แสงแดดยามบ่ายคล้อยสาดส่องผ่านกระจกบานใหญ่ของร้านกาแฟ "เมล็ดรัก" ทอประกายสีทองอบอุ่นลงบนโต๊ะไม้ขัดเงา และมุมโปรดที่นทีมักจะนั่งเล่นกีตาร์ บรรยากาศภายในร้านวันนี้เงียบสงบกว่าทุกวัน ลูกค้าบางตา มีเพียงเสียงเพลงเบาๆ ที่คลอไปกับเสียงเครื่องบดกาแฟ และเสียงแก้วกระทบกันแผ่วๆ ดาวกำลังง่วนอยู่กับการจัดดอกไม้สดใส่แจกันใบเล็กๆ ที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์ หน้าตาเธอฉายแววผ่อนคลายกว่าเมื่อวานมาก รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนมุมปากเป็นครั้งคราว ราวกับว่าการได้ระบายความในใจให้ใครสักคนฟังเมื่อคืนนี้ ได้ช่วยปลดปล่อยภาระหนักอึ้งในใจของเธอออกไปบ้างแล้ว นทีนั่งอยู่ที่มุมประจำของเขา ดึงกีตาร์คู่ใจออกมาวางบนตัก สตรัมคอร์ดเบาๆ เป็นทำนองที่ไม่คุ้นหู เขาเหลือบมองดาวเป็นระยะๆ สังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงในตัวเธอ แม้จะเพียงเล็กน้อย แต่มันก็ทำให้หัวใจของเขาพองโตขึ้นมาอย่างประหลาด เขาอยากจะมอบบทเพลงที่เขาแต่งขึ้นใหม่ให้กับเธอ เป็นเพลงที่กลั่นออกมาจากความรู้สึกจริงๆ ที่มีต่อเธอ เพลงที่บอกว่าเขาพร้อมจะอยู่ข้างๆ และเป็นกำลังใจให้เธอเสมอ "วันนี้ดูสดใสขึ้นเยอะเลยนะครับ" นทีเอ่ยทักขึ้นขณะที่ดาวกำลังจัดวางแก้วกาแฟให้เข้าที่ ดาวหันมายิ้มให้เขา "ก็คงจะดีขึ้นบ้างค่ะ เมื่อคืนกลับไปนอนหลับสบายกว่าทุกคืนที่ผ่านมาเลย" "ผมดีใจที่ได้ยินแบบนั้น" นทีตอบ พลางดีดกีตาร์เบาๆ เป็นท่วงทำนองที่อบอุ่น "ถ้าวันไหนรู้สึกไม่ดีอีก ก็บอกผมได้เสมอนะครับ ผมพร้อมจะรับฟังเสมอ" "ขอบคุณค่ะ คุณนที" ดาวเดินเข้ามาใกล้เขามากขึ้น "คุณเป็นคนดีจริงๆ นะคะ ไม่คิดว่าจะมีใครที่พร้อมจะรับฟังเรื่องราวของคนแปลกหน้าได้มากขนาดนี้" "บางที คนแปลกหน้าอาจจะเป็นคนที่เข้าใจเราได้ดีที่สุดก็ได้นะครับ" นทีเงยหน้ามองดาว ดวงตาของเขาฉายแววอ่อนโยน "เพราะเขาไม่มีอคติใดๆ กับอดีตของเรา" คำพูดของนทีทำให้ดาวรู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก ราวกับมีใครสักคนกำลังโอบกอดหัวใจที่เคยบอบช้ำของเธอไว้ เธอทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ว่างข้างๆ นที "จริงของคุณนทีค่ะ" เธอกล่าว "บางทีมันก็เหมือนการได้ปลดล็อกอะไรบางอย่างในใจ" "แล้วตอนนี้ ในใจของคุณดาวรู้สึกอย่างไรบ้างครับ" นทีถาม เสียงของเขานุ่มนวล ชวนให้รู้สึกปลอดภัย ดาวนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบว่า "ก็… ค่อยๆ ดีขึ้นค่ะ รู้สึกเหมือนได้เริ่มหายใจได้เต็มปอดอีกครั้ง แต่ก็ยังมีความกลัวอยู่บ้าง กลัวว่าตัวเองจะกลับไปเป็นแบบเดิม กลัวว่าจะรักใครไม่ได้อีก" "ความกลัวเป็นเรื่องธรรมดาครับ" นทีวางกีตาร์ลงข้างตัว หันมาเผชิญหน้ากับดาวเต็มตัว "แต่การที่เรากล้าที่จะก้าวออกมาจากความเจ็บปวด นั่นคือชัยชนะที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแล้ว" "แล้วคุณนทีล่ะคะ เคยมีความเจ็บปวดในอดีตบ้างไหม" ดาวถามด้วยความสงสัย นทีนิ่งไปเล็กน้อย ดวงตาของเขามองเหม่อออกไปนอกหน้าต่าง ราวกับกำลังนึกถึงเรื่องราวในวันวาน "ก็มีบ้างครับ ใครๆ ก็เคยมีกันทั้งนั้นแหละ" เขาตอบด้วยน้ำเสียงเรียบๆ แต่แฝงความเศร้าเล็กน้อย "แต่ผมเลือกที่จะไม่จมปลักอยู่กับมัน ผมเลือกที่จะสร้างสรรค์สิ่งดีๆ ขึ้นมาแทน" "สิ่งดีๆ ที่ว่า… ก็คือเสียงเพลงใช่ไหมคะ" ดาวถาม "ใช่ครับ เสียงเพลงช่วยผมได้มากจริงๆ" นทียิ้มบางๆ "มันเหมือนเป็นเพื่อนคู่คิด เป็นกำลังใจ และเป็นเครื่องมือที่ช่วยเยียวยาใจ" "ฉันหวังว่าสักวัน ฉันจะสามารถหาเครื่องมือที่ช่วยเยียวยาใจตัวเองได้เหมือนกันค่ะ" ดาวกล่าว "ผมเชื่อว่าคุณดาวทำได้แน่นอน" นทีพูดด้วยความมั่นใจ "และผมก็พร้อมที่จะเป็นกำลังใจให้คุณเสมอ" บทสนทนาของทั้งคู่ดำเนินไปอย่างราบรื่น ไร้ซึ่งกำแพงกั้น บรรยากาศรอบตัวเริ่มอบอุ่นขึ้นเรื่อยๆ กลิ่นกาแฟหอมกรุ่นลอยอบอวลปะปนไปกับเสียงกีตาร์ของนทีที่บรรเลงเพลงเบาๆ เป็นเพลงที่เขาแต่งขึ้นใหม่ โดยมีดาวเป็นแรงบันดาลใจ "เพลงนี้เป็นเพลงที่ผมแต่งขึ้นมาเพื่อคุณดาวโดยเฉพาะเลยครับ" นทีบอกหลังจากจบเพลง ดาวมองนทีด้วยความประหลาดใจ "จริงเหรอคะ" "ครับ" นทีพยักหน้า "ผมตั้งชื่อเพลงนี้ว่า 'รอยยิ้มของดาว'" เมื่อได้ยินชื่อเพลง ดาวถึงกับน้ำตาคลอ เธอไม่เคยคิดว่าจะมีใครมอบบทเพลงที่มีความหมายลึกซึ้งเช่นนี้ให้กับเธอ "ขอบคุณมากนะคะ คุณนที" ดาวพูดเสียงสั่นเครือ "ฉันชอบมันมากจริงๆ" "ผมดีใจที่มันทำให้คุณดาวมีความสุข" นทีเอื้อมมือไปวางบนมือของดาวที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์อย่างแผ่วเบา สัมผัสที่อบอุ่นจากมือนที ทำให้ดาวรู้สึกใจสั่นเล็กน้อย เธอเงยหน้ามองนที ดวงตาของทั้งคู่ประสานกัน ภาพเบื้องหน้าของดาวพร่าเลือนไปชั่วขณะ มีเพียงใบหน้าของนทีที่ยิ้มอย่างอ่อนโยนให้เธอ "บางที… ความรู้สึกดีๆ ก็อาจจะเกิดขึ้นได้เสมอ แม้ในวันที่เราไม่คาดคิด" นทีพูดเบาๆ ดาวรู้สึกร้อนผ่าวไปทั่วใบหน้า เธอค่อยๆ ดึงมือออกอย่างนุ่มนวล "ฉัน… ฉันคงต้องกลับไปทำงานต่อแล้วค่ะ" "ครับ" นทีพยักหน้า "ผมก็จะกลับไปซ้อมเพลงต่อ" แม้จะบอกลา แต่บรรยากาศระหว่างทั้งคู่ก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความรู้สึกบางอย่างที่ยากจะอธิบายได้ เริ่มก่อตัวขึ้นในใจของทั้งสองคน เป็นความรู้สึกที่ทั้งอบอุ่น หวั่นไหว และเต็มไปด้วยความหวัง