แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องผ่านม่านลูกไม้สีขาวละมุนเข้ามาปลุกพิมลดาให้ตื่นขึ้นอย่างนุ่มนวล อากาศเย็นสบายหลังฝนตกเมื่อคืนยังคงอบอวลอยู่ในห้องนอน กลิ่นดิน กลิ่นใบไม้ที่เปียกชื้น ผสมผสานกับกลิ่นหอมอ่อนๆ ของน้ำยาปรับผ้านุ่มที่ใช้กับผ้าปูที่นอน ทำให้รู้สึกสดชื่นอย่างประหลาด เธอพลิกตัว ลุกขึ้นนั่งบนเตียง มองออกไปนอกหน้าต่าง ท้องฟ้าสีครามสดใสไร้เมฆหมอก เป็นภาพที่สวยงามเกินกว่าจะละสายตา เมื่อคืนนี้... ความทรงจำเมื่อคืนค่อยๆ ไหลกลับเข้ามาในหัวอย่างเป็นลำดับ ภาพรวินท์ในชุดเสื้อเชิ้ตสีอ่อนที่เปียกฝนเล็กน้อยตอนที่เขาพาเธอหลบฝน ภาพรอยยิ้มของเขาที่ดูอบอุ่นและอ่อนโยน ภาพมือของเขาที่ยังคงจับมือเธอแน่นอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะปล่อย ภาพแววตาของเขาที่มองมาที่เธอ ราวกับจะบอกเล่าความรู้สึกบางอย่างที่เกินกว่าคำพูดจะอธิบายได้ "แย่จัง" พิมลดาพึมพำกับตัวเองเบาๆ "นึกว่าจะได้อยู่ด้วยกันอีกหน่อย" เธอจำได้ว่าหลังจากนั้น รวินท์ก็พาเธอมาส่งที่ห้องพัก พร้อมกับบอกว่าเขาจะกลับไปนอนที่บ้านของเขาเอง แม้ว่าเธอจะรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย แต่ก็เข้าใจดี เขาต้องเดินทางไกลกว่าจะถึงบ้าน การที่เขาพาเธอมาส่งที่ห้องอย่างปลอดภัยก็ถือเป็นความใส่ใจที่เธอซาบซึ้งแล้ว หลังจากนั้น เธอไม่ได้พูดคุยกับเขาอีกเลย จนกระทั่งถึงเวลาอาหารเช้า เธอเห็นข้อความจากเขาปรากฏขึ้นบนหน้าจอโทรศัพท์ "อรุณสวัสดิ์ครับคนดี เช้านี้เป็นไงบ้าง? หวังว่าเมื่อคืนจะนอนหลับสบายนะ" พิมลดาอมยิ้ม เธอพิมพ์ตอบกลับไปทันที "อรุณสวัสดิ์ค่ะ ดีมากเลยค่ะ อากาศสดชื่นมากๆ ขอบคุณนะคะที่เป็นห่วง" ไม่นานนัก ข้อความตอบกลับก็เด้งขึ้นมา "ดีใจจังที่เธอชอบอากาศที่นี่ มันเป็นเสน่ห์อย่างหนึ่งของเมืองนี้เลยนะว่าไหม?" "จริงด้วยค่ะ" พิมลดาพิมพ์ตอบ "แต่สิ่งที่ทำให้ที่นี่มีเสน่ห์มากขึ้น ก็คือการได้มาเจอคุณนะคะ" เธอส่งสติกเกอร์รูปหัวใจสีชมพูไปให้ เธอรอสักครู่ ก่อนที่รวินท์จะตอบกลับมา "คำพูดนี้ทำให้ผมใจเต้นแรงเลยนะ รู้ไหม?" พิมลดารู้สึกแก้มร้อนผ่าว เธอวางโทรศัพท์ลง พยายามตั้งสติ เธอกำลังคุยกับผู้ชายที่เธอรู้สึกดีด้วยมากๆ แต่ก็ยังเป็นแค่ความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นจากการพบเจอเพียงไม่กี่วัน ความรู้สึกที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นมันรุนแรงจนบางครั้งเธอก็กลัว เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบาๆ ทำให้เธอสะดุ้งเล็กน้อย "ใครมานะ?" เธอคิดในใจ เธอเดินไปเปิดประตู ภาพของรวินท์ที่ยืนอยู่ตรงนั้น ทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงกว่าเดิม เขาอยู่ในชุดลำลองที่ดูสบายตา เสื้อยืดสีขาวกับกางเกงยีนส์ รองเท้าผ้าใบ ใบหน้าของเขาดูสดใส ดวงตาเป็นประกายเมื่อเห็นเธอ "มาแล้วเหรอครับ? นึกว่ายังหลับอยู่" รวินท์ยิ้มกว้าง "ผมว่าจะชวนไปทานมื้อเช้าด้วยกันหน่อย" "กำลังจะไปพอดีเลยค่ะ" พิมลดารีบตอบ "รอคุณอยู่น่ะค่ะ" เธอพูดติดตลก รวินท์หัวเราะเบาๆ "ดีใจจังที่ได้ยินแบบนั้น งั้นเราไปกันเลยดีกว่า ผมจองร้านอร่อยไว้แถวนี้" ระหว่างทางเดินไปร้านอาหาร ทั้งสองคนพูดคุยกันอย่างออกรส พิมลดาเล่าถึงความประทับใจในเมืองนี้ ประสบการณ์ที่เธอได้เจอ เรื่องราวเล็กๆ น้อยๆ ในชีวิตประจำวันของเธอ รวินท์เองก็รับฟังอย่างตั้งใจ สลับกับการเล่าเรื่องราวของเขาบ้าง การได้พูดคุยกันอย่างเปิดอกแบบนี้ ทำให้เธอรู้สึกสบายใจ และรู้สึกว่าเธอกับเขามีอะไรหลายๆ อย่างที่คล้ายกัน ร้านอาหารที่รวินท์พามาเป็นร้านเล็กๆ บรรยากาศอบอุ่น เป็นกันเอง ตั้งอยู่ริมแม่น้ำ มีโต๊ะให้นั่งด้านนอกรับลมเย็นๆ พวกเขาสั่งอาหารพื้นเมืองมาลองทานกัน พิมลดารู้สึกตื่นเต้นทุกครั้งที่ได้ลองชิมอาหารที่ไม่เคยทานมาก่อน "อร่อยมากเลยค่ะ" พิมลดากล่าวหลังจากที่ลองทานข้าวผัดปูจานโปรดของเธอ "ไม่เคยกินข้าวผัดปูที่รสชาติจัดจ้านและหอมกลิ่นปูสดๆ แบบนี้มาก่อนเลย" "ผมบอกแล้วไงว่าร้านนี้ไม่ผิดหวัง" รวินท์ยิ้มพึงพอใจ "ส่วนนี่เป็นแกงส้มผักรวม ปกติเธอชอบทานแกงส้มไหม?" "ชอบค่ะ แต่ไม่ค่อยได้ทานรสจัดๆ แบบนี้" พิมลดาลองตักแกงส้มเข้าปาก "โอ้โห เปรี้ยว เค็ม เผ็ด ครบรสเลยค่ะ แต่อร่อยจริงๆ" "ดีใจที่เธอชอบ" รวินท์กล่าว "อาหารที่นี่เป็นเอกลักษณ์ของท้องถิ่นเลยนะ แต่ละอย่างก็มีที่มาที่ไป" ตลอดมื้ออาหาร บรรยากาศเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและบทสนทนาที่ไหลลื่น ราวกับว่าทั้งสองคนรู้จักกันมานานแสนนาน พิมลดาแอบสังเกตแววตาของรวินท์ที่มองมาที่เธอเป็นระยะๆ แววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เธอไม่แน่ใจว่าใช่ความรักหรือไม่ แต่ก็ทำให้หัวใจของเธออบอุ่นทุกครั้งที่สบตา หลังจากทานอาหารเช้าเสร็จ รวินท์ก็เสนอตัวว่าจะพาเธอไปเที่ยวชมสถานที่ท่องเที่ยวอีกแห่งหนึ่งที่เขาคิดว่าเธอจะต้องชอบ "ผมว่าเธอต้องชอบที่นี่แน่ๆ เป็นสวนดอกไม้ที่สวยงามมาก ทุ่งดอกไม้สีสันสดใส ถ่ายรูปออกมาสวยแน่นอน" พิมลดายิ้มรับอย่างยินดี "ไปสิคะ! ฟังดูน่าสนุกจัง" การเดินทางไปสวนดอกไม้ก็เป็นอีกช่วงเวลาที่เต็มไปด้วยเรื่องราว รวินท์เล่าเรื่องราวเกี่ยวกับสวนแห่งนี้ ความเป็นมา ประวัติศาสตร์ของมัน ขณะที่พิมลดาก็ได้แต่มองออกไปนอกหน้าต่าง ชื่นชมทิวทัศน์ที่เปลี่ยนไปเรื่อยๆ "อีกไม่นานเราก็จะถึงแล้วนะครับ" รวินท์บอก "วันสุดท้ายของการมาเที่ยวของเธอแล้วสินะ" คำพูดนั้นทำให้พิมลดารู้สึกใจหายวาบ "ใช่ค่ะ... เร็วเหมือนกันนะคะ" เธอตอบเสียงเบา "ผมเสียดายเหมือนกันนะ" รวินท์พูดขึ้น "ถ้ามีโอกาส คงต้องหาเวลามาเจอกันอีกนะ" "แน่นอนค่ะ" พิมลดาตอบอย่างมั่นใจ "ยังไงเราก็ต้องเจอกันอีก" เมื่อมาถึงสวนดอกไม้ พิมลดาแทบจะหยุดหายใจกับความสวยงามเบื้องหน้า ทุ่งดอกไม้หลากสีสันบานสะพรั่งเต็มพื้นที่ แดง เหลือง ชมพู ม่วง ส้ม กลมกลืนกันอย่างลงตัว เป็นภาพที่งดงามราวกับภาพวาด รวินท์ยื่นกล้องถ่ายรูปให้กับเธอ "เอาเลยครับ เต็มที่เลยนะ ถ่ายรูปสวยๆ เก็บไว้เยอะๆ" พิมลดาพยักหน้ารับ เธอเดินเข้าไปในทุ่งดอกไม้ ถ่ายรูปไปเรื่อยๆ รวินท์ยืