"เจออะไรบ้างไหมธีร์" รสาถามเสียงกระตือรือร้น ขณะที่ธีร์วางแฟ้มเอกสารหนาเตอะลงบนโต๊ะตรงหน้าเธอ ธีร์ยิ้มกว้าง "เกือบจะทั้งวันเลยล่ะ กว่าจะรวบรวมเอกสารที่เกี่ยวข้องได้ แต่คุ้มค่าแน่นอน" เขาเปิดแฟ้มออก ชี้ไปยังเอกสารแผ่นหนึ่ง "นี่คือประวัติครอบครัวของคุณหญิงนั่น เขาเป็นคนมีชื่อเสียงในสมัยนั้น มีตำแหน่งหน้าที่สำคัญในราชสำนัก" รสาหยิบแว่นตาขึ้นมาสวมทับ ดวงตาจับจ้องไปยังตัวอักษรโบราณที่ปรากฏอยู่บนกระดาษ "น่าทึ่งจริงๆ" เธอพึมพำ "ไม่เคยคิดเลยว่าเรื่องราวของมณีจะเชื่อมโยงกับคนที่มีบทบาทในประวัติศาสตร์ขนาดนี้" "แล้วนี่" ธีร์หยิบรูปถ่ายเก่าๆ ออกมาให้ดู "เป็นภาพถ่ายของบ้านพักตากอากาศริมทะเลของครอบครัวคุณหญิง มันถูกสร้างขึ้นในช่วงปีเดียวกับที่มณีเริ่มเขียนบันทึก" รสาเงยหน้าขึ้นมองธีร์ ดวงตาเป็นประกาย "แล้วที่อยู่ล่ะ พอจะหาได้ไหม" "กำลังจะบอกเลย" ธีร์หัวเราะเบาๆ "โชคดีที่เอกสารเก่าพวกนี้ระบุที่ตั้งไว้ค่อนข้างชัดเจน มันอยู่ไม่ไกลจากตัวเมืองเท่าไหร่ แต่ตอนนี้กลายเป็นเพียงซากปรักหักพังไปแล้ว" "น่าเสียดายจัง" รสาถอนหายใจ "ถ้าหากยังมีบ้านหลังนั้นอยู่ อาจจะยังมีอะไรให้ค้นหาอีกมากมาย" "แต่มีสิ่งหนึ่งที่น่าสนใจ" ธีร์ชี้ไปที่มุมล่างของรูปถ่าย "สังเกตไหมว่ามีคนยืนอยู่ตรงนั้น" รสาเพ่งมองตาม "เหมือนจะเป็นผู้ชายนะ" "ใช่" ธีร์ตอบ "จากข้อมูลที่พบ เขาคือคุณชายเชิด คนรักของมณี" ทันทีที่ได้ยินชื่อนั้น รสารู้สึกเหมือนหัวใจเต้นแรงขึ้น "คุณชายเชิด... งั้นรูปนี้ก็อาจจะเป็นรูปคู่ของพวกเขาก็ได้สินะ" "เป็นไปได้มาก" ธีร์พยักหน้า "ในบันทึกของมณี เธอพูดถึงคุณชายเชิดบ่อยครั้ง แต่ดูเหมือนจะพยายามเก็บงำความรู้สึกไว้ข้างใน" "ฉันเองก็รู้สึกแบบนั้น" รสาพูดพลางหยิบสมุดบันทึกขึ้นมาเปิดอ่านอีกครั้ง "ภาษาของเธอละเอียดอ่อนมาก เหมือนกำลังพยายามบอกเล่าเรื่องราวที่ซับซ้อนเกินกว่าจะอธิบายตรงๆ" "เหมือนต้องถอดรหัสเลยใช่ไหม" ธีร์ถามพร้อมกับรอยยิ้ม "ใช่เลย" รสาตอบ "บางครั้งฉันก็สงสัยว่าทำไมเธอถึงต้องเก็บเรื่องราวเหล่านี้ไว้ในสมุดบันทึก แทนที่จะบอกใครสักคน" "อาจจะเป็นเพราะยุคนั้น สังคมยังไม่เปิดกว้างเรื่องความสัมพันธ์เท่าปัจจุบัน" ธีร์อธิบาย "การแสดงความรู้สึกอย่างตรงไปตรงมาอาจนำมาซึ่งปัญหาได้" "คุณคิดว่ามณีกับคุณชายเชิดมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งขนาดไหน" รสาถาม ธีร์นิ่งคิดไปครู่หนึ่ง "จากที่อ่านในบันทึก... ดูเหมือนจะเป็นรักแท้เลยนะ แต่มันก็ถูกขัดขวางด้วยปัจจัยหลายอย่าง" "คุณคงจะทุ่มเทมากจริงๆ ในการค้นหาข้อมูลพวกนี้" รสาเอ่ยขึ้นอย่างชื่นชม "ก็ไม่เท่าไหร่หรอก" ธีร์โบกมือ "พอได้รู้เรื่องราวของมณีแล้ว ผมก็ยิ่งอยากช่วยให้คุณเข้าใจเธอมากขึ้น" "ขอบคุณมากนะธีร์" รสาพูดด้วยความรู้สึกซาบซึ้ง "ถ้าไม่มีคุณ ฉันคงจะหาข้อมูลพวกนี้ไม่ได้แน่ๆ" "ไม่เป็นไรครับ" ธีร์ยิ้ม "จริงๆ แล้ว