สายลมยามเย็นพัดโชยอ่อนเข้ามาในร้านกาแฟ ‘เมล็ดพันธุ์แห่งรัก’ ปะปนไปด้วยกลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟคั่วสดใหม่ และกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกมะลิที่ลลิสาเพิ่งรดน้ำไปเมื่อเช้านี้ แสงแดดยามสนธยากำลังจะลับขอบฟ้า สาดส่องเป็นลำแสงสีทองอ่อนโยนผ่านกระจกบานใหญ่ ทำให้บรรยากาศภายในร้านดูอบอุ่นและโรแมนติกขึ้นเป็นทวีคูณ พิมพ์พาย นั่งอยู่หลังเคาน์เตอร์กาแฟ ขณะมือเรียวสวยกำลังบรรจงเช็ดแก้วกาแฟอย่างเบามือ ดวงตาของเธอทอดมองออกไปยังถนนที่เริ่มมีรถราสัญจรไปมาอย่างเนืองแน่น แต่ในหัวของเธอไม่ได้จดจ่ออยู่กับสิ่งเหล่านั้นเลยสักนิด ภาพเหตุการณ์เมื่อวานนี้ยังคงวนเวียนอยู่ในความคิดของเธอไม่หยุดหย่อน “คุณพิมพ์พายคะ” เสียงหวานใสดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้พิมพ์พายสะดุ้งเล็กน้อย เธอหันกลับไปพบกับลลิสา ในชุดเดรสสีขาวสะอาดตา ผมยาวสลวยที่ปล่อยยาวลงมาถึงกลางหลัง กำลังยิ้มให้อย่างอ่อนโยน “อ้าว ลลิสา มาแล้วเหรอ” พิมพ์พายตอบรับอย่างรวดเร็ว พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติ “วันนี้ดูสดใสเป็นพิเศษนะ” ลลิสาเดินเข้ามาใกล้ ยืนพิงเคาน์เตอร์ “ก็เมื่อคืนนอนหลับสบายดีค่ะ ฝันดีด้วย” เธอเอ่ยพลางหัวเราะเบาๆ “แล้วคุณพิมพ์พายล่ะคะ เมื่อคืนเป็นยังไงบ้าง” พิมพ์พายกลืนน้ำลาย “ก็… ก็ดีนะ” เธอพยายามซ่อนแววตาที่สั่นไหว “ว่าแต่ มีอะไรให้ฉันช่วยไหม” “ไม่มีค่ะ แค่แวะมาทักทาย แล้วก็… มาดูว่าคุณพิมพ์พายเป็นยังไงบ้าง” ลลิสายื่นมือมาวางบนหลังมือของพิมพ์พายอย่างแผ่วเบา “เมื่อวานคุณพิมพ์พายดูมีเรื่องไม่สบายใจ ฉันเป็นห่วงนะคะ” สัมผัสอ่อนโยนนั้นทำให้หัวใจของพิมพ์พายเต้นระรัว เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับลลิสา และเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยอย่างแท้จริงในดวงตาสีน้ำตาลคู่นั้น มันเป็นความรู้สึกที่หาได้ยากยิ่งนัก “ฉัน… ฉันไม่เป็นไรแล้วล่ะ” พิมพ์พายกล่าว เสียงสั่นเล็กน้อย “ขอบคุณมากนะลลิสา ที่เป็นห่วง” “แค่นี้เองค่ะ” ลลิสายิ้ม “คุณพิมพ์พายก็เป็นคนที่น่ารักและใจดีกับฉันมาตลอด ฉันก็อยากจะตอบแทนความใจดีนั้นบ้าง” เธอหยุดไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังรวบรวมความกล้า “จริงๆ แล้ว… เมื่อวานมีเรื่องที่ฉันอยากจะบอกคุณพิมพ์พายเหมือนกัน” พิมพ์พายเลิกคิ้ว “เรื่องอะไรเหรอ” “คือ…” ลลิสาเม้มปากเล็กน้อย “หลังจากที่คุณพิมพ์พายออกจากร้านไปเมื่อวาน ฉันได้กลับไปคิดถึงเรื่องราวต่างๆ ที่ผ่านมา… โดยเฉพาะเรื่องของกล่องไม้ใบนั้น” กล่องไม้ใบนั้น… ชื่อนั้นทำให้พิมพ์พายรู้สึกหนาวเยือกขึ้นมาในหัวใจ ภาพของกล่องไม้เก่าแก่ที่เธอเคยพบเจอในห้องใต้หลังคาของบ้านลลิสาฉายชัดขึ้นมาในความคิด “กล่องไม้… ใบนั้นมีอะไรสำคัญกับคุณล่ะ” พิมพ์พายถาม พยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น “ฉันไม่แน่ใจค่ะ” ลลิสาถอนหายใจ “แต่มันให้ความรู้สึกบางอย่างกับฉัน… เหมือนเป็นชิ้นส่วนที่ขาดหายไปของอดีต” เธอเงยหน้าขึ้นมองพิมพ์พายอีกครั้ง “เมื่อคืนฉันฝันถึงมันค่ะ ฝันว่ามีเพลงบรรเลงอยู่ข้างใน… เป็นเพลงที่คุ้นเคยมาก แต่ฉันจำชื่อเพลงไม่ได้” พิมพ์พายรู้สึกราวกับมีใครมาบีบรัดหัวใจ เธอรู้ดีว่าเพลงที่ลลิสาหมายถึงคืออะไร มันคือเพลงที่เธอแต่งขึ้นเพื่อลลิสาโดยเฉพาะ เพลงที่เต็มไปด้วยความทรงจำและความรู้สึกที่เธอเก็บงำมาตลอด “แล้ว… ในฝันคุณลลิสาเห็นอะไรอีกไหม” พิมพ์พายถามต่อ เสียงเบาลง “ฉันเห็นภาพลางๆ ค่ะ” ลลิสาตอบ “เห็นเงาของผู้หญิงคนหนึ่ง… กำลังเล่นเปียโนอยู่… เป็นห้องที่อบอุ่นมาก… แล้วก็… ฉันรู้สึกถึงความรัก… ที่อบอุ่นมากๆ” เธอหยุดไป ราวกับกำลังนึกถึงบางสิ่งบางอย่างที่สำคัญ “แล้วก็… มีเสียงเพลงที่ดังออกมาจากกล่องไม้ใบนั้น… เสียงเพลงที่คุณพิมพ์พายชอบเปิดให้ฟังตอนทำงานนี่ค่ะ” หัวใจของพิมพ์พายบีบแน่น เธอไม่เคยคิดว่าความทรงจำของลลิสาจะเชื่อมโยงกับเพลงที่เธอแต่งขึ้นมาได้ เธอพยายามรวบรวมสติ “เพลงที่ฉันเปิด… ก็แค่เพลงทั่วไปน่ะค่ะ… คงจะบังเอิญคล้ายกัน” “ไม่ค่ะ” ลลิสายืนกราน “มันไม่ใช่แค่บังเอิญค่ะ คุณพิมพ์พาย… ฉันรู้สึกได้… ว่าเพลงนั้น… มีความหมายบางอย่างที่ลึกซึ้งกว่านั้น” เธอชะงักไปครู่หนึ่ง “คุณพิมพ์พายคะ… คุณเคยบอกว่า คุณแต่งเพลงเองใช่ไหมคะ” คำถามนั้นทำเอาพิมพ์พายหน้าซีดเผือด เธอไม่คิดว่าลลิสาจะจำเรื่องเล็กน้อยนี้ได้ “ฉัน… ก็เคยแต่งเล่นๆ น่ะค่ะ” เธอตอบเลี่ยงๆ “แล้ว… คุณพิมพ์พายเคยแต่งเพลงให้ใครเป็นพิเศษไหมคะ” ลลิสายังคงซักถาม ดวงตาของเธอจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของพิมพ์พาย ราวกับกำลังพยายามค้นหาคำตอบที่ซ่อนอยู่ พิมพ์พายกลืนน้ำลาย เธอรู้ว่าเธอไม่สามารถโกหกลลิสาได้อีกต่อไปแล้ว ยิ่งเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังและความสับสนของอีกฝ่าย เธอก็ยิ่งรู้สึกผิด “เคยค่ะ…” พิมพ์พายตอบเสียงแผ่ว “เคยแต่งให้… คนที่ฉันรัก” ทันทีที่คำพูดนั้นหลุดออกจากปาก แสงแดดยามเย็นที่ส่องเข้ามาในร้านก็ดูเหมือนจะหรี่ลงไปถนัดตา ลลิสาเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย “คนที่… คุณพิมพ์พายรักเหรอคะ” พิมพ์พายพยักหน้าช้าๆ “ใช่ค่ะ… เพลงนั้น… ฉันแต่งขึ้นมา… เพื่อบอกความรู้สึกของฉัน… ที่มีต่อเขา” เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ “และ… ในฝันของคุณลลิสา… ที่เห็นเงาของผู้หญิงเล่นเปียโน… และความรักที่อบอุ่น… ฉันคิดว่า… นั่นอาจจะเป็น… ความทรงจำที่ยังเหลืออยู่ของตัวคุณลลิสาเองก็ได้ค่ะ” ลลิสาส่งเสียงอุทานเบาๆ เธอเอามือทั้งสองข้างปิดปาก สภาพของเธอแสดงออกถึงความตื่นตระหนกและสับสนอย่างเห็นได้ชัด “หมายความว่ายังไงคะ… คุณพิมพ์พาย” เสียงของเธอสั่นเครือ “ฉัน… คิดว่า… คุณลลิสา… เคยมีความทรงจำเกี่ยวกับเพลงนั้น… และเกี่ยวกับคนที่แต่งเพลงนั้น… ซึ่งก็คือ… ฉันเอง” พิมพ์พายพูดต่ออย่างยากลำบาก “เพลงในกล่องไม้… ที่คุณลลิสาได้ยินในฝัน… ก็คือเพลงที่ฉันแต่งให้คุณลลิสา… เมื่อนานมาแล้ว…” คำพูดนั้นเหมือนสายฟ้าฟาดกลางอากาศ ลลิสายืนตัวแข็งทื่อ ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความไม่เชื่อ ราวกับว่าโลกทั้งใบของเธอได้พลิกคว่ำลง “ไม่จริง… ไม่จริงน่า…” เธอพึมพำ “ฉัน… จำอะไรไม่ได้เลย…” “ฉันรู้ค่ะ” พิมพ์พายกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเห็นอกเห็นใจ “แต่บางที… ความทรงจำมันก็ถูกซ่อนไว้… รอวันที่จะถูกปลุกขึ้นมา… และฉันคิดว่า… กล่องไม้ใบนั้น… อาจจะเป็นกุญแจสำคัญ…” ทันใดนั้น ประตูร้านกาแฟก็ถูกเปิดออกอย่างแรง เสียงกระดิ่งดังขึ้นรัวๆ ทำให้ทั้งสองคนหันไปมองพร้อมกัน ชายในชุดสูทสีเข้ม ยืนหน้าประตูด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ใบหน้าของเขาคุ้นเคย… เขาคือทนายความของครอบครัวลลิสา… และในมือของเขาถือเอกสารบางอย่างที่ดูสำคัญยิ่งนัก “คุณลลิสาครับ” ชายคนนั้นเอ่ยเสียงหนักแน่น “ผมมีเรื่องสำคัญมากที่ต้องเรียนให้คุณทราบ… เกี่ยวกับมรดกของท่านคุณหญิง…” คำพูดของทนายความทำให้บรรยากาศในร้านตึงเครียดขึ้นไปอีก ลลิสาส่งเสียงครางอย่างตกใจ ดวงตาของเธอเหลือบมองเอกสารในมือทนายความด้วยความหวาดหวั่น ขณะที่พิมพ์พายก็ยืนนิ่งราวกับถูกสาป ภาพในความทรงจำที่กำลังจะถูกเปิดเผย… และปริศนาที่กำลังจะถูกคลี่คลาย… กลับถูกขัดจังหวะด้วยข่าวร้ายที่อาจจะสั่นคลอนชีวิตของลลิสาไปตลอดกาล…