“พร้อมเสมอค่ะ” ดาวตอบอึนจูด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้มั่นใจ แม้ว่าข้างในจะยังมีความรู้สึกไม่สบายใจซ่อนอยู่ก็ตาม “คืนนี้เราจะเริ่มกันเลยใช่ไหมคะ” “ใช่” อึนจูพยักหน้า ดวงตาเป็นประกายด้วยความมุ่งมั่น “ฉันจัดเตรียมทุกอย่างไว้หมดแล้ว เท่าที่เราจะทำได้ตอนนี้” “เรื่องพ่อของดาวล่ะคะ คุณอึนจูพอจะติดต่อท่านได้หรือยัง” ดาวถามด้วยความหวัง อึนจูถอนหายใจเบาๆ “ยังครับ ผมพยายามแล้ว แต่ดูเหมือนว่าท่านจะปิดช่องทางการติดต่อทุกทาง” “แล้ว...เรื่องที่ดาวต้องจ่ายคืนให้พวกเขา” ดาวเอ่ยเสียงแผ่วเบา “ถ้าเราไม่หาเงินก้อนนั้นมาให้ได้ทันกำหนด...” “ดาวอย่าเพิ่งคิดมาก” อึนจูรีบพูด “ผมจะช่วยดาวเอง เราจะหาทางออกไปด้วยกันเสมอ” “ขอบคุณค่ะ” ดาวมองอึนจูด้วยความรู้สึกซาบซึ้ง “ดาวไม่รู้จะทำยังไงถ้าไม่มีคุณอึนจู” “เราคือเพื่อนกันนี่ครับ” อึนจูยิ้มให้ “และผมก็...ผมอยากเห็นดาวมีความสุข” คำพูดนั้นทำให้ใจของดาวเต้นแรงขึ้นมาอีกครั้ง ความรู้สึกพิเศษที่ค่อยๆ ก่อตัวระหว่างพวกเขายิ่งชัดเจนขึ้นทุกวัน แต่สถานการณ์ปัจจุบันบีบคั้นจนไม่มีเวลาให้คิดถึงเรื่องส่วนตัวมากนัก “ถ้าอย่างนั้น คืนนี้ ดาวจะไปหาคุณอึนจูที่ร้านตอนปิดนะคะ” ดาวกล่าว “ดีเลย” อึนจูตอบ “ผมจะเตรียมเอกสารและข้อมูลที่จำเป็นไว้ให้ทั้งหมด” ตลอดทั้งวัน ดาวพยายามทำงานของเธอให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ เสียงหัวเราะของลูกค้า เสียงเครื่องชงกาแฟที่ดังเป็นจังหวะ และกลิ่นหอมกรุ่นของเมล็ดกาแฟคั่ว ช่วยให้เธอรู้สึกผ่อนคลายไปได้บ้าง แต่ภาพใบหน้าอันสิ้นหวังของพ่อก็ยังคงลอยเข้ามาในความคิดเป็นระยะๆ เธอกลอบจะมองข้ามมันไปไม่ได้เลย เมื่อถึงเวลาปิดร้าน ดาวรีบเก็บกวาดทุกอย่างให้เรียบร้อย เธอรู้สึกประหม่าเล็กน้อยเมื่อนึกถึงแผนการที่พวกเขากำลังจะเริ่มขึ้น มันเป็นแผนการที่เสี่ยง อาจนำพาเธอไปสู่ปัญหาที่ใหญ่กว่าเดิมได้ แต่ในเมื่อไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว เธอก็ต้องกล้าเผชิญหน้า “คืนนี้ดาวจะกลับดึกหน่อยนะคะ” เธอเอ่ยกับพนักงานที่เหลือ “มีธุระกับคุณอึนจูเล็กน้อย” “ค่ะคุณดาว” พนักงานตอบรับอย่างว่าง่าย เมื่อร้านว่างสนิท ดาวรีบออกจากร้าน และเดินตรงไปยังร้านกาแฟของอึนจูที่อยู่ไม่ไกลนัก ฝนเริ่มโปรยปรายลงมาเม็ดเล็กๆ อากาศเย็นลงผิดปกติ ดาวรีบเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น เมื่อเธอมาถึง เธอเห็นอึนจูกำลังยืนรออยู่หน้าประตูร้าน ดวงตาของเขาดูมีความกังวลเล็กน้อย แต่เมื่อเห็นดาว เขาก็คลี่ยิ้มออกมา “มาแล้วเหรอครับ” อึนจูกล่าว “เข้าไปข้างในกันเถอะ” เมื่อเข้าไปในร้าน บรรยากาศเงียบสงัด มีเพียงแสงไฟสลัวๆ จากโคมไฟตั้งพื้นเท่านั้น อึนจูพาเธอไปยังโต๊ะมุมร้านที่อยู่ห่างออกไป “ผมเตรียมข้อมูลไว้ให้ดาวดูแล้ว” อึนจูหยิบแฟ้มเอกสารสีดำออกมาวางไว้ตรงหน้า “นี่คือหลักฐานทั้งหมดที่เราพอจะหาได้ เกี่ยวกับธุรกิจที่พ่อของดาวไปพัวพัน และรายชื่อบุคคลที่เกี่ยวข้อง” ดาวเปิดแฟ้มออกด้วยมือที่สั่นเล็กน้อย ภาพถ่าย เอกสารการโอนเงิน รายงานการสืบสวนเบื้องต้น...ข้อมูลทั้งหมดที่อยู่ตรงหน้า ทำให้เธอรู้สึกชาไปทั้งตัว “นี่มัน...” ดาวพยายามหาคำพูด “นี่คือสิ่งที่พ่อทำจริงๆ เหรอคะ” “เท่าที่ผมสืบค้นมา เป็นแบบนั้นครับ” อึนจูตอบเสียงเครียด “เขาเข้าไปพัวพันกับกลุ่มคนที่ทำธุรกิจผิดกฎหมาย มันเป็นเรื่องใหญ่มาก ดาว” “แล้ว...แล้วเราจะทำยังไงต่อไปคะ” ดาวถามอย่างหวาดหวั่น “เราต้องใช้ข้อมูลนี้ให้เป็นประโยชน์” อึนจูอธิบาย “ผมได้ติดต่อไปยังนักข่าวคนหนึ่งที่ผมไว้ใจ เขาเป็นคนเก่งและมีความกล้า เขาพร้อมที่จะช่วยเราเปิดโปงเรื่องนี้ แต่เราต้องมีหลักฐานที่แน่นหนาเพียงพอ” “แล้วนักข่าวคนนั้น...เขาจะช่วยเราจริงๆ เหรอคะ” ดาวถามอย่างไม่แน่ใจ “เขาเห็นว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องที่สำคัญ และเขาก็เชื่อในตัวผม” อึนจูกล่าว “แต่เขาต้องการเวลาในการรวบรวมหลักฐานเพิ่มเติม และเราก็ต้องระมัดระวังตัวอย่างมาก” “หมายความว่า...เราต้องหาหลักฐานที่แข็งแรงกว่านี้ใช่ไหมคะ” ดาวถาม “ใช่ครับ” อึนจูพยักหน้า “และผมคิดว่า เราอาจจะต้อง...เข้าไปในสถานที่ที่พ่อของดาวเคยไป” ดาวมองอึนจูด้วยความตกใจ “หมายถึง...โกดังที่เขามักจะไปทำงานเป็นประจำอย่างนั้นเหรอคะ” “ใช่” อึนจูตอบ “ผมได้ข้อมูลมาว่า ที่นั่นอาจจะมีเอกสารสำคัญบางอย่างที่พ่อของดาวเก็บไว้ และอาจจะเป็นหลักฐานชิ้นสำคัญที่จะมัดตัวคนร้ายได้” “แต่...ที่นั่นมันอันตรายนะคะ” ดาวเอ่ยเสียงสั่น “ผมรู้” อึนจูจับมือดาวไว้ “แต่ผมจะไปกับดาวเอง ผมจะไม่ปล่อยให้ดาวเผชิญหน้ากับอันตรายเพียงลำพัง” ดาวมองเข้าไปในดวงตาของอึนจู เธอเห็นความมุ่งมั่นและความห่วงใยที่เขามีให้ เธอรู้สึกอบอุ่นใจขึ้นมาบ้าง แต่ความหวาดกลัวก็ยังคงเกาะกุมหัวใจของเธออยู่ “เราจะไปเมื่อไหร่คะ” ดาวถาม “คืนวันศุกร์นี้” อึนจูตอบ “เป็นวันที่พวกนั้นน่าจะมีการขนย้ายของกันมากที่สุด และน่าจะเป็นเวลาที่เราจะเข้าไปได้ง่ายที่สุด” “คืนวันศุกร์...” ดาวทวนคำ “แต่คืนวันศุกร์ ดาวมีนัดเล่นดนตรีที่ร้าน” “ผมรู้” อึนจูตอบ “ผมจะช่วยดาวจัดการเรื่องนั้นเอง เราจะหาคนมาเล่นแทนดาวในช่วงเวลาสั้นๆ” “ขอบคุณมากค่ะ” ดาวกล่าว “ดาวจะทำทุกอย่างที่ทำได้เพื่อช่วยพ่อ” “เราจะผ่านเรื่องนี้ไปด้วยกันนะครับ” อึนจูย้ำ ฝนเริ่มตกหนักขึ้นนอกร้าน เสียงฟ้าร้องดังครืนๆ ราวกับจะเตือนถึงพายุลูกใหญ่ที่กำลังจะโหมกระหน่ำเข้ามา ดาวรู้สึกถึงความหนาวเย็นที่แผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจ เธอรู้ดีว่าภารกิจนี้มีความเสี่ยงสูง แต่เพื่อพ่อ เพื่อความปลอดภัยของทุกคน เธอพร้อมที่จะก้าวข้ามความกลัวของตัวเองไป