หลังจากวันนั้น แพรวาก็ยังคงทำงานของเธอตามปกติ แต่ภายในใจของเธอนั้นเต็มไปด้วยความสับสนวุ่นวาย การพบเจอและพูดคุยกับแดนในสวนสาธารณะนั้นทำให้เธอมีเรื่องให้คิดมากขึ้นกว่าเดิม เธอพยายามหลีกเลี่ยงการคิดถึงเรื่องราวในอดีต แต่ยิ่งพยายามมากเท่าไหร่ เรื่องราวเหล่านั้นก็ยิ่งย้อนกลับเข้ามาในความคิดไม่หยุดหย่อน ช่วงบ่ายวันหนึ่ง ขณะที่แพรวากำลังจดจ่ออยู่กับเอกสารตรงหน้า เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น “เข้ามาได้ค่ะ” เธอตอบรับ ร่างของเมธา เพื่อนร่วมงานและเพื่อนสนิทของเธอปรากฏขึ้นที่หน้าประตู “แพรวา ว่างคุยกันสักครู่ไหม” เมธาถาม สีหน้าของเธอดูเป็นกังวลเล็กน้อย แพรวาวางปากกาลง “มีอะไรหรือเปล่าเมธา ดูเครียดๆ นะ” เมธาเดินเข้ามานั่งที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามโต๊ะทำงานของแพรวา “ฉัน... ฉันอยากจะถามเรื่องแดน” เมธาเริ่มต้น “ฉันเห็นเขามาหาคุณที่ทำงานเมื่อวันก่อน แล้วเมื่อวานนี้ คุณดูไม่ค่อยสบายใจเท่าไหร่” แพรวารู้สึกได้ถึงความห่วงใยในน้ำเสียงของเพื่อน “ฉันแค่... มีเรื่องที่ต้องทำความเข้าใจกับเขา” เธอบอกเลี่ยงๆ “เขาเป็นใครกันแน่แพรวา” เมธาถามตรงๆ “ฉันรู้ว่าคุณเคยมีเรื่องราวกับเขามาก่อน แล้วตอนนี้เขามาปรากฏตัวอีกครั้ง แถมยังดูเหมือนจะมีความสัมพันธ์ที่ซับซ้อน” แพรวาถอนหายใจ “เมธา... ฉันไม่แน่ใจว่าจะอธิบายยังไงดี” “เขาคือแฟนเก่าของคุณใช่ไหม” เมธาถาม “คนที่คุณเคยเล่าให้ฉันฟัง ถึงเรื่องราวที่เขาทำร้ายคุณ” แพรวาก้มหน้าลง “ใช่ค่ะ เขาคือคนนั้น” “แล้วทำไมเขาถึงกลับมา” เมธาถามอย่างไม่เข้าใจ “หลังจากที่เขาทำร้ายคุณ แล้วก็หายไปตั้งนาน” “เขาบอกว่าเขาอยากจะขอโทษ แล้วก็ขอโอกาส” แพรวาเล่า “เขาบอกว่าเขาอยากจะแก้ไขในสิ่งที่เคยทำผิดไป” เมธาเบิกตากว้าง “ขอโอกาสเหรอแพรวา คุณคิดว่าเขาจะกลับมาทำร้ายคุณอีกครั้งหรือเปล่า” “ฉันก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน” แพรวายอมรับ “เขาเล่าเรื่องราวบางอย่างให้ฟัง มันทำให้ฉันสับสนไปหมด” “เรื่องราวอะไร” เมธาถามด้วยความอยากรู้ “เขาล explicaciónถึงช่วงเวลาที่เขากลายเป็นคนเลวร้าย” แพรวากล่าว “เขาบอกว่าเขากลัวการเผชิญหน้ากับความจริง กลัวว่าตัวเองจะไม่ดีพอสำหรับฉัน ก็เลยเลือกที่จะหนีไป” เมธาเอามือมาวางบนแขนของแพรวา “แพรวา ฉันเป็นห่วงคุณนะ ฉันรู้จักคุณดี ฉันรู้ว่าคุณเป็นคนเข้มแข็ง แต่เรื่องนี้มันละเอียดอ่อนมาก” “ฉันรู้” แพรวาตอบ “ฉันก็เลยพยายามตั้งสติให้ดีที่สุด” “คุณแน่ใจเหรอว่าคุณพร้อมที่จะเปิดใจให้เขาอีกครั้ง” เมธาถาม “หลังจากที่เขาเคยทำร้ายคุณมาก่อน” “ฉันยังไม่แน่ใจ” แพรวายอมรับ “แต่ฉันก็ไม่อยากจะปิดกั้นตัวเองมากเกินไป” “ฉันเข้าใจนะแพรวา” เมธากล่าว “แต่บางครั้ง ความรักเก่าๆ ก็อาจจะกลับมาพร้อมกับบาดแผลเก่าๆ ด้วยก็ได้” “แล้วถ้าเขาเปลี่ยนแปลงไปจริงๆ ล่ะ” แพรวาถาม “ถ้าเขาเติบโตขึ้นจริงๆ และอยากจะมอบความรักที่ดีให้ฉัน” “นั่นก็เป็นไปได้” เมธายอมรับ “แต่คุณต้องระวังตัวให้มากนะแพรวา อย่าเพิ่งเชื่ออะไรง่ายๆ” “ฉันรู้” แพรวาพยักหน้า “ขอบคุณนะเมธาที่คอยเป็นห่วง” “แน่นอนอยู่แล้ว” เมธาพูด “เราเป็นเพื่อนกันนะ” เมธาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อ “แล้วเรื่องจักรยานของคุณล่ะ เป็นไงบ้าง” แพรวาผ่อนคลายลงเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าเมธาพยายามเปลี่ยนเรื่อง “ก็ดีขึ้นนะ ช่างเขาซ่อมจนเกือบจะเหมือนใหม่แล้ว” “ดีแล้ว” เมธาพูด “อย่างน้อยก็มีสิ่งดีๆ เกิดขึ้นบ้าง” “ใช่” แพรวายิ้มบางๆ “และฉันก็ยังคงขี่จักรยานไปทำงานทุกวัน” “ถ้ามีอะไรให้ฉันช่วย บอกฉันได้เสมอนะ” เมธาพูด “ขอบคุณนะเมธา” แพรวาตอบ เมธาลุกขึ้น “ฉันกลับไปทำงานก่อนนะ พักผ่อนให้เพียงพอด้วยล่ะ” “ค่ะ” แพรวาตอบรับ หลังจากเมธาเดินออกไป แพรวาก็กลับมานั่งคิดทบทวนบทสนทนากับเพื่อนสนิท เธอรู้สึกขอบคุณที่มีเมธาคอยเป็นกำลังใจอยู่เคียงข้างเสมอ คำพูดของเมธาทำให้เธอได้คิดถึงมุมมองที่รอบด้านมากขึ้น เธอรู้ว่าการตัดสินใจครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย และเธอต้องใช้สติปัญญาและความรู้สึกของตัวเองนำทาง เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดดูรูปภาพในแกลเลอรี เป็นรูปของเธอและแดนในสมัยที่ยังรักกัน รูปเหล่านั้นถูกเก็บซ่อนไว้ในมุมลึกของโทรศัพท์มานาน วันนี้ เธอตัดสินใจที่จะมองมันอีกครั้ง ภาพในอดีตทำให้เธอรู้สึกถึงความสุขที่เคยมี แต่ในขณะเดียวกันก็ทำให้เธอตระหนักถึงความเจ็บปวดที่เคยเกิดขึ้น เธอเลื่อนดูไปเรื่อยๆ จนเจอรูปของแดนที่กำลังยิ้มให้กล้อง รอยยิ้มนั้นยังคงเป็นรอยยิ้มเดิมที่เธอคุ้นเคย แต่เธอก็อดสงสัยไม่ได้ว่า เบื้องหลังรอยยิ้มนั้น จะมีความจริงใจซ่อนอยู่มากน้อยแค่ไหน “ฉันต้องพิสูจน์ให้ได้” แพรวากล่าวกับตัวเอง “ต้องหาทางรู้ให้ได้ว่าเขากลับมาครั้งนี้ ด้วยเหตุผลอะไรกันแน่” เธอตัดสินใจที่จะไม่ปล่อยให้ความสับสนครอบงำจิตใจอีกต่อไป เธอจะใช้สติปัญญาและความรอบคอบในการตัดสินใจ เธอจะไม่ยอมให้ตัวเองต้องเจ็บปวดซ้ำรอยอีกครั้ง