แดดอ่อนยามบ่ายสาดส่องลงมายังสองร่างที่กำลังปั่นจักรยานเคียงข้างกัน แพรวายังคงรู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านในหัวใจหลังจากที่ความเข้าใจผิดเมื่อครู่คลี่คลายลง เธอเหลือบมองแดนเป็นระยะๆ ใบหน้าคมเข้มที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มเมื่อครู่นี้ บัดนี้กลับดูอ่อนโยนลงไปอีก ดวงตาของเขาเป็นประกายเมื่อสบกับเธอ "แดนคะ" แพรวาเอ่ยขึ้นเบาๆ เสียงของเธอแผ่วลงเล็กน้อยเมื่อนึกถึงเรื่องที่เธอเพิ่งได้รู้มา "เรื่องที่… ที่คุณลุงกวินเล่าให้ฟังเมื่อวานนี้" แดนชะลอความเร็วของจักรยานลงเล็กน้อย ใบหน้าของเขาฉายแววครุ่นคิด "เรื่องที่เกี่ยวกับอดีตของผมใช่ไหมครับ" แพรวาพยักหน้า "คุณลุงบอกว่า… คุณเคยมีปัญหาเรื่องการควบคุมอารมณ์มาก่อน แล้วก็… เคยมีเรื่องกับแดน" เธอเว้นวรรคไปเล็กน้อย พยายามหาคำพูดที่เหมาะสม "คือ… ฉันไม่ได้อยากจะซักไซ้เรื่องส่วนตัวของคุณนะคะ แต่พอได้ยินแบบนั้น ฉันก็อดเป็นห่วงไม่ได้" แดนหัวเราะเบาๆ แต่ในเสียงหัวเราะนั้นมีร่องรอยของความขมขื่นอยู่บ้าง "ผมเข้าใจครับ คุณแพรวา" เขาหยุดจักรยานชะงัก แล้วหันมาเผชิญหน้ากับเธอเต็มที่ "ผมไม่เคยเล่าเรื่องนี้ให้ใครฟังมาก่อนเลยจริงๆ" แพรวาก็หยุดจักรยานของเธอตาม เขาลงจากอาน ยืนพิงจักรยานคู่ใจของเขา สายตาของเขาสบเข้ากับดวงตาของเธออย่างมั่นคง "เรื่องที่ลุงกวินพูดถึง… มันเป็นเรื่องจริงครับ" ความเงียบเข้าปกคลุมระหว่างพวกเขามีเพียงเสียงลมพัดเอื่อยๆ และเสียงนกร้องจากพุ่มไม้ใกล้ๆ แพรวาหัวใจเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย เธอไม่แน่ใจว่าทำไม แต่การได้ยินแดนยอมรับเรื่องนี้จากปากของเขา มันทำให้เธอรู้สึกอึดอัดใจอย่างบอกไม่ถูก "ผม… ผมเคยเป็นคนที่หัวร้อนมากครับ" แดนเริ่มเล่า น้ำเสียงของเขาราบเรียบ แต่เต็มไปด้วยความรู้สึก "ผมควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้เลย สมัยวัยรุ่น ผมทะเลาะกับคนอื่นบ่อยมาก เกือบจะทุกครั้งที่มีเรื่องไม่พอใจ" เขาเงยหน้ามองท้องฟ้าสีคราม "มีครั้งหนึ่ง… เป็นเหตุการณ์ที่ผมไม่มีวันลืม มันเกิดขึ้นตอนที่ผมอายุประมาณยี่สิบปี ตอนนั้นผมกำลังคบอยู่กับแฟนเก่าคนหนึ่ง ชื่อ ‘นิ่ม’ เธอเป็นคนสวยมาก ฉลาด และดูเหมือนจะเป็นคนที่ใช่สำหรับผม" ดวงตาของเขาเหม่อลอยไปไกล ราวกับกำลังย้อนนึกถึงภาพในอดีต "แต่วันนั้น… เราทะเลาะกันอย่างรุนแรง เรื่องเล็กๆ น้อยๆ ที่กลายเป็นเรื่องใหญ่ ผมจำรายละเอียดไม่ได้แล้วว่ามันเริ่มจากอะไร แต่ผมโมโหมาก โมโหจนขาดสติ" แพรวาตั้งใจฟังอย่างเงียบๆ เธอไม่ขัดจังหวะ ยอมให้เขาได้ระบายสิ่งที่เก็บกดเอาไว้ "ผม… ผมตะคอกใส่เธอ แรงมาก" เสียงของแดนสั่นเครือเล็กน้อย "ผมผลักเธอ ผมพูดจาทำร้ายจิตใจเธออย่างรุนแรง ผมเห็นน้ำตาของเธอ แต่ตอนนั้นผมเหมือนคนบ้า ผมไม่สนใจอะไรทั้งนั้น" เขาถอนหายใจยาว "หลังจากนั้น… เธอก็เลิกกับผมไปเลยครับ เธอหนีผมไป แล้วก็ไม่เคยติดต่อผมอีกเลย ผมพยายามตามหาเธอ พยายามขอโทษ แต่ก็ไม่เจอ" แดนก้มหน้าลงมองพื้นดิน "ผมรู้ตัวว่าผมทำผิด ผมเสียใจมาก เสียใจจนแทบจะบ้าตาย ผมโทษตัวเอง โทษนิสัยแย่ๆ ของตัวเอง" แพรวาขยับเข้าไปใกล้เขาเล็กน้อย เธอสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดที่ฉายชัดในน้ำเสียงของเขา "นั่นเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญในชีวิตผมครับ" แดนเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง "ผมตัดสินใจว่าผมต้องเปลี่ยนแปลงตัวเอง ผมไปหาจิตแพทย์ ผมฝึกสมาธิ ผมอ่านหนังสือเกี่ยวกับการควบคุมอารมณ์ มันไม่ง่ายเลยนะครับ กว่าจะมาถึงวันนี้ ผมต้องใช้เวลาและความพยายามอย่างมาก" เขาหยุดพูด หันมาสบตาแพรวา "ผมถึงได้บอกคุณเสมอว่า ผมอยากจะเป็นคนที่ดีขึ้น อยากเป็นคนที่จะไม่ทำให้ใครเสียใจเหมือนที่ผมเคยทำ" แพรวาได้แต่นิ่งเงียบ เธอรู้สึกท่วมท้นไปด้วยความรู้สึกมากมาย ทั้งสงสาร เข้าใจ และชื่นชมในความพยายามของเขา "แดนคะ… ฉัน…" เธอไม่รู้จะพูดอะไรดี "ผมเข้าใจครับว่าคุณคงกังวล" แดนพูดต่อ "ผมไม่เคยอยากให้เรื่องในอดีตมามีผลกระทบกับความสัมพันธ์ของเรา ผมอยากให้คุณเห็นผมในวันนี้ เห็นผมที่พยายามจะดีขึ้นในทุกๆ วัน" "ฉัน… ฉันเชื่อคุณนะคะ" แพรวาเอ่ยเสียงเบา "ฉันเห็นว่าคุณเป็นคนดี คุณใจดีกับฉันเสมอ คุณทำให้ฉันหัวเราะได้อีกครั้ง" เธอเงยหน้ามองเขา "ฉันดีใจที่คุณเล่าให้ฉันฟังนะคะ มันทำให้ฉันเข้าใจคุณมากขึ้น" รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของแดน เป็นรอยยิ้มที่จริงใจและอบอุ่น "ขอบคุณนะครับคุณแพรวา ที่รับฟังผม" "แล้ว… เรื่องของแดนคนนั้นล่ะคะ" แพรวาถามขึ้นอีกครั้ง หลังจากที่เรื่องของแดนได้คลี่คลายไปแล้ว "เขาเป็นใคร แล้วทำไมคุณลุงกวินถึงต้องเตือนฉันเกี่ยวกับเขา" แดนถอนหายใจ "เรื่องของแดน… มันเป็นอีกเรื่องหนึ่งครับ เป็นเรื่องที่ซับซ้อนกว่านั้น" เขาเหลือบมองไปทางถนนที่ทอดยาวเบื้องหน้า "แดนคนนั้น… เป็นเพื่อนของผมสมัยเรียนมหาวิทยาลัย เขาเป็นคนที่มีนิสัย… แตกต่างจากผมมาก เขาเป็นคนที่มีเสน่ห์ เข้าสังคมเก่ง แต่ลึกๆ แล้วเป็นคนเห็นแก่ตัว และชอบเอาเปรียบคนอื่น" "ตอนที่ผมกับนิ่มคบกัน… แดนก็รู้จักนิ่มด้วย" แดนพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่เคร่งเครียดขึ้น "ผมเคยจับได้ว่าแดนพยายามจะเข้ามาแทรกแซงความสัมพันธ์ของเรา เขาพยายามยุยงให้นิ่มเข้าใจผิดผม ทำให้เราทะเลาะกัน" แพรวาขมวดคิ้ว "หา… ทำไมเขาถึงทำแบบนั้นล่ะคะ" "ผมก็ไม่เข้าใจเหตุผลที่แน่ชัดของเขาในตอนนั้นครับ" แดนส่ายหน้า "แต่ผมรู้ว่าเขาชอบเล่นเกม ชอบปั่นหัวคนอื่น ผมพยายามเตือนนิ่มแล้ว แต่ตอนนั้นผมเองก็ยังขาดวุฒิภาวะพอที่จะจัดการกับสถานการณ์ได้ดีนัก" "สุดท้าย… ผมกับนิ่มก็เลิกกันไป แล้วผมก็ตัดขาดจากการเป็นเพื่อนกับแดนไปเลย" แดนพูดต่อ "ผมไม่เคยเจอเขาอีกเลยหลังจากนั้น จนกระทั่ง… คุณลุงกวินมาเล่าให้ผมฟังว่า เขาเจอกับแดน" "เจอกันได้อย่างไรคะ" แพรวารู้สึกถึงลางสังหรณ์ที่ไม่ดี "คุณลุงกวินไปทำธุระที่ต่างจังหวัด แล้วบังเอิญไปเจอแดนที่นั่น" แดนอธิบาย "ตอนที่เจอกัน แดนจำคุณลุงกวินได้ และรู้ว่าคุณลุงรู้จักผม" "แล้ว… เขาก็เริ่มพูดถึงผมในทางไม่ดี" แดนกัดฟันกรอด "เขาพยายามจะทำให้คุณลุงกวินเข้าใจผิดเกี่ยวกับผม เขาบอกว่าผมเป็นคนไม่ดี เจ้าชู้ แล้วก็… ไม่น่าไว้ใจ" แพรวาอึ้งไป "เขา… เขาทั้งๆ ที่คุณลุงกวินรู้จักคุณดี เขาก็ยังจะพูดแบบนั้นอีกเหรอคะ" "ครับ" แดนพยักหน้า "คุณลุงกวินคงจะสงสัย ก็เลยสอบถามข้อมูลเพิ่มเติม จนได้รู้ว่าแดนคนนั้น… เขากำลังจะเข้ามาในชีวิตของคุณแพรวา" "แดน… เขามีความเกี่ยวข้องอะไรกับฉันคะ" แพรวาถามอย่างไม่แน่ใจ "คุณลุงกวินบอกว่า… แดนคนนั้นกำลังจะมาเป็นหุ้นส่วนธุรกิจใหม่ของที่ทำงานของคุณครับ" แดนตอบ "และเขา… มีแผนที่จะเข้ามาตีสนิทกับคุณ" แพรวารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง "หา… เป็นหุ้นส่วนใหม่เหรอคะ" "ครับ" แดนพยักหน้า "คุณลุงกวินเลยเป็นห่วงมาก กลัวว่าคุณจะตกเป็นเหยื่อของเขา เขาเลยรีบมาบอกผม" แพรวารู้สึกหนาวไปถึงไขสันหลัง "ฉัน… ฉันไม่รู้เรื่องเลยค่ะ" "ผมเลยรีบมาหาคุณ" แดนจับมือของแพรวาไว้แน่น "ผมไม่อยากให้คุณต้องเจอเรื่องร้ายๆ แบบที่ผมเคยเจอ ผมไม่อยากให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอย" แพรวาเงยหน้ามองเขา เห็นความห่วงใยที่จริงใจในแววตาของเขา ความกลัวที่เคยเกาะกุมหัวใจของเธอ บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกที่อบอุ่นและมั่นคง "ขอบคุณนะคะแดน" เธอพูดออกมาจากใจจริง "ขอบคุณที่คอยปกป้องฉัน" แดนยิ้ม "ผมจะคอยปกป้องคุณเสมอครับ"