไปคะ” “ฉันจะยังคงเดินหน้าต่อไป” อาภาพูดด้วยน้ำเสียงที่มั่นคงขึ้น “ฉันจะไม่ยอมให้ใครมาทำลายความฝันของเจน และฉันจะไม่ยอมให้ใครมาข่มขู่ฉันได้” เขาเดินเข้าไปในสวนอีกครั้ง กวาดสายตามองไปยังร่องรอยความเสียหาย “ฉันจะซ่อมแซมทุกอย่าง และฉันจะทำให้สวนแห่งนี้สวยงามยิ่งกว่าเดิม” แก้วตาเดินตามเขาไป “ฉันจะช่วยค่ะ” “ขอบใจนะแก้วตา” อาภากุมมือเธอไว้ “บางที… เธออาจจะเป็นแสงดาวนำทางของฉันจริงๆ” ขณะที่พวกเขากำลังจะเริ่มเก็บกวาดความเสียหาย สิ่งที่สะดุดตาของแก้วตาคือกระถางดอกกุหลาบที่ถูกทำลายไปบางส่วน เธอสังเกตเห็นบางอย่างที่ฝังอยู่ใต้ดิน “อาภาคะ… นั่นอะไรคะ” แก้วตาชี้ไปที่สิ่งนั้น อาภาเดินเข้าไปดู “อะไร… อ๋อ! นี่มัน… นี่มันกล่องดนตรีของเจน!” เขาหยิบกล่องดนตรีขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทา มันเป็นกล่องดนตรีไม้เก่าๆ ที่มีรูปภาพของสวนดอกไม้วาดอยู่ด้านบน เมื่อเขาเปิดมันออก… เสียงเพลงบรรเลงเบาๆ ก็ดังขึ้น เป็นเพลงที่ไพเราะและคุ้นเคย “ฉันจำได้ค่ะ” แก้วตาพูด “เป็นเพลงโปรดของคุณเจน” “ใช่” อาภาพยักหน้า “เจนชอบฟังเพลงนี้มาก เขาบอกว่ามันทำให้เขารู้สึกผ่อนคลาย” ขณะที่เสียงเพลงบรรเลงอยู่นั้น อาภาก็สังเกตเห็นอะไรบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้ฝาของกล่องดนตรี เขาค่อยๆ ดึงมันออกมา เป็นกระดาษแผ่นเล็กๆ ที่พับไว้อย่างดี “นี่มัน… ข้อความ!” อาภาอุทาน เขาคลี่กระดาษออกอ่าน แล้วใบหน้าของเขาก็ซีดเผือดยิ่งกว่าเดิม แก้วตาถามด้วยความร้อนรน “มีอะไรคะอาภา! ข้อความนั้นเขียนว่าอะไร!” อาภาเงยหน้าขึ้นมองแก้วตา ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความตกตะลึงและความไม่เชื่อ “แก้วตา… ข้อความนี้… มันเขียนว่า… ‘ฉันเห็นทุกอย่าง…’” ความจริงบางอย่างกำลังจะถูกเปิดเผย และมันอาจจะยิ่งใหญ่และน่ากลัวกว่าที่พวกเขาเคยคาดคิด