วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว เสียงเพลงของนทีที่บรรเลงในร้านกาแฟ "เมล็ดรัก" กลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตประจำวันของลูกค้าขาประจำหลายคน รวมถึงดาวด้วย บทเพลง "รอยยิ้มของดาว" ถูกเปิดวนซ้ำไปมาอย่างที่ดาวขอไว้ มันกลายเป็นเพลงโปรดประจำใจของเธอไปแล้วทุกครั้งที่ได้ยินเพลงนี้ เธอมักจะเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว ราวกับว่าท่วงทำนองและถ้อยคำในเพลงนั้น กำลังปลอบประโลมและเติมพลังให้กับหัวใจของเธอ ความสัมพันธ์ระหว่างดาวกับนทีค่อยๆ พัฒนาไปในทิศทางที่พิเศษขึ้น พวกเขาพูดคุยกันมากขึ้น เข้าใจกันมากขึ้น แม้จะไม่เคยมีการเอ่ยคำว่ารักออกจากปาก แต่ทุกการกระทำ ทุกสายตาที่ส่งให้กัน ล้วนบ่งบอกถึงความรู้สึกที่เกินเลยกว่าความเป็นเพื่อนไปแล้ว นทีเริ่มใช้เวลามากขึ้นในร้านกาแฟ ไม่ใช่แค่มาเล่นดนตรี แต่เพื่ออยู่ใกล้ๆ ดาว เพื่อมองรอยยิ้มของเธอ เพื่อเป็นแรงบันดาลใจในการแต่งเพลงบทใหม่ๆ ที่จะมอบให้กับเธอ "วันนี้มีลูกค้าเยอะเป็นพิเศษเลยนะครับ" นทีเอ่ยขณะที่กำลังเก็บอุปกรณ์ดนตรีหลังเล่นเสร็จ "ค่ะ วันหยุดสุดสัปดาห์ ลูกค้าก็เยอะแบบนี้ทุกที" ดาวตอบ พลางเช็ดแก้วกาแฟไปด้วย "คุณนทีเล่นได้ไพเราะมากเลยค่ะ ลูกค้าชมกันใหญ่" "ขอบคุณครับ" นทีตอบ ดวงตาของเขามองไปยังดาวอย่างชื่นชม "แต่ผมว่าเสียงเพลงของผมก็ยังสู้รอยยิ้มของดาวไม่ได้หรอกครับ" ดาวหน้าแดงขึ้นเล็กน้อย เธอแกล้งทำเป็นไม่สนใจคำชมของเขา "พูดไปเรื่อยเลยค่ะ" "ผมพูดจริงนะครับ" นทีเดินเข้ามาใกล้เคาน์เตอร์ "ตั้งแต่ผมได้รู้จักดาว ผมก็มีแรงบันดาลใจในการแต่งเพลงมากขึ้นเยอะเลย" "จริงเหรอคะ" ดาวหันมามองเขา "แล้วตอนนี้ คุณนทีแต่งเพลงอะไรอยู่คะ" "กำลังคิดอยู่ครับ" นทีตอบ "อยากจะแต่งเพลงที่เกี่ยวกับความทรงจำดีๆ ที่เรามีร่วมกันที่นี่" "ความทรงจำดีๆ อย่างนั้นเหรอคะ" ดาวทวนคำ "อย่างเช่นตอนที่คุณนทีเล่นเพลงให้ฉันฟังครั้งแรก หรือตอนที่เราคุยกันจนร้านปิด" "ใช่ครับ" นทียิ้ม "หรือตอนที่ดาวเปิดใจเล่าเรื่องราวในอดีตให้ผมฟัง" เมื่อนทีเอ่ยถึงเรื่องอดีตของเธอ ดาวก็ชะงักไปเล็กน้อย เธอค่อยๆ ลดมือจากการเช็ดแก้วลง "ฉัน… ฉันก็ยังรู้สึกขอบคุณคุณนทีเสมอนะคะ ที่รับฟังเรื่องราวของฉัน" ดาวพูดเสียงเบา "ผมดีใจที่ดาวไว้ใจผม" นทีใช้จังหวะที่ไม่มีลูกค้า ก้าวข้ามขอบเคาน์เตอร์มาอยู่ฝั่งเดียวกับดาว "บางที การได้เล่าเรื่องราวที่เจ็บปวดให้ใครสักคนฟัง มันก็เหมือนเป็นการได้ปลดปล่อยตัวเอง" "ใช่ค่ะ" ดาวพยักหน้า "มันทำให้รู้สึกว่าเราไม่ได้อยู่คนเดียว" "แล้วตอนนี้ ดาวรู้สึกว่าตัวเองได้อยู่คนเดียวอีกต่อไปแล้วหรือยังครับ" นทีถาม ดวงตาของเขาสบประสานกับดวงตาของดาวอย่างลึกซึ้ง ดาวรู้สึกหัวใจเต้นแรง เธอสบตานทีอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะก้มหน้าลงมองพื้น "ก็… ไม่เชิงค่ะ" "ผมอยากให้ดาวรู้ว่า ไม่ว่าดาวจะรู้สึกอย่างไรก็ตาม ผมอยู่ตรงนี้เสมอ" นทีพูด พลางยกมือขึ้นประคองใบหน้าของดาวเบาๆ "ผมอยากให้ดาวรู้ว่า ดาวไม่ได้อยู่คนเดียวจริงๆ" ดาวเงยหน้าขึ้นมองนทีอีกครั้ง ใบหน้าของเขามีแววอบอุ่นและจริงใจอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน เธอรู้สึกเหมือนมีบางอย่างที่ถูกปลดล็อกภายในใจ ราวกับว่าความกลัวและความเจ็บปวดที่เคยมี กำลังค่อยๆ จางหายไป "คุณนที…" ดาวพึมพำชื่อเขา เสียงของเธอแผ่วเบา ราวกับกำลังจะร้องไห้ "ดาวครับ" นทีเรียกชื่อเธอเบาๆ "ผมอยากให้ดาวรู้ว่า เสียงเพลงที่ผมแต่งขึ้นมาทั้งหมด ผมแต่งให้ดาวทั้งนั้นเลยนะครับ" น้ำตาเริ่มคลอหน่วยตาของดาว เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะมีใครทุ่มเทความรู้สึกมากมายให้กับเธอขนาดนี้ "จริงเหรอคะ" ดาวถามเสียงสั่น "จริงครับ" นทีพยักหน้า "เพลง 'รอยยิ้มของดาว' คือเพลงแรกที่ผมแต่งให้ดาว เพลงต่อไปที่ผมกำลังจะแต่ง ผมจะตั้งชื่อเพลงว่า 'ดาวของผม'" คำพูดของนทีทำให้ดาวถึงกับน้ำตาไหลอาบแก้ม เธอไม่สามารถกลั้นความรู้สึกเอาไว้ได้อีกต่อไป "ขอบคุณค่ะ… ขอบคุณมากจริงๆ" ดาวพูดทั้งน้ำตา นทีดึงดาวเข้ามากอดอย่างอ่อนโยน "ไม่เป็นไรนะครับ ผมอยู่ตรงนี้แล้ว" ดาวซบหน้ากับอกของนที ปล่อยให้น้ำตาที่ไหลออกมา เป็นตัวแทนของความรู้สึกมากมายที่อัดอั้นอยู่ภายในใจ เธอรู้สึกปลอดภัยและอบอุ่นอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน "ผมรู้ว่าดาวเคยเจ็บปวดมาก่อน" นทีลูบหลังดาวเบาๆ "แต่ผมอยากให้ดาวรู้ว่า ผมพร้อมที่จะดูแลหัวใจดวงนี้ให้ดีที่สุด" ดาวเงยหน้าขึ้นมองนที ดวงตาของเธอฉายแววของความหวังและความเชื่อมั่น "ฉัน… ฉันเชื่อใจคุณค่ะ คุณนที" "ผมก็เชื่อใจดาวเหมือนกัน" นทีตอบ พลางปาดน้ำตาออกจากแก้มของดาวอย่างแผ่วเบา "เอาล่ะ เรากลับไปทำงานกันต่อดีกว่านะครับ" แม้จะกลับไปทำงานต่อ แต่บรรยากาศรอบตัวของทั้งคู่ก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความรู้สึกที่เคยมีก็ยิ่งชัดเจนขึ้นกว่าเดิม ราวกับว่าบทเพลงของนที ได้ไขความลับในใจของดาว และทำให้ความรู้สึกของทั้งคู่เดินทางมาบรรจบกัน