ความสัมพันธ์ระหว่าง 'เงาจันทร์' และ 'อรุณรัศมี' ดำเนินไปอย่างราบรื่นราวกับสายน้ำที่ไหลเอื่อยๆ ทุกวัน กรกชจะรอคอยเวลาที่เขาจะได้เข้ามาพูดคุยกับเธอ เขาพบว่าตัวเองมีความสุขทุกครั้งที่ได้เห็นข้อความของเธอปรากฏขึ้นบนหน้าจอ บทสนทนาของพวกเขากว้างขวางขึ้นเรื่อยๆ จากเรื่องนิยาย สู่เรื่องราวในชีวิตประจำวัน ปัญหา ความสุข ความทุกข์ และความฝัน “วันนี้คุณอรุณรัศมีไปเจออะไรน่าสนใจที่ร้านดอกไม้มาบ้างไหมครับ” กรกชถามเมื่อเห็นเธอออนไลน์ “วันนี้มีคุณลูกค้าคนหนึ่งมาสั่งดอกไม้สำหรับวันครบรอบแต่งงานค่ะ เขาอยากได้ดอกกุหลาบสีแดงสดจำนวนมาก” อรุณรัศมีเล่า “ตอนจัดดอกไม้ให้เขา ฉันรู้สึกถึงความรักที่เขามีให้ภรรยาได้เลยค่ะ มันอบอุ่นมากๆ” “คุณอรุณรัศมีนี่มองโลกในแง่ดีเสมอเลยนะครับ” กรกชกล่าว “ก็เพราะว่าโลกนี้ยังมีเรื่องราวดีๆ แบบนี้ให้เห็นอยู่เสมอไงคะ” อรุณรัศมีตอบ “แล้วคุณเงาจันทร์ล่ะคะ วันนี้เป็นอย่างไรบ้าง” “ผม... ก็เป็นโปรแกรมเมอร์ที่น่าเบื่อคนหนึ่งครับ” กรกชตอบอย่างติดตลก “นั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ทั้งวัน” “ไม่จริงค่ะ” อรุณรัศมีปฏิเสธทันควัน “คุณเงาจันทร์เป็นนักเขียนที่สร้างสรรค์โลกที่น่าตื่นเต้น เป็นคนที่เข้าใจจิตใจมนุษย์ได้ลึกซึ้ง” “ผมก็แค่เขียนเรื่องราวที่ผมจินตนาการขึ้นมาเท่านั้นเองครับ” กรกชถ่อมตัว “การจินตนาการไม่ใช่เรื่องง่ายนะคะ ยิ่งเป็นการสร้างโลกที่ซับซ้อนและน่าติดตามแบบคุณเงาจันทร์ ยิ่งไม่ใช่เรื่องธรรมดาเลย” อรุณรัศมีกล่าว “บางทีฉันก็สงสัยนะคะว่าชีวิตจริงของคุณเงาจันทร์เป็นอย่างไร” คำถามนี้ทำให้กรกชชะงัก เขาไม่เคยคิดว่าจะมีใครอยากรู้เรื่องชีวิตจริงของเขามากขนาดนี้ “ชีวิตจริงของผม... ก็ค่อนข้างเรียบง่ายครับ” เขาเลี่ยงที่จะตอบตรงๆ “ไม่มีอะไรน่าตื่นเต้นเหมือนในนิยายหรอกครับ” “จริงๆ เหรอคะ” อรุณรัศมีดูเหมือนจะไม่ค่อยเชื่อ “ฉันเดาว่าคุณเงาจันทร์น่าจะเป็นคนที่มีความโรแมนติกอยู่ในตัวนะคะ” กรกชอมยิ้มกับคำพูดของเธอ “ทำไมคุณถึงคิดแบบนั้นครับ” “เพราะว่านิยายของคุณเงาจันทร์เต็มไปด้วยความรู้สึกที่ละเอียดอ่อนค่ะ แม้จะเป็นแนวลึกลับ แต่ก็ยังมีความรัก ความผูกพัน และความเสียสละแฝงอยู่” อรุณรัศมีอธิบาย “คนที่เขียนเรื่องราวแบบนี้ได้ ต้องมีความอ่อนไหวและมองเห็นความสวยงามของความสัมพันธ์” “คุณอรุณรัศมีนี่เหมือนมีญาณหยั่งรู้เลยนะครับ” กรกชพูดติดตลก “ก็แค่อ่านจากสิ่งที่อยู่ตรงหน้าค่ะ” อรุณรัศมีหัวเราะเบาๆ “คุณเงาจันทร์คะ ฉันอยากจะบอกอะไรบางอย่าง” “ว่ามาเลยครับ” “ฉัน... รู้สึกดีมากๆ ที่ได้รู้จักคุณเงาจันทร์ค่ะ” อรุณรัศมีพิมพ์อย่างช้าๆ ราวกับจะกลั่นกรองคำพูด “ความผูกพันของเราในโลกออนไลน์นี้ มันมีความหมายกับฉันมากจริงๆ” กรกชรู้สึกหัวใจเต้นแรง เขาเองก็รู้สึกแบบนั้นเช่นกัน ความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นผ่านตัวอักษรที่พิมพ์ผ่านหน้าจอ กลับเป็นความสัมพันธ์ที่จริงใจและลึกซึ้งกว่าที่เขาเคยคาดคิด “ผมก็เช่นกันครับคุณอรุณรัศมี” กรกชตอบกลับ “ผมรู้สึกดีใจมากๆ ที่ได้คุยกับคุณ” “แล้ว... ถ้าวันหนึ่ง เรามีโอกาสได้เจอกันจริงๆ คุณเงาจันทร์จะยังอยากคุยกับฉันอยู่ไหมคะ” อรุณรัศมีถามอย่างลังเล คำถามนี้ทำให้กรกชคิดหนัก เขาเองก็อยากเจอกับอรุณรัศมีเต็มแก่ใจ แต่เขาก็ยังมีความกังวลซ่อนอยู่ ความกังวลเกี่ยวกับตัวตนที่แท้จริงของเขา “ผม... ผมก็หวังว่าอย่างนั้นนะครับ” กรกชตอบอย่างอ้อมแอ้ม “แต่ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร” “ฉันเข้าใจค่ะ” อรุณรัศมีตอบ “ไม่เป็นไรค่ะ แค่นี้ก็ดีมากๆ แล้ว” แม้จะมีความกังวลอยู่บ้าง แต่ความรู้สึกดีๆ ที่มีต่ออรุณรัศมีก็ยิ่งเพิ่มพูนขึ้นทุกวัน กรกชเริ่มคิดถึงเธอมากขึ้นเรื่อยๆ เขารู้สึกว่าเขาอยากจะเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงของเขาให้เธอได้รู้จัก “คุณอรุณรัศมีครับ” กรกชตัดสินใจ “ผมอยากจะบอกความลับบางอย่างกับคุณ” “ความลับอะไรคะ” อรุณรัศมีดูตื่นเต้น “ผม... ผมไม่ใช่ 'เงาจันทร์' คนเดียวครับ” กรกชพิมพ์ช้าๆ “ชื่อ 'เงาจันทร์' เป็นนามปากกาของผม แต่ในชีวิตจริง ผมชื่อ กรกช ครับ” เกิดความเงียบขึ้นบนหน้าจอ กรกชใจเต้นระรัว เขาไม่รู้ว่าอรุณรัศมีจะรู้สึกอย่างไรเมื่อรู้ความจริง “กรกช...” อรุณรัศมีพิมพ์ตอบ “ชื่อเพราะจังเลยค่ะ” กรกชถอนหายใจด้วยความโล่งอก “ผมเป็นโปรแกรมเมอร์ครับ ไม่ใช่นักเขียนนิยายอาชีพ” “ฉันรู้ค่ะ” อรุณรัศมีตอบ “อย่างที่ฉันเคยบอกค่ะ ฉันรู้สึกได้ว่าคุณมีความอ่อนไหวและคิดถึงความสมบูรณ์แบบ” “คุณ... รู้ได้ยังไงครับ” กรกชประหลาดใจ “ฉันสังเกตจากการใช้คำพูดของคุณค่ะ บางครั้งก็มีคำศัพท์เฉพาะทางที่ใช้กันในวงการไอที” อรุณรัศมีอธิบาย “และคุณเคยพูดถึงการทำงานที่ต้องอยู่กับหน้าจอคอมพิวเตอร์ทั้งวัน” กรกชอึ้งไปกับความเฉลียวฉลาดของเธอ เธอสามารถปะติดปะต่อเรื่องราวได้อย่างน่าทึ่ง “ผม... ผมดีใจที่คุณเข้าใจครับ” กรกชกล่าว “ฉันดีใจที่ได้รู้จัก 'กรกช' ค่ะ” อรุณรัศมีตอบ “ฉันรู้สึกดีกับคุณ ไม่ว่าคุณจะเป็น 'เงาจันทร์' หรือ 'กรกช' ก็ตาม” คำพูดของเธอทำให้หัวใจของกรกชพองโต เขาไม่เคยรู้สึกมีความสุขมากเท่านี้มาก่อน เขารู้สึกว่าอรุณรัศมีคือแสงสว่างที่ส่องเข้ามาในชีวิตของเขาจริงๆ และเขาพร้อมที่จะก้าวเดินต่อไปในความสัมพันธ์นี้ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม