เช้าวันใหม่มาเยือนพร้อมกับแสงแดดอ่อนๆ ที่สาดส่องผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาปลุกพิมลดาให้ตื่นจากนิทรา กลิ่นหอมอ่อนๆ ของกาแฟที่รวินท์ชงไว้ลอยมาแตะจมูก ทำให้เธอรู้สึกสดชื่นขึ้นมาทันที เธอพลิกตัวมองคนข้างกายที่ยังคงหลับตาพริ้มอยู่บนเตียงข้างๆ รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอเมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืน วันแรกที่ได้มาถึงที่นี่ วันที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้น ความสุข และความรู้สึกประหลาดใจที่ได้ใช้เวลาร่วมกับเขาจริงๆ "ตื่นแล้วเหรอครับ" เสียงทุ้มนุ่มของรวินท์ดังขึ้นปลุกเธอจากภวังค์ เขาเพิ่งจะลุกขึ้นนั่งและกำลังหาวหวอดอย่างเหน็ดเหนื่อย "นอนหลับสบายไหม" พิมลดาพยักหน้ารับ "สบายมากค่ะ กลิ่นกาแฟหอมฟุ้งไปหมดเลย" เธอชวนคุย พลางขยับตัวลุกขึ้นนั่งบ้าง "เมื่อคืนกว่าจะหลับได้ก็เล่นเอาเหนื่อยเหมือนกันนะคะ ทั้งเดินทาง ทั้งตื่นเต้น" "ผมก็เหมือนกันครับ" รวินท์ตอบ พลางหันมามองหน้าเธอ ดวงตาของเขาฉายแววอ่อนโยน "แต่เป็นความเหนื่อยที่มีความสุขนะครับ" "นั่นสิคะ" พิมลดาตอบรับ เธอรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจ ความใกล้ชิดที่เกิดขึ้นในค่ำคืนที่ผ่านมา ทำให้กำแพงที่เคยมีระหว่างพวกเขาลดน้อยลงไปอีก "เอ่อ... วันนี้เราจะไปไหนกันต่อคะ" เธอถาม พยายามเก็บอาการเขินอายเอาไว้ รวินท์ยิ้มกว้าง "ผมมีที่ที่อยากพาคุณไปเป็นพิเศษเลยครับ เป็นที่ที่ผมคิดว่าคุณน่าจะชอบ" "ที่ไหนคะ" ดวงตาของพิมลดาเป็นประกายด้วยความอยากรู้ "ไปเดี๋ยวก็รู้ครับ" เขาตอบอย่างมีเลศนัย "แต่ก่อนอื่น เราไปทานอาหารเช้ากันก่อนดีกว่านะครับ ผมจองร้านอาหารอร่อยๆ ไว้แล้ว" หลังจากทานอาหารเช้ากันเรียบร้อยแล้ว รวินท์ก็ขับรถพาพิมลดาไปยังจุดหมายที่เขาวางแผนไว้ การเดินทางครั้งนี้แตกต่างจากเมื่อวานโดยสิ้นเชิง วันนี้พวกเขาไม่ได้ไปในที่ที่เต็มไปด้วยผู้คนหรือแหล่งท่องเที่ยวหลักๆ แต่เป็นเส้นทางที่ค่อนข้างเงียบสงบและห่างไกลจากความวุ่นวายของเมือง พิมลดาเอนหลังพิงเบาะรถ สังเกตบรรยากาศรอบตัวที่ค่อยๆ เปลี่ยนไป จากตึกสูงและรถราที่หนาแน่น กลายเป็นทุ่งนาเขียวขจีและบ้านเรือนที่ดูเรียบง่าย "เรากำลังจะไปไหนกันแน่คะ" พิมลดาอดถามไม่ได้อีกครั้ง "อีกนิดเดียวครับ" รวินท์ตอบพลางเหลือบมองเธอเล็กน้อย "คุณจะเห็นเอง" เมื่อรถเลี้ยวเข้าไปในซอยเล็กๆ ที่มีต้นไม้ใหญ่สองข้างทาง แสงแดดลอดผ่านใบไม้ลงมาเป็นลำ แสงเงาสะท้อนไปมาบนถนนดินที่ขรุขระเล็กน้อย พิมลดารู้สึกใจเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ ทุกครั้งที่เธอรู้สึกใกล้เข้ามาถึงจุดหมายที่รวินท์ตั้งใจจะพามา เธอสัมผัสได้ถึงความตั้งใจและความพิเศษที่เขามอบให้ ในที่สุด รถก็จอดสนิทหน้าทางเข้าของอะไรบางอย่างที่พิมลดาคาดเดาได้ยาก มันดูเหมือนจะเป็นสวนเล็กๆ ที่มีรั้วไม้เตี้ยๆ ล้อมรอบ แต่สิ่งที่ทำให้เธอประหลาดใจคือมีป้ายเล็กๆ เขียนด้วยลายมือว่า "สวนดอกไม้ของคุณรวินท์" "นี่มัน..." พิมลดาอุทานด้วยความทึ่ง "ยินดีต้อนรับสู่สวนของผมครับ" รวินท์ยิ้มอบอุ่น เขาเปิดประตูรถและเดินอ้อมมารอพิมลดา "ผมคิดว่าคุณน่าจะชอบที่นี่ มันเป็นที่ที่ผมใช้เวลาอยู่กับตัวเองเยอะที่สุด นั่งคิดงาน นั่งมองแรงบันดาลใจ" พิมลดาค่อยๆ ก้าวลงจากรถ ภาพที่เห็นเบื้องหน้าทำให้เธอแทบลืมหายใจ สวนแห่งนี้ไม่ได้ใหญ่โตอะไรนัก แต่มันเต็มไปด้วยดอกไม้นานาชนิดที่จัดวางอย่างลงตัว มีทั้งดอกกุหลาบสีแดงสด กุหลาบสีชมพูอ่อน ดอกลาเวนเดอร์สีม่วงอ่อนที่ส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ ไปทั่วบริเวณ ดอกทานตะวันที่มีลำต้นสูงชะลูดกำลังหันหน้าท้าทายแสงแดด ดอกเดซี่สีขาวตัดกับใบสีเขียวสด และยังมีดอกไม้ชนิดอื่นๆ อีกมากมายที่พิมลดาไม่รู้จักชื่อ แต่มันสวยงามจับใจจริงๆ "สวยจังเลยค่ะ" เธอเอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบา "ไม่น่าเชื่อว่าจะมีที่แบบนี้ซ่อนอยู่" "ผมชอบปลูกต้นไม้มาตั้งแต่เด็กๆ ครับ" รวินท์เล่าพลางเดินนำเธอเข้าไปในสวน "มันทำให้ผมรู้สึกสงบ รู้สึกได้อยู่กับธรรมชาติจริงๆ แล้วพอผมเริ่มถ่ายรูป ผมก็เอาแรงบันดาลใจจากที่นี่แหละครับ" ทั้งสองเดินสำรวจสวนกันไปเรื่อยๆ รวินท์คอยบอกชื่อดอกไม้แต่ละชนิดให้พิมลดาฟัง พร้อมทั้งเล่าเรื่องราวที่มาที่ไปของแต่ละต้น บางต้นเป็นพันธุ์ที่เขาได้รับมาจากเพื่อนนักจัดสวน บางต้นเป็นเมล็ดที่เขาเพาะขึ้นมาเองด้วยความตั้งใจ "ดอกกุหลาบสีขาวนี่สวยจังเลยค่ะ" พิมลดายืนชื่นชมดอกกุหลาบดอกหนึ่งที่มีกลีบละเอียดอ่อน "มีอะไรพิเศษหรือเปล่าคะ" "ดอกนี้ชื่อ 'ความทรงจำสีขาว'" รวินท์ตอบ "ผมปลูกไว้ให้คุณแม่ครับ ท่านชอบสีขาวเป็นพิเศษ" "น่ารักจังเลยค่ะ" พิมลดาตอบ เธอสัมผัสได้ถึงความอ่อนโยนและความรักที่รวินท์มีต่อครอบครัว "คุณล่ะครับ ชอบดอกอะไรมากที่สุด" รวินท์ถามกลับ พิมลดามองไปรอบๆ สวนอย่างพิจารณา "จริงๆ ชอบไปหมดเลยค่ะ แต่ถ้าให้เลือก... อาจจะเป็นดอกลาเวนเดอร์ค่ะ กลิ่นหอมของมันทำให้รู้สึกผ่อนคลายมากๆ เลย" "ผมเดาว่าคุณต้องชอบดอกลาเวนเดอร์" รวินท์ยิ้ม "ผมเคยเห็นรูปที่คุณโพสต์ตอนไปเที่ยวที่ต่างประเทศ คุณถ่ายรูปทุ่งลาเวนเดอร์มาด้วย" พิมลดาหน้าแดงเล็กน้อย "จำได้ด้วยเหรอคะ" "แน่นอนครับ" รวินท์ตอบ "ทุกรูปที่คุณโพสต์ ผมดูหมดเลย" คำพูดนั้นทำให้หัวใจของพิมลดากระตุกวูบ เธอรู้สึกอบอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก การที่ใครสักคนใส่ใจในรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ของเธอขนาดนี้ มันเป็นความรู้สึกที่วิเศษมาก "ขอบคุณนะคะที่พามาที่นี่" พิมลดากล่าว "ที่นี่สวยมากจริงๆ ค่ะ" "ผมดีใจที่คุณชอบ" รวินท์ตอบ "ผมอยากให้คุณได้เห็นมุมที่ผมรัก ได้สัมผัสถึงแรงบันดาลใจของผม" พวกเขาใช้เวลาอยู่ที่สวนแห่งนั้นนานพอสมควร รวินท์ถ่ายรูปดอกไม้สวยๆ ในมุมต่างๆ ส่วนพิมลดาเดินไปรอบๆ สูดอากาศบริสุทธิ์ ถ่ายรูปเก็บไว้ในความทรงจำ ขณะที่นั่งพักอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง รวินท์ก็หันมามองพิมลดาด้วยแววตาที่จริงจังขึ้น "พิม" เขาเรียกชื่อเธอเสียงเบา "ผมอยากจะบอกอะไรบางอย่าง" หัวใจของพิมลดากลับมาเต้นแรงอีกครั้ง เธอเงยหน้ามองเขาอย่างรอคอย "ผมรู้ว่าเราเพิ่งเจอกันไม่นาน" รวินท์เริ่มพูด "แต่ผมรู้สึกดีกับคุณมากๆ จริงๆ นะ ตั้งแต่วันแรกที่เราคุยกันผ่านโซเชียล ผมก็รู้สึกว่าคุณเป็นคนพิเศษ" พิมลดาได้แต่ตั้งใจฟัง ลมพัดใบไม้ไหวเป็นเสียงแผ่วเบา "แล้วพอได้มาเจอคุณจริงๆ ได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกันแบบนี้ ผมยิ่งรู้สึกมั่นใจมากขึ้นไปอีก" รวินท์พูดต่อ "ผม... ผมชอบคุณนะพิมลดา" คำสารภาพรักที่ตรงไปตรงมาของรวินท์ ทำให้พิมลดาถึงกับพูดไม่ออก เธอไม่เคยคิดว่าความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นจากโลกออนไลน์ จะพัฒนามาถึงจุดนี้ได้อย่างรวดเร็วและลึกซึ้งขนาดนี้ "รวินท์..." เธอเรียกชื่อเขาเสียงสั่นเครือ "ผมรู้ว่ามันอาจจะเร็วไป" รวินท์รีบพูด "แต่ผมไม่อยากเก็บมันไว้อีกต่อไปแล้ว ผมอยากให้คุณรู้ความรู้สึกของผม" พิมลดาสูดหายใจลึก พยายามรวบรวมสติ "ฉัน... ฉันก็รู้สึกดีกับคุณเหมือนกันค่ะ" เธอตอบเสียงแผ่ว "ตั้งแต่คุยกันครั้งแรก ฉันก็รู้สึกว่าคุณเป็นคนอบอุ่น เข้าใจง่าย แล้วพอได้มาเจอคุณจริงๆ..." เธอหยุดไปชั่วขณะ "คุณก็เป็นอย่างที่ฉันคิด... และมากกว่านั้นอีกค่ะ" รวินท์มองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความยินดี เขายื่นมือมาจับมือของเธอไว้เบาๆ ความอบอุ่นจากมือของเขาส่งผ่านความรู้สึกมาถึงเธอ "ผมดีใจนะพิม" "ฉันก็ดีใจค่ะ" พิมลดาตอบ เธอยิ้มให้เขาอย่างเต็มใจ รอยยิ้มที่มาจากใจจริงๆ แสงแดดในยามสายของวันนั้น ส่องกระทบใบหน้าของคนทั้งสองที่กำลังนั่งจับมือกันอยู่ท่ามกลางสวนดอกไม้อันงดงาม เป็นภาพที่ดูอบอุ่นและโรแมนติก ราวกับเป็นฉากในฝันที่เริ่มต้นขึ้นจริงๆ