หลายวันผ่านไป กรกชยังคงจมอยู่กับความเศร้าสร้อย เขาพยายามกลับไปทำงานตามปกติ แต่สมาธิของเขาก็ล่องลอยไปอยู่ที่เรื่องของอรุณรัศมีตลอดเวลา เขาไม่กล้าแม้แต่จะเปิดอ่านข้อความเก่าๆ ในแชทอีกเลย เขาหลีกเลี่ยงการตอบข้อความจากเพื่อนร่วมงาน และพยายามเก็บตัวอยู่แต่ในห้องพัก คุณรดาเองก็สังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงของเขา เธอพยายามเข้ามาพูดคุยไถ่ถาม แต่กรกชก็มักจะตอบปัดไปอย่างขอไปที เขาไม่อยากให้เธอต้องมารับรู้เรื่องราวของอรุณรัศมี เพราะนั่นอาจจะทำให้เธอรู้สึกไม่ดี และยิ่งเพิ่มความซับซ้อนให้กับความสัมพันธ์ของพวกเขา เย็นวันหนึ่ง ขณะที่กรกชกำลังนั่งจมอยู่กับความคิดของตัวเองที่ระเบียงห้อง เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เขาหยิบมันขึ้นมาดู เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย "ฮัลโหลครับ" เขารับสายด้วยน้ำเสียงเนือยๆ "กรกชใช่ไหมคะ" เสียงผู้หญิงดังมาจากปลายสาย เป็นเสียงที่คุ้นเคย แต่ก็แฝงไปด้วยความเย็นชา "ครับ ผมกรกช คุณคือใครครับ" "ฉันอรุณรัศมีค่ะ" กรกชสะดุ้งเฮือก หัวใจของเขาเต้นระรัวอีกครั้ง เขาไม่คาดคิดเลยว่าเธอจะติดต่อเขากลับมา "อรุณ... คุณ... คุณโทรมาหาผม" เขาพูดตะกุกตะกัก "ค่ะ" เสียงของเธอฟังดูหนักแน่นขึ้น "ฉันมีเรื่องบางอย่างที่ต้องบอกคุณ" "ผมพร้อมจะฟังครับ" กรกชตอบรับทันที "ฉัน... ฉันไปปรึกษาทนายความมาค่ะ" อรุณรัศมีกล่าว "เกี่ยวกับเรื่องมรดกที่คุณพ่อของฉันทิ้งไว้ให้" กรกชขมวดคิ้วด้วยความสงสัย "แล้วมันเกี่ยวกับผมยังไงครับ" "คุณพ่อของฉัน... ท่านฝากความลับบางอย่างไว้ให้ค่ะ" เสียงของเธอเริ่มสั่นเครือ "ความลับที่เกี่ยวกับคุณ" กรกชยิ่งรู้สึกประหลาดใจ "ความลับเกี่ยวกับผม? มันคืออะไรครับ" "คุณจำเหตุการณ์อุบัติเหตุครั้งนั้นได้ไหมคะ... อุบัติเหตุที่คุณเคยประสบเมื่อหลายปีก่อน" กรกชเงียบไปครู่หนึ่ง เขานึกถึงอุบัติเหตุครั้งใหญ่ในชีวิตของเขา เหตุการณ์ที่ทำให้เขาเกือบเอาชีวิตไม่รอด และเป็นจุดเริ่มต้นของการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในชีวิตของเขา "จำได้ครับ... มันเป็นอุบัติเหตุที่ทำให้ผมต้องพักฟื้นอยู่นาน" "คุณพ่อของฉัน... ท่านเป็นคนขับรถที่ชนคุณค่ะ" อรุณรัศมีเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด "และท่านก็เสียชีวิตในที่เกิดเหตุ" กรกชอึ้งไป เขาไม่สามารถประมวลผลสิ่งที่ได้ยินได้ เขาจ้องมองออกไปนอกระเบียง ราวกับกำลังมองเห็นภาพเหตุการณ์ในอดีต "คุณ... คุณพูดจริงเหรอครับ" เขาถามเสียงแผ่วเบา "จริงค่ะ" อรุณรัศมีตอบ "ฉันเพิ่งจะรู้เรื่องนี้เมื่อไม่นานมานี้เองค่ะ จากเอกสารที่คุณพ่อทิ้งไว้" "ท่าน... ท่านไม่ได้บอกใครเลย" น้ำเสียงของเธอเริ่มสั่นเครือ "และท่านก็เป็นหนี้บุญคุณคุณมาก... เพราะคุณไม่เคยปริปากบอกใครเลยว่าท่านเป็นคนขับรถในคืนนั้น" กรกชค่อยๆ นึกย้อนกลับไปในวันเกิดเหตุ เขายังจำได้ดีถึงความสับสน ความเจ็บปวด และความสูญเสียที่เกิดขึ้นในคืนนั้น แต่ภาพใบหน้าของคนขับรถที่กำลังจะเสียชีวิต กลับเลือนรางจนเขาแทบจะจำไม่ได้ "ผม... ผมจำไม่ได้จริงๆ ว่าใครเป็นคนขับ" กรกชกล่าว "ผมได้สติอีกที ก็อยู่ในโรงพยาบาลแล้ว" "คุณพ่อของฉัน... ท่านเป็นคนดีนะคะ" อรุณรัศมีพูดเสียงสะอื้น "เพียงแต่คืนนั้น ท่านอาจจะประมาทไปหน่อย ท่านเสียใจมาก และท่านก็รู้สึกผิดต่อคุณมาตลอด" "ท่านได้ขอให้ฉัน... ถ้าวันหนึ่งฉันได้เจอกับคุณ... ให้ฉันช่วยดูแลคุณ" กรกชเงียบไป เขากำลังพยายามทำความเข้าใจกับข้อมูลที่ได้รับ ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับอรุณรัศมีที่เคยเต็มไปด้วยความเข้าใจและความรัก บัดนี้ กลับมีปมปริศนาที่ซับซ้อนยิ่งกว่าเดิมเข้ามาเกี่ยวข้อง "แล้ว... ทำไมคุณเพิ่งจะมาบอกผมตอนนี้ครับ" เขาถาม "ฉัน... ฉันไม่รู้จะบอกคุณยังไง" อรุณรัศมีตอบ "ฉันเองก็เสียใจมากที่เรื่องมันมาถึงจุดนี้ ฉันรู้สึกผิดต่อคุณมากจริงๆ" "ฉันคิดว่า... ฉันไม่ควรจะเข้ามาในชีวิตคุณเลย" "แต่... แต่ผม..." กรกชพยายามจะพูดอะไรบางอย่าง แต่คำพูดกลับติดอยู่ที่ลำคอ "ฉัน... ฉันจะส่งเอกสารทั้งหมดให้คุณดูนะคะ" อรุณรัศมีกล่าว "คุณจะได้รู้ความจริงทั้งหมด" "หลังจากนั้น... เราก็คงไม่ต้องเจอกันอีกแล้วค่ะ" เสียงของเธอขาดหายไป กรกชรู้ดีว่าการตัดสายของเธอในครั้งนี้ คงเป็นการตัดขาดที่สมบูรณ์แบบจริงๆ เขาปล่อยโทรศัพท์ให้หลุดจากมือ ล่วงลงบนพื้นห้อง กรกชนั่งนิ่งอยู่ตรงนั้น ราวกับรูปปั้น ดวงตาเบิกกว้าง จ้องมองไปยังจุดที่ไม่เป็นอะไร ความจริงที่เพิ่งถูกเปิดเผยนั้น ช่างหนักหนาสาหัสเกินกว่าที่เขาจะรับไหว ความสัมพันธ์ของเขากับอรุณรัศมี ที่เคยเป็นเหมือนโลกเสมือนที่สวยงาม บัดนี้ กลับกลายเป็นเหมือนโลกแห่งความจริงที่โหดร้ายและซับซ้อนเกินกว่าจะเข้าใจ.