ดาวหน้าซีดเผือด “... เขามาทำอะไรที่นี่ เขามาเพื่อจะทำร้ายฉันหรือเปล่าคะ” เสียงของเธอสั่นเครือ ดวงตาฉายแววหวาดกลัวจับจ้องมาที่อึนจู รอคอยคำตอบจากเขา อึนจูพยักหน้าช้าๆ “ผมไม่แน่ใจว่าเจตนาของเขาคืออะไรกันแน่ แต่เท่าที่ผมได้ยินมา เขาเหมือนกำลังจะก่อปัญหาใหญ่ พ่อของคุณ… เขาเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับแก๊งเจ้าพ่อในตลาดมืด เขาติดหนี้ก้อนใหญ่ และดูเหมือนว่าพวกนั้นกำลังตามทวงอย่างไม่ลดละ” “ไม่จริง… คุณพ่อของฉันไม่น่าจะทำอะไรแบบนั้นได้” ดาวพยายามปฏิเสธ ราวกับว่าถ้าเธอพูดซ้ำๆ คำโกหกนั้นจะกลายเป็นความจริงได้ “ท่านเป็นแค่… นักธุรกิจที่ผิดพลาดไปบ้าง แต่ไม่ใช่คนเลวร้ายขนาดนั้น” “ดาว ผมเข้าใจว่ามันยากที่จะยอมรับ” อึนจูเอื้อมมือไปวางบนแขนของเธอเบาๆ พยายามปลอบประโลม “แต่ผมได้ยินมากับหูตัวเอง พ่อของคุณไปขอยืมเงินจาก ‘เสี่ยใหญ่’ เจ้าของบ่อนและแหล่งพนันผิดกฎหมายหลายแห่งในเมืองนี้ แล้วเขาก็ผิดนัดชำระหนี้” “แล้ว… แล้วพ่อของฉันบอกอะไรคุณคะ” ดาวถามเสียงแผ่ว เธอกล้มหน้ามองพื้น พยายามรวบรวมสติที่กำลังแตกกระเจิง “เขาไม่ได้บอกอะไรผมโดยตรง แต่เขาพูดกับคนอื่นอย่างอึกทึก เขาดูสิ้นหวังมาก เขาพูดประมาณว่า ‘ถ้าครั้งนี้พลาดไป ฉันคงต้องหายตัวไปตลอดชีวิต’ แล้วก็มีเสียงคนอื่นพูดแทรกว่า ‘ถ้าแกไม่หาเงินมาคืนได้ภายในสามวัน แกก็เตรียมตัวรับผลกรรมได้เลย’ ผมได้ยินแค่นั้นจริงๆ” อึนจูเล่าด้วยน้ำเสียงจริงจัง “หลังจากนั้นผมก็เห็นพ่อของคุณเดินโซซัดโซเซออกไป ผมเป็นห่วง เลยตัดสินใจรีบมาบอกคุณก่อน” ดาวเงยหน้าขึ้นมองอึนจู น้ำตาคลอเบ้า “คุณ… คุณแน่ใจนะคะว่าเป็นพ่อของฉัน” “ผมไม่เคยเจอพ่อของคุณมาก่อน แต่จากรูปที่คุณเคยให้ดู ผมมั่นใจว่าเป็นเขาแน่นอน” อึนจูตอบ “ลักษณะท่าทางของเขาก็ดูคุ้นๆ เหมือนคนที่เคยเห็นผ่านๆ แถวนี้” “คุณเห็นพ่อของฉันตอนไหนคะ” ดาวถามอย่างร้อนรน “เมื่อวานตอนบ่ายแก่ๆ ครับ ผมกำลังจะมาที่ร้านเพื่อเตรียมตัวซ้อมเพลง แต่บังเอิญเห็นชายคนหนึ่งยืนคุยโทรศัพท์อยู่หน้าร้าน เขาดูมีพิรุธ ผมเลยแอบสังเกตการณ์อยู่ห่างๆ แล้วก็ได้ยินบทสนทนาเมื่อครู่นี้” ดาวหลับตาลง พยายามข่มกลั้นน้ำตาที่กำลังจะไหลริน ภาพของพ่อที่เธอจำได้เมื่อตอนเด็กๆ มันช่างห่างไกลจากภาพชายที่สิ้นหวังและพัวพันกับโลกมืดที่อึนจูเพิ่งเล่ามา “เขา… เขามาหาฉันหรือเปล่าคะ” “ไม่ครับ ผมไม่เห็นเขาเข้ามาในร้านเลย ผมเห็นแค่เขาคุยโทรศัพท์อยู่ข้างนอก แล้วก็เดินจากไป” อึนจูตอบ “แต่ผมคิดว่าเขาอาจจะกลับมาอีก ดาว คุณต้องระวังตัวนะครับ ผมรู้สึกว่าสถานการณ์มันไม่ปกติ” “ฉันควรจะทำยังไงดีคะ” ดาวถามอย่างคนไร้หนทาง เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงมาต่อหน้าต่อตา ความหวังที่เคยมีเริ่มเลือนหายไป ถูกแทนที่ด้วยความหวาดกลัวและสับสน “ผมคิดว่าคุณควรจะติดต่อตำรวจ หรือไม่ก็หาคนที่มีอำนาจมาช่วย ผมไม่แน่ใจว่าพ่อของคุณกำลังจะทำอะไร แต่ถ้าเขาไปยุ่งกับคนพวกนั้นจริง มันอันตรายมาก” อึนจูเสนอแนะ ดาวส่ายหน้าเบาๆ “ฉัน… ฉันไม่แน่ใจว่าควรทำยังไง ฉันไม่อยากให้เรื่องมันใหญ่โตไปกว่านี้ ฉันแค่… ฉันแค่อยากให้มันสงบ” “ผมเข้าใจครับ แต่บางครั้งความสงบที่เราต้องการ มันอาจจะต้องแลกมาด้วยการเผชิญหน้ากับปัญหา” อึนจูพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ผมจะเป็นกำลังใจให้คุณเสมอ ดาว ถ้าคุณต้องการอะไร หรือต้องการใครสักคนรับฟัง ผมอยู่ที่นี่เสมอ” ดาวมองอึนจูด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความขอบคุณ แม้ว่าสถานการณ์จะเลวร้ายเพียงใด การมีอึนจูอยู่ข้างๆ ก็เป็นเหมือนแสงสว่างเล็กๆ ที่ส่องนำทางเธอในความมืดมิด “ขอบคุณนะคะคุณอึนจู” “ไม่เป็นไรครับ” อึนจูยิ้มบางๆ “เอาล่ะ ตอนนี้ร้านปิดแล้ว ผมควรจะกลับแล้ว คุณเองก็รีบกลับบ้าน พักผ่อนเยอะๆ นะครับ แล้วพรุ่งนี้… ถ้ามีอะไรเปลี่ยนแปลง บอกผมได้ตลอดนะครับ” “ค่ะ” ดาวตอบรับเสียงเบา อึนจูเดินออกจากร้านไป ทิ้งดาวให้อยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง เธอกวาดตามองไปรอบๆ ร้านกาแฟที่เคยเป็นพื้นที่แห่งความสุขของเธอ ตอนนี้มันกลับดูหดหู่และอึมครึม ราวกับถูกปกคลุมไปด้วยเงาของอดีตที่ตามหลอกหลอน เธอเดินไปที่เคาน์เตอร์ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เลื่อนหารายชื่อใครบางคน ดวงตาของเธอมุ่งมั่นขึ้น เธอตัดสินใจแล้วว่าเธอต้องหาทางแก้ไขปัญหานี้ด้วยตัวเอง เธอจะไม่มีวันยอมให้ใครมาทำร้ายร้านเมล็ดรัก หรือคนที่เธอรักอีกเป็นอันขาด