กรกช หรือ 'เงาจันทร์' พบว่าตัวเองเผลอเข้ามาในฟอรัมออนไลน์บ่อยครั้งขึ้นในช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมา ทุกครั้งที่เข้ามา สายตาของเขามักจะกวาดมองหาชื่อ 'อรุณรัศมี' อยู่เสมอ เขาอดใจไม่ไหวที่จะได้พูดคุยกับเธออีกครั้ง การพูดคุยกับเธอเหมือนการได้เติมพลังให้ชีวิตที่ดูเหมือนจะราบเรียบของเขา “สวัสดีครับคุณอรุณรัศมี” เขาพิมพ์ทักทายเมื่อเห็นเธอออนไลน์ “สวัสดีค่ะคุณเงาจันทร์! นึกว่าจะหายไปซะแล้ว” อรุณรัศมีตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว “ไม่หายไปไหนหรอกครับ เพียงแต่ช่วงนี้มีงานเยอะหน่อย” กรกชโกหกไปเล็กน้อย อันที่จริงเขาก็แค่ใช้เวลาอยู่กับงานของตัวเองให้เต็มที่ เพื่อที่จะได้มีเวลาเข้ามาคุยกับเธอ “เข้าใจเลยค่ะ เข้าใจเลย” อรุณรัศมีตอบ “ช่วงนี้อ่านนิยายของคุณเงาจันทร์ไปถึงเล่มล่าสุดแล้วค่ะ ยอมรับเลยว่าตอนจบทำให้ค้างคาใจสุดๆ ไปเลยค่ะ” “มีอะไรที่ทำให้คุณค้างคาใจเป็นพิเศษหรือเปล่าครับ” กรกชถามด้วยความสนใจ “ก็... การที่ตัวละครเอกจู่ๆ ก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยแบบนั้นค่ะ มันดูไม่สมเหตุสมผลเลย ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้เขาดูจะเป็นคนรอบคอบมากๆ” “บางที... เขาอาจจะไม่ได้หายตัวไปเฉยๆ ก็ได้ครับ” กรกชบอกเป็นนัย “จริงด้วย! ถ้ามองอีกมุมหนึ่ง การหายตัวไปของเขาอาจจะเป็นแผนการบางอย่างของเขาเองก็ได้ หรือไม่ก็อาจจะมีคนอื่นอยู่เบื้องหลังที่ทำให้เขาต้องหายตัวไป” “คุณอรุณรัศมีนี่เก่งจริงๆ ครับ มองเห็นอะไรที่ผมเองก็อาจจะไม่ได้ใส่ใจรายละเอียดมากนัก” “ก็เพราะว่าชอบนิยายของคุณเงาจันทร์มากๆ นี่คะ เลยพยายามตีความทุกอย่างให้ลึกซึ้งที่สุด” อรุณรัศมียิ้มผ่านตัวอักษร “แล้วคุณเงาจันทร์ล่ะคะ ชอบให้ผู้อ่านตีความนิยายของคุณไปในทิศทางไหนเป็นพิเศษไหม” “ผมชอบให้ผู้อ่านตีความไปในทิศทางที่สร้างสรรค์ครับ ไม่ว่าจะคาดเดาปมหรือตัวละครไปในแบบไหน ตราบใดที่มันมาจากความคิดของพวกเขาเอง ผมก็ดีใจแล้วครับ” กรกชตอบ “แต่ถ้ามีใครที่มองเห็นความเชื่อมโยงที่ซับซ้อน หรือเข้าใจแก่นเรื่องที่ผมพยายามจะสื่อ ผมก็จะรู้สึกมีความสุขเป็นพิเศษ” “เหมือนตอนนี้เลยค่ะ! รู้สึกดีใจจังเลยที่ได้คุยกับคุณเงาจันทร์” บทสนทนาของทั้งสองดำเนินไปเรื่อยๆ ไม่ใช่แค่เรื่องนิยายอีกต่อไป พวกเขาเริ่มแลกเปลี่ยนเรื่องราวในชีวิตประจำวัน กรกชเล่าถึงชีวิตอันแสนธรรมดาของโปรแกรมเมอร์อย่างเขา ส่วนอรุณรัศมีก็เล่าถึงการทำงานในร้านดอกไม้ที่เธอรัก การได้คลุกคลีอยู่กับความงามของธรรมชาติทำให้เธอมองโลกในแง่ดีเสมอ “ร้านดอกไม้ของคุณอรุณรัศมีต้องสวยงามแน่ๆ เลยนะครับ” กรกชบอก “สวยค่ะ มีดอกไม้นานาชนิด สีสันสดใส มีกลิ่นหอมอ่อนๆ แต่บางทีก็มีดอกไม้ที่ดูเศร้าๆ เหมือนกันนะคะ” อรุณรัศมีเล่า “ดอกไม้ที่ดูเศร้าๆ นี่เป็นยังไงครับ” กรกชถาม “ก็อาจจะเป็นดอกไม้ที่เหี่ยวเฉา หรือดอกไม้ที่บอบช้ำจากการขนส่งค่ะ แต่มันก็ยังมีความสวยงามในแบบของมันนะคะ แค่ต้องใช้เวลาและการดูแลที่เหมาะสม” “น่าสนใจครับ การเปรียบเทียบดอกไม้กับผู้คน” กรกชพึมพำกับตัวเอง “บางทีคนเราก็เหมือนดอกไม้ที่ต้องการการดูแลเอาใจใส่เหมือนกัน” “ใช่ค่ะ” อรุณรัศมีตอบรับ “เราต่างก็ต้องการใครสักคนที่จะเห็นคุณค่าในความงามที่เรามี แม้ในยามที่เราไม่สมบูรณ์แบบ” คำพูดของอรุณรัศมีทำให้กรกชรู้สึกเหมือนถูกสะกิดใจ เขาเองก็เป็นหนึ่งในนั้นที่รู้สึกว่าตัวเองไม่สมบูรณ์แบบ เขาซ่อนตัวตนที่แท้จริงไว้ภายใต้นามปากกา 'เงาจันทร์' เพราะกลัวว่าตัวตนที่แท้จริงของเขาจะไม่ได้รับการยอมรับ “คุณอรุณรัศมีครับ ผมมีคำถามอยากจะถามคุณมาสักพักแล้ว” กรกชรวบรวมความกล้า “ถามมาได้เลยค่ะ” “คุณ... มองเห็นอะไรในตัวตนของ 'เงาจันทร์' ครับ” อรุณรัศมีเงียบไปครู่หนึ่ง กรกชใจเต้นแรง เขากลัวว่าคำตอบของเธอจะไม่เป็นอย่างที่เขาหวัง “คุณเงาจันทร์เป็นคนที่เข้าใจโลกที่ซับซ้อนได้ดีค่ะ” เธอตอบในที่สุด “คุณสร้างตัวละครที่มีมิติ มีความรู้สึกนึกคิดที่สมจริง บางครั้งก็ดูเหมือนจะมีความเศร้าซ่อนอยู่ลึกๆ แต่ก็ยังมีความเข้มแข็งและฉลาดเฉลียว” “แค่นั้นเองเหรอครับ” กรกชแกล้งถาม “ไม่สิคะ” อรุณรัศมีรีบแก้ “นอกจากนั้นแล้ว... ฉันรู้สึกได้ว่าคุณเงาจันทร์เป็นคนที่อ่อนไหว และมีความคิดถึงความสมบูรณ์แบบอยู่ในใจค่ะ” กรกชอึ้งไปกับคำตอบนั้น เธอเห็นเขาชัดเจนยิ่งกว่าที่เขาคิดเสียอีก “ขอบคุณครับ” เขาพิมพ์ตอบอย่างแผ่วเบา “ไม่ต้องขอบคุณค่ะ” อรุณรัศมีตอบ “มันเป็นความรู้สึกที่สัมผัสได้จริงๆ ค่ะ” บทสนทนาของทั้งสองยิ่งแน่นแฟ้นขึ้นทุกวัน พวกเขาแบ่งปันความคิด ความรู้สึก และความฝัน กรกชเริ่มรู้สึกว่าอรุณรัศมีเข้ามามีบทบาทสำคัญในชีวิตของเขา เธอเป็นเหมือนแสงสว่างที่ส่องเข้ามาในโลกที่เคยมีแต่เงาของเขา “วันนี้นั่งทำงานจนดึกเลยครับ” กรกชพิมพ์บอกอรุณรัศมี “โอ้ อย่าหักโหมนะคะ พักผ่อนบ้างนะ” “ครับ จะพยายามครับ” เขาพิมพ์ตอบ “แต่พอได้คุยกับคุณแล้ว รู้สึกว่ามีแรงขึ้นเยอะเลย” “ดีใจจังค่ะ” อรุณรัศมีตอบ “ถ้ามีอะไรไม่สบายใจ หรืออยากระบายอะไร บอกได้เสมอนะคะ” “ขอบคุณครับคุณอรุณรัศมี” กรกชรู้สึกอบอุ่นในหัวใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาเริ่มแน่ใจแล้วว่าเขาได้ตกหลุมรักผู้หญิงคนนี้เข้าให้แล้ว ผู้หญิงที่เขาไม่เคยเห็นหน้าค่าตา แต่กลับเข้าใจเขาได้มากที่สุด