เช้าวันต่อมา แสงแดดอ่อนๆ สาดส่องลอดผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาในห้องนอนของแก้วตา เธอรู้สึกสดชื่นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน หัวใจของเธอพองโตไปด้วยความหวังและความสุข ภาพของอาภากับคำพูดของเขาเมื่อคืนยังคงติดตรึงอยู่ในความทรงจำ เมื่อลงมาที่ห้องอาหาร แก้วตาพบว่าอาภากำลังยืนอยู่ริมหน้าต่าง มองออกไปยังสวนดอกไม้ที่กว้างขวาง ใบหน้าของเขาดูผ่อนคลาย ดวงตาเป็นประกายสดใสกว่าทุกครั้งที่เธอเคยเห็น “อรุณสวัสดิ์ค่ะ” แก้วตาเอ่ยทักทาย ยิ้มกว้าง อาภาหันกลับมา ใบหน้าของเขาฉายรอยยิ้มอบอุ่น “อรุณสวัสดิ์ครับ” เขาเดินเข้ามาหาเธอ “เมื่อคืนนอนหลับฝันดีหรือเปล่า” “หลับดีมากเลยค่ะ” แก้วตาตอบ “เหมือนได้ชาร์จแบตเตอรี่เต็มที่เลย” อาภาหัวเราะเบาๆ “ดีแล้ว” เขาชี้ไปยังสวนดอกไม้ “วันนี้ผมอยากจะพาเธอไปเดินเล่นในสวนให้ทั่วเลย มีดอกไม้สวยๆ ที่เพิ่งจะบานเมื่อคืนนี้ด้วย” หัวใจของแก้วเต้นแรงด้วยความตื่นเต้น “จริงเหรอคะ” เธอรีบตอบรับ “ไปค่ะ! หนูอยากไปดู” ทั้งสองเดินออกจากบ้านไปสู่สวนดอกไม้ที่กว้างใหญ่ อากาศยามเช้าสดชื่นเต็มไปด้วยกลิ่นหอมของดอกไม้ที่ลอยมาตามลม กุหลาบสีแดง สีชมพู สีขาว พลิ้วไหวอ่อนหวานตามแรงลม ลิลลี่สีขาวบริสุทธิ์ส่งกลิ่นหอมเย้ายวน ดอกทิวลิปหลากสีสันตั้งตระหง่านอย่างสง่างาม “นี่คือสวนกุหลาบของคุณค่ะ” อาภาพูด พลางนำทางแก้วตาไปยังโซนที่เต็มไปด้วยกุหลาบพันธุ์ต่างๆ “ผมตั้งชื่อมันว่า ‘บุปผาอาภา’ ตามชื่อสวนนี้” แก้วตาตื่นตาตื่นใจกับความงามของกุหลาบแต่ละดอก เธอสัมผัสกลีบกุหลาบอย่างอ่อนโยน รู้สึกถึงความนุ่มละมุนราวกับกำมะหยี่ “สวยมากเลยค่ะ” แก้วตาเอ่ยชม “คุณดูแลดีมากเลยนะคะ” “ผมรักดอกไม้ทุกต้นในสวนนี้” อาภาตอบ “พวกมันคือความสุขของผม” พวกเขาเดินต่อไปยังโซนอื่นๆ ของสวน แก้วตาได้เห็นดอกลาเวนเดอร์สีม่วงอ่อนที่ส่งกลิ่นหอมผ่อนคลาย ดอกทานตะวันที่หันหน้าเข้าหาแสงอาทิตย์อย่างร่าเริง และดอกไฮเดรนเยียหลากสีที่บานสะพรั่งเต็มต้น “ดอกไม้พวกนี้เหมือนกับความรู้สึกของคนเราเลยนะคะ” แก้วตาพูดขึ้นมา “บางทีก็สดใส บางทีก็อ่อนไหว บางทีก็ต้องการการดูแลเป็นพิเศษ” อาภามองแก้วตาด้วยความชื่นชม “เธอพูดได้น่ารักเสมอ” เขาหยุดเดิน และหันมาเผชิญหน้ากับเธอ “คุณรู้ไหม แก้วตา ผมรู้สึกเหมือนได้ย้อนวัยกลับไปอีกครั้ง ตอนที่ผมได้อยู่ท่ามกลางความสวยงามของดอกไม้พวกนี้” “หมายความว่าไงคะ” แก้วตาถาม “ก็... เมื่อก่อน ผมเคยมีความสุขกับการอยู่กับดอกไม้มาก” อาภาอธิบาย “แต่หลังจากเรื่องของเมธาวี ผมก็ไม่เคยกลับมาดูแลสวนอย่างจริงจังอีกเลย ผมปล่อยให้มันโทรม ผมเหมือนปล่อยให้ความรู้สึกของผมเหี่ยวเฉาไปตามกาลเวลา” “แต่ตอนนี้คุณกลับมาแล้วนะคะ” แก้วตาพูดอย่างให้กำลังใจ “และสวนของคุณก็กลับมาสวยงามอีกครั้ง” “ใช่” อาภาพยักหน้า “เพราะเธอเข้ามาในชีวิตผม” เขาหยุดมองแก้วตา “เธอเหมือนแสงแดดที่ทำให้ดอกไม้ในใจผมได้กลับมาเบ่งบานอีกครั้ง” แก้วตาหน้าแดงก่ำอีกครั้ง เธอไม่เคยคิดว่าตัวเองจะมีความสำคัญต่อเขาได้มากขนาดนี้ “คุณอาภาคะ” แก้วตาเอ่ย “ฉันดีใจนะคะที่ได้เป็นส่วนหนึ่งของการเยียวยาคุณ” “ผมต่างหากที่ต้องขอบคุณเธอ” อาภาพูด “เธอไม่ได้แค่เยียวยาผม แต่เธอยังทำให้ผมได้ค้นพบความสุขที่แท้จริงอีกครั้ง” เขาเอื้อมมือไปสัมผัสแก้มของแก้วตาอย่างแผ่วเบา ผิวแก้มของเธอเนียนนุ่มราวกับกลีบกุหลาบ “แก้วตา” เขาเรียกชื่อเธอเสียงนุ่ม “ผมอยากขอโทษที่เมื่อก่อนผมทำตัวเย็นชาใส่เธอ” “ไม่เป็นไรค่ะ” แก้วตาตอบ “ฉันเข้าใจ” “ผมกลัว” อาภาสารภาพ “กลัวที่จะเปิดใจ กลัวที่จะรัก กลัวว่าสุดท้ายแล้ว ผมจะทำให้เธอเสียใจ” “หนูจะไม่เสียใจค่ะ” แก้วตาให้คำมั่น “ตราบใดที่มีคุณอยู่เคียงข้าง” อาภายิ้ม เขาก้มลงจุมพิตที่หน้าผากของแก้วตาอย่างแผ่วเบา เป็นจุมพิตที่เต็มไปด้วยความรัก ความอบอุ่น และความหวัง “ผมจะพยายามอย่างเต็มที่ เพื่อไม่ให้เธอเสียใจ” เขาพูด “ผมจะทำให้เธอมีความสุขที่สุด” ทั้งสองเดินจับมือกันไปตามทางเดินในสวน เสียงหัวเราะของพวกเขากระจายไปทั่วอาณาบริเวณ บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความสดใสและความรัก ดอกไม้ในสวนเหมือนจะบานสะพรั่งมากขึ้นเมื่อได้สัมผัสกับความสุขของทั้งคู่ “นี่คือสวนกุหลาบสีแดง ชื่อ ‘ความรักอันร้อนแรง’” อาภาชี้ไปที่กุหลาบสีแดงสดดอกหนึ่ง “ส่วนนี่คือดอกลาเวนเดอร์ ชื่อ ‘ความภักดี’” “แล้วดอกไม้ที่เพิ่งบานเมื่อคืนนี้ล่ะคะ” แก้วตาถามอย่างสงสัย อาภายิ้มกว้าง “อ๋อ ดอกไม้นั้น... ผมกำลังจะให้เธอเห็น” เขาพาแก้วตาเดินไปยังมุมหนึ่งของสวนที่ค่อนข้างสงบและเป็นส่วนตัว ที่นั่นมีดอกไม้สีขาวบริสุทธิ์กำลังเบ่งบานอย่างงดงาม กลีบดอกบอบบางแต่แข็งแรง มีกลิ่นหอมอ่อนๆ ที่ชวนให้รู้สึกสงบ “นี่คือดอก ‘ความหวังที่เบ่งบาน’” อาภาอธิบาย “ผมตั้งชื่อให้มันเมื่อคืนนี้เอง” แก้วตามองดอกไม้นั้นอย่างชื่นชม “สวยมากเลยค่ะ” “สวยเหมือนเธอ” อาภาพูด “เมื่อคืน ผมได้เล่าเรื่องของตัวเองให้เธอฟัง และเธอได้มอบความเข้าใจให้กับผม ผมรู้สึกเหมือนได้ปลดปล่อยความทุกข์ที่แบกมานาน และเหมือนมีดอกไม้แห่งความหวังได้เบ่งบานขึ้นมาในใจอีกครั้ง” “แล้ว... ดอกไม้นี้จะเติบโตขึ้นเรื่อยๆ ใช่ไหมคะ” แก้วตาถาม “แน่นอน” อาภาตอบ “ตราบใดที่เรายังดูแลมันด้วยความรัก” เขากอดแก้วตาไว้แนบอก เธอซบหน้ากับอกของเขา สูดกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้และกลิ่นกายที่คุ้นเคย “ผมรักเธอนะ แก้วตา” อาภาพึมพำข้างหูเธอ “หนูก็รักคุณค่ะ อาภา” แก้วตาตอบ เสียงสั่นเครือด้วยความสุข วันเวลาในสวนบุปผาอาภาดำเนินไปอย่างงดงาม ท่ามกลางหมู่มวลดอกไม้ที่ผลิบาน พวกเขาได้เรียนรู้ที่จะเปิดใจ เยียวยาบาดแผลในอดีต และปลูกต้นรักต้นใหม่ที่แข็งแรงและงดงามยิ่งกว่าเดิม