ผมเองก็รู้สึกเหมือนได้ย้อนเวลากลับไปสัมผัสชีวิตของคนในอดีตเหมือนกัน" ทั้งสองคนใช้เวลาที่เหลือของวันในการค้นคว้าข้อมูลต่อ รสาจดบันทึกสิ่งที่น่าสนใจลงในสมุดของเธอ ขณะที่ธีร์ช่วยคัดแยกเอกสารและรูปถ่ายต่างๆ ความรู้สึกคุ้นเคยและความสบายใจเริ่มก่อตัวขึ้นระหว่างพวกเขา เหมือนกับว่ากำลังทำภารกิจสำคัญร่วมกัน "พอจะรู้ไหมว่ามณีหายตัวไปเมื่อไหร่" รสาถามพลางเลื่อนสายตาไปที่หน้าบันทึก ธีร์กวาดตามองเอกสารที่อยู่ตรงหน้า "จากบันทึกสุดท้ายที่เธอเขียน... ดูเหมือนจะเป็นช่วงฤดูร้อนปีนั้น" เขาเงยหน้าขึ้นมองรสา "แต่ไม่มีการกล่าวถึงสาเหตุของการหายตัวไปเลย" "เหมือนเรื่องราวถูกตัดจบไปดื้อๆ" รสาพึมพำ "แล้วคุณชายเชิดล่ะ มีข้อมูลเกี่ยวกับเขาหลังจากนั้นไหม" "มีบ้าง" ธีร์หยิบเอกสารอีกแผ่นขึ้นมา "หลังจากมณีหายตัวไป เขาก็เก็บตัวเงียบไปพักหนึ่ง ต่อมาก็แต่งงานกับหญิงสาวคนหนึ่ง แต่ดูเหมือนชีวิตของเขาจะไม่มีความสุขนัก" "อะไรคือสิ่งที่ทำให้คุณชายเชิดไม่มีความสุข" รสาอยากรู้ "ในบันทึกของมณี มีการพูดถึงความฝันของเธอ" ธีร์หยุดเล็กน้อย "เธอใฝ่ฝันอยากจะเดินทางไปต่างประเทศ ไปเรียนรู้ศิลปะและวัฒนธรรมที่เธอชื่นชอบ แต่ถูกผู้ใหญ่กีดกัน" "แล้วคุณชายเชิดรู้เรื่องความฝันของเธอไหม" "แน่นอน" ธีร์ตอบ "มีจดหมายที่เขาเขียนถึงเธอ ซึ่งเราหาเจอในกองเอกสารนี้ เป็นจดหมายที่แสดงความเข้าใจและสนับสนุนความฝันของมณีอย่างเต็มที่" รสาหยิบแว่นตามาสวมอีกครั้ง เธอหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งขึ้นมาดู มันเป็นรูปผู้หญิงสาวสวยคนหนึ่ง สวมชุดที่ดูสง่างาม "นี่คือมณีหรือเปล่า" "ใช่แล้ว" ธีร์ตอบ "เป็นรูปที่ถ่ายก่อนที่เธอจะหายตัวไปไม่นาน" รสาจ้องมองใบหน้าของมณีในรูปถ่ายนั้นอย่างพิจารณา "ดวงตาคู่นี้... ดูมีความหวัง แต่ก็แฝงไปด้วยความเศร้า" "คงเป็นเพราะเธอต้องเก็บงำความรู้สึกไว้เยอะ" ธีร์กล่าวเสริม "เหมือนพยายามจะมีความสุขตามหน้าที่ แต่หัวใจกลับร่ำร้องหาอิสระ" "แล้วหลังจากนั้นล่ะ" รสาถาม "ไม่มีข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับคุณชายเชิดมากนักหลังจากการแต่งงาน" ธีร์ตอบ "เหมือนชีวิตของเขาก็ةดำเนินไปตามครรลองของสังคม แต่เราก็ยังไม่พบข้อมูลที่เชื่อมโยงโดยตรงกับการหายตัวไปของมณี" "รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างที่เรามองข้ามไป" รสาครุ่นคิด "อาจจะต้องลองย้อนกลับไปดูที่จดหมายรักของมณีอีกครั้ง" ธีร์เสนอแนะ "บางทีอาจจะมีเบาะแสบางอย่างที่เรายังไม่ทันสังเกต" "ดีเลย" รสาเห็นด้วย "พรุ่งนี้เรามาลองดูด้วยกันอีกครั้งนะ" "ได้เลย" ธีร์ตอบอย่างยินดี "ผมก็อยากรู้เหมือนกันว่าเรื่องราวทั้งหมดมันจะคลี่คลายไปในทิศทางไหน" วันนั้น ทั้งสองคนกลับบ้านไปด้วยความรู้สึกที่เต็มไปด้วยปริศนาและความหวัง รสาอดไม่ได้ที่จะคิดถึงเรื่องราวของมณีและคุณชายเชิด ความรู้สึกผูกพันกับตัวละครในอดีตและความรู้สึกดีๆ ที่มีต่อธีร์ ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบๆ ในหัวใจของเธอ