รุ่งเช้าวันต่อมา ดาวไปทำงานด้วยความกระตือรือร้นที่เพิ่มขึ้นกว่าเมื่อวาน แม้ว่าความกังวลเกี่ยวกับพ่อจะยังคงอยู่ แต่การมีแผนการที่ชัดเจนและมีอึนจูคอยสนับสนุน ก็ทำให้เธอรู้สึกมีความหวังมากขึ้น “สวัสดีครับดาว” อึนจูทักทายด้วยรอยยิ้มสดใส “พร้อมสำหรับภารกิจของเราหรือยังครับ” ดาวหัวเราะเบาๆ “พร้อมเสมอค่ะคุณอึนจู” “ดีมากครับ” อึนจูยิ้ม “ก่อนที่เราจะไป ผมอยากให้คุณได้ฟังเพลงนี้ก่อน” เขากลับไปหยิบกีตาร์มาอีกครั้ง “เพลงนี้ผมแต่งเมื่อคืนนี้ หวังว่ามันจะทำให้คุณมีกำลังใจเพิ่มขึ้นนะครับ” อึนจูเริ่มดีดกีตาร์ เพลงใหม่ของเขามีท่วงทำนองที่หนักแน่นกว่าเพลงก่อนๆ เล็กน้อย แต่ก็ยังคงเต็มไปด้วยความรู้สึกที่เขามีต่อดาว “ในวันที่ฟ้ามืดมน มีเธออยู่เคียงข้างฉัน” “จับมือฉันไว้แน่นๆ อย่าปล่อย อย่าหวั่นไหวไปกับสิ่งใด” “แม้พายุจะถาโถมมา จะก้าวผ่านไปด้วยกัน” “เพราะรักของเรา… คือพลังที่ยิ่งใหญ่” เมื่อเพลงจบลง ดาวมองอึนจูด้วยแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความซาบซึ้ง “ขอบคุณนะคะคุณอึนจู เพลงของคุณ… มีพลังวิเศษจริงๆ ค่ะ” “ผมแค่หวังว่ามันจะช่วยคุณได้นะครับ” อึนจูตอบ “เอาล่ะ เราไปกันเลยดีกว่า” ทั้งสองคนปิดร้านกาแฟแล้วมุ่งหน้าไปยังย่านตลาดเก่า ท่ามกลางแสงแดดอ่อนๆ ของยามบ่าย บรรยากาศของตลาดเก่าเต็มไปด้วยผู้คนจอแจ เสียงพ่อค้าแม่ขายตะโกนเรียกลูกค้า เสียงรถเข็นที่วิ่งผ่านไปมา ผสมปนเปกันไปหมด “เราจะเริ่มจากตรงไหนดีคะ” ดาวถามพลางกวาดตามองไปรอบๆ “ผมคิดว่า เราน่าจะลองหาข้อมูลจากคนที่อยู่ที่นี่มานานๆ ดูครับ อาจจะมีใครเห็นพ่อของคุณ หรือรู้เรื่องราวเกี่ยวกับ ‘เสี่ยใหญ่’ ก็เป็นได้” อึนจูเสนอ ทั้งสองคนเริ่มเดินสำรวจตลาดอย่างระมัดระวัง พวกเขาแวะถามตามร้านค้าต่างๆ ตั้งแต่ร้านขายผักผลไม้ ร้านขายเสื้อผ้า ไปจนถึงร้านขายของชำ แต่ก็ยังไม่ได้เบาะแสอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน “ดูเหมือนว่าที่นี่จะไม่มีใครรู้เรื่องอะไรเลยนะคะ” ดาวถอนหายใจ “อย่าเพิ่งหมดหวังครับดาว” อึนจูปลอบ “เราลองไปคุยกับคุณป้านั่นดูสิครับ เขาดูท่าทางใจดี” ทั้งสองคนเดินเข้าไปหาหญิงชราคนหนึ่งที่กำลังนั่งขายดอกไม้อยู่ที่มุมหนึ่งของตลาด “สวัสดีครับคุณป้า” อึนจูเอ่ยทักทาย “พวกผมกำลังตามหาคนคนหนึ่งครับ ไม่ทราบว่าคุณป้าพอจะเคยเห็นชายคนนี้ไหมครับ” อึนจูยื่นรูปถ่ายของพ่อดาวให้คุณป้าดู หญิงชราเพ่งมองรูปถ่ายนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าช้าๆ “อ๋อ… เห็นอยู่เรื่อยๆ จ้ะ ชายคนนี้น่ะ เขาชอบมานั่งดื่มเหล้าอยู่แถวบาร์ของ ‘เฮียชา’ น่ะ” “บาร์ของเฮียชาเหรอคะ” ดาวถามอย่างตื่นเต้น “แล้วบาร์อยู่ตรงไหนคะ” “ก็อยู่ลึกเข้าไปหน่อย ตรงซอยข้างโรงหนังเก่าไงจ๊ะ” คุณป้าบอก “แต่พักหลังๆ มานี้ ฉันไม่ค่อยเห็นเขาแล้วนะ สงสัยจะติดหนี้จนหัวหดไปแล้วมั้ง” “ขอบคุณมากนะครับคุณป้า” อึนจูโค้งคำนับคุณป้าอย่างขอบคุณ “ไม่เป็นไรจ้ะ” คุณป้าตอบ “แต่ระวังตัวกันด้วยนะไอ้หนุ่มไอ้สาว พวกที่ไปยุ่งกับเฮียชาน่ะ ไม่ค่อยมีใครได้ดีเท่าไหร่หรอก” คำเตือนของคุณป้าทำให้ดาวใจหายวาบ แต่เธอก็ยังคงมุ่งมั่นที่จะตามหาพ่อ “เราไปกันเถอะค่ะคุณอึนจู” ทั้งสองคนเดินตามคำบอกของคุณป้าไปยังซอยข้างโรงหนังเก่า บรรยากาศในซอยนั้นดูมืดสลัวและเงียบเหงากว่าส่วนอื่นๆ ของตลาด มีเพียงแสงไฟนีออนสลัวๆ จากบาร์แห่งหนึ่งที่ส่องแสงออกมา “นั่นไงครับ บาร์ของเฮียชา” อึนจูชี้ไปยังป้ายชื่อบาร์ที่เขียนว่า ‘ชา’ อย่างลวกๆ ทั้งสองคนผลักประตูบาร์เข้าไป บรรยากาศภายในบาร์ค่อนข้างอึมครึม มีกลิ่นเหล้าและควันบุหรี่คละคลุ้ง เสียงเพลงจังหวะหนักๆ ดังกระหึ่มไปทั่ว “พวกคุณมองหาใครครับ” ชายร่างท้วมคนหนึ่งเดินเข้ามาทักทาย เขาคือ ‘เฮียชา’ นั่นเอง “สวัสดีครับเฮีย” อึนจูพูดเสียงดังพอที่จะกลบเสียงเพลง “พวกผมกำลังตามหาพ่อของเพื่อนผมครับ ไม่ทราบว่าเฮียเคยเห็นชายคนนี้บ้างไหมครับ” อึนจูยื่นรูปถ่ายของพ่อดาวให้เฮียชาดู เฮียชามองรูปถ่ายนั้นอย่างพิจารณา ก่อนจะยิ้มมุมปาก “อ๋อ… ไอ้หมอนี่น่ะเหรอ มาบ่อยอยู่ แต่พักหลังๆ ไม่ค่อยมาแล้ว สงสัยจะกลัวเจ้าหนี้” “เจ้าหนี้… หมายถึงใครครับ” ดาวถามเสียงสั่น “ก็… ‘เสี่ยใหญ่’ น่ะสิ” เฮียชาตอบ “ไอ้หมอนั่นมันไปยืมเงินเสี่ยใหญ่มาเยอะ แล้วก็ไม่ยอมใช้คืน เสี่ยใหญ่แกไม่พอใจ เลยส่งลูกน้องมาตามทวง” “แล้ว… ตอนนี้พ่อของผมอยู่ที่ไหนครับ” ดาวถามอย่างร้อนรน “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน” เฮียชาส่ายหน้า “แต่เห็นว่าเสี่ยใหญ่แกให้เวลามาถึงพรุ่งนี้ ถ้าหาเงินมาคืนไม่ได้… ก็คงได้ไป ‘เที่ยว’ กับพวกเสี่ยแกแล้วล่ะ” คำพูดของเฮียชาทำให้ดาวตัวสั่นเทา เธอรู้ดีว่า ‘เที่ยว’ ที่เฮียชาพูดถึงนั้น มันหมายถึงอะไร “ขอบคุณครับเฮีย” อึนจูรีบพาตัวดาวออกมาจากบาร์ทันที เมื่อออกมาจากบาร์ ดาวก็ทรุดตัวลงนั่งข้างทาง เธอรู้สึกสิ้นหวังอย่างที่สุด “ฉันควรจะทำยังไงดีคะคุณอึนจู” อึนจูคุกเข่าลงตรงหน้าดาว “ดาว… ผมจะช่วยคุณเอง” “แต่… ฉันจะไปหาเงินที่ไหนมาให้พ่อได้ทันพรุ่งนี้คะ” ดาวถามทั้งน้ำตา “ผมไม่รู้เหมือนกันว่าเราจะหาเงินได้ทันไหม” อึนจูพูดเสียงหนักแน่น “แต่ผมจะไม่ยอมให้คุณต้องเผชิญหน้ากับเรื่องนี้เพียงลำพัง” ดาวมองหน้าอึนจู เธอสัมผัสได้ถึงความมุ่งมั่นและความเสียสละในแววตาของเขา แม้ว่าสถานการณ์จะดูสิ้นหวังเพียงใด เธอก็รู้สึกอุ่นใจขึ้นมาอย่างประหลาด “เรา… เราควรจะกลับไปที่ร้านก่อนนะครับ” อึนจูพูด “เรามาคิดหาทางออกร่วมกันอีกครั้ง” ทั้งสองคนเดินกลับไปยังร้านกาแฟ ด้วยหัวใจที่เต็มไปด้วยความกังวล แต่ก็ยังมีความหวังเล็กๆ ที่จะหาทางออกให้กับปัญหานี้ได้