วันต่อมา แพรวาตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกที่แตกต่างจากเมื่อวาน แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างห้องนอนของเธอ ปลุกเธอให้ลืมตาขึ้นมาเผชิญโลกอีกครั้ง ความสับสนวุ่นวายในใจยังคงมีอยู่ แต่บัดนี้มันเจือจางลงด้วยความสงบอย่างประหลาด การพูดคุยกับแดนและเมธาเมื่อวันก่อนเหมือนเป็นการปลดเปลื้องภาระหนักอึ้งในใจของเธอไปได้บ้าง แม้ว่าเธอจะยังไม่แน่ใจในหลายสิ่งหลายอย่าง แต่เธอก็รู้สึกว่าตัวเองได้ก้าวข้ามผ่านกำแพงความกลัวบางอย่างไปได้แล้ว ความมุ่งมั่นที่จะเผชิญหน้ากับความจริงนั้นชัดเจนขึ้นในหัวใจของเธอ เธอพลิกตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียง มองออกไปนอกหน้าต่าง ใบไม้สีเขียวสดไหวเอนไปตามแรงลม อากาศบริสุทธิ์ยามเช้าพัดเข้ามา ทำให้รู้สึกสดชื่น เธอสูดลมหายใจลึกๆ ราวกับต้องการเติมพลังให้กับตัวเอง วันนี้เธอตัดสินใจว่าจะลองกลับไปที่ร้านของแดนอีกครั้ง ไม่ใช่เพื่อเอาจักรยานไปซ่อม แต่เพื่อพูดคุยกับเขาอย่างเปิดอก เพื่อทำความเข้าใจบางอย่างที่ค้างคาอยู่ในใจ หลังจากจัดการกับกิจวัตรประจำวัน แพรวาแต่งตัวด้วยชุดสบายๆ ที่เธอชอบ สวมรองเท้าผ้าใบสีขาวคู่เก่ง แล้วก้าวออกจากบ้านพร้อมกับจักรยานคู่ใจของเธอ ล้อจักรยานหมุนไปบนถนนคอนกรีตที่เพิ่งจะเริ่มมีผู้คนออกมาใช้ชีวิต เสียงโซ่จักรยานกระทบกับเฟืองดังเป็นจังหวะเบาๆ ขณะที่เธอกำลังปั่นไปตามเส้นทางที่คุ้นเคย หัวใจของเธอเต้นเป็นจังหวะที่สม่ำเสมอ แต่แฝงไปด้วยความรู้สึกตื่นเต้นระคนหวาดหวั่นเล็กน้อย เมื่อมาถึงหน้าร้าน 'แดน ช็อป' แพรวาก็เห็นแดนกำลังยืนเช็ดทำความสะอาดรถจักรยานคันหนึ่งอยู่ ใบหน้าของเขาเปื้อนคราบน้ำมันเล็กน้อย แต่รอยยิ้มบนใบหน้ากลับดูสดใสราวกับดวงตะวันยามเช้า เขาเงยหน้าขึ้นมาเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าของเธอ และรอยยิ้มก็กว้างขึ้นกว่าเดิม "อ้าว แพรวา! มาแต่เช้าเลยนะ วันนี้มีอะไรให้ช่วยไหม" แดนทักทายด้วยน้ำเสียงร่าเริงตามปกติ แพรวาจอดจักรยานลงข้างๆ แล้วเดินเข้าไปหา "สวัสดีค่ะแดน วันนี้ไม่ได้มาซ่อมอะไรค่ะ แค่อยากจะมาคุยด้วยนิดหน่อย" แดนวางผ้าเช็ดลง แล้วเดินมาหาเธอ ใบหน้าของเขาดูจริงจังขึ้นเล็กน้อย แต่แววตายังคงอบอุ่น "ได้สิ มีอะไรล่ะ นั่งก่อนสิ" เขาผายมือไปยังเก้าอี้เล็กๆ ตัวหนึ่งที่วางอยู่หน้าร้าน แพรวานั่งลงตามคำเชิญ ถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะเริ่มพูด "เรื่องวันนั้นที่สวนสาธารณะ... ฉันอยากจะขอบคุณแดนที่เข้ามาคุยกับฉัน" แดนยิ้มบางๆ "ไม่เป็นไรหรอก ฉันแค่เห็นเธอเหมือนกำลังมีเรื่องไม่สบายใจ เลยอยากจะเข้าไปคุยด้วยเฉยๆ" "ฉันรู้ค่ะว่าแดนคงไม่ได้ตั้งใจจะก้าวก่ายอะไร แต่คำพูดของแดนในวันนั้นมันทำให้ฉันคิดอะไรหลายอย่างเลย" แพรวากล่าว ดวงตาของเธอจ้องมองไปที่จักรยานคันที่แดนกำลังเช็ดอยู่ "คิดอะไรเหรอ" แดนถามอย่างใจเย็น "คิดถึงเรื่องที่ผ่านมา... เรื่องของฉันกับนนท์" แพรวายอมรับเสียงเบา "ฉันพยายามจะลืมมันนะ พยายามจะเข้มแข็ง แต่บางทีมันก็ยากเหลือเกิน" แดนเดินมานั่งลงบนเก้าอี้ข้างๆ เธอ "เข้าใจเลยว่ามันไม่ง่าย การที่จะปล่อยวางเรื่องราวในอดีตที่เคยเจ็บปวด" "มันไม่ใช่แค่ความเจ็บปวดนะคะแดน มันคือความรู้สึกผิดด้วย... ความรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนผิดเองที่ทำให้ทุกอย่างมันพัง" น้ำตาเริ่มคลอเบ้าของแพรวา แดนหันมามองเธอตรงๆ "แพรวา... เธอไม่จำเป็นต้องรู้สึกผิดนะ เรื่องที่เกิดขึ้นมันเป็นเรื่องของคนสองคน และบางครั้ง ความรักก็ไม่ได้มีแค่ความสุขเสมอไป มันมีบทเรียนให้เราได้เรียนรู้ด้วย" "แต่ฉันรู้สึกว่าฉันไม่เคยเรียนรู้เลยค่ะ" แพรวาส่ายหน้าช้าๆ "ฉันเหมือนจะวนลูปเดิมๆ ซ้ำๆ ทุกครั้งที่เจอเรื่องแบบนี้" "นั่นไม่ใช่ความผิดของเธอหรอกนะ" แดนกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "บางทีเราแค่ต้องการเวลา ต้องการใครสักคนที่จะช่วยให้เรามองเห็นสิ่งต่างๆ ได้ชัดเจนขึ้น" "แล้วแดน... คิดว่าฉันควรจะทำยังไงต่อไปคะ" แพรวาเงยหน้ามองแดน หวังจะได้รับคำตอบที่ปลดล็อกความสับสนในใจของเธอ แดนยิ้ม "ก่อนอื่นเลย... ลองรักตัวเองให้มากขึ้นก่อนไหม" "รักตัวเอง?" แพรวาทวนคำอย่างไม่เข้าใจ "ใช่" แดนพยักหน้า "ลองหันกลับมามองสิ่งดีๆ ที่ตัวเองมี มองในสิ่งที่เราทำได้ดี มองในความเข้มแข็งที่เรามีอยู่ ถึงแม้ว่าตอนนี้มันจะรู้สึกว่ามันน้อยนิด แต่มันก็มีอยู่เสมอแหละ" "แต่ฉันไม่รู้ว่าจะเริ่มยังไง" แพรวากล่าวอย่างอึดอัด "เริ่มจากการดูแลตัวเองให้ดีก่อน" แดนเสนอแนะ "กินอาหารดีๆ ออกกำลังกาย ทำในสิ่งที่ชอบ หาเวลาพักผ่อนให้กับตัวเอง แล้วค่อยๆ หันมามองคนรอบข้าง อาจจะมีใครสักคนที่ทำให้เรารู้สึกดีๆ ได้" แพรวาเงียบไปครู่หนึ่ง พยายามประมวลคำพูดของแดน "แดนกำลังบอกว่า... ฉันควรจะเปิดใจรับคนอื่นอีกครั้งเหรอคะ" "ฉันไม่ได้บอกว่าเธอต้องรีบ" แดนเน้นย้ำ "แต่ถ้าวันหนึ่ง เธอรู้สึกว่าพร้อมแล้ว ก็ลองเปิดโอกาสให้ตัวเองดู อาจจะมีใครสักคนที่ทำให้เธอมีความสุขได้จริงๆ" "แล้วถ้า... ถ้าคนที่ทำให้มีความสุขก็คือคนที่เคยทำร้ายเราล่ะคะ" คำถามนี้หลุดออกจากปากแพรวาอย่างไม่ทันตั้งตัว แดนเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบ "นั่นเป็นสถานการณ์ที่ยาก... แต่ถ้าคนๆ นั้นเปลี่ยนไปจริงๆ ถ้าเขาสำนึกผิดจริงๆ และถ้าเธอกลืมเรื่องในอดีตได้จริงๆ มันก็อาจจะเป็นไปได้" "แต่ฉันไม่แน่ใจว่านนท์จะเปลี่ยนจริงๆ หรือเปล่า" แพรวากล่าวด้วยความกังวล "นั่นก็เป็นอีกเรื่องหนึ่งที่เธอต้องพิจารณาให้ดี" แดนกล่าว "แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดตอนนี้ คือการที่เธอต้องตัดสินใจด้วยตัวเองว่าอะไรคือสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับเธอ" แพรวาสูดหายใจเข้าลึกๆ "ขอบคุณค่ะแดน คำพูดของแดนทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้นมากเลย" "ดีใจที่ได้ช่วยนะ" แดนยิ้ม "ถ้ามีอะไรอีกก็มาคุยกันได้เสมอ ฉันยินดีเสมอ" แพรวาลุกขึ้นยืน "ฉันว่าฉันคงต้องไปแล้วล่ะค่ะ" "โอเค ไว้เจอกันใหม่นะ" แดนโบกมือให้ แพรวายิ้มตอบแล้วเดินไปที่จักรยานของเธอ เธอขึ้นคร่อม แล้วออกแรงปั่นออกจากร้านไป หัวใจของเธอรู้สึกเบาขึ้นกว่าเดิมมาก แม้ว่าความสับสนจะยังไม่หายไปทั้งหมด แต่เธอก็มีความหวังมากขึ้น และมีความกล้าที่จะเผชิญหน้ากับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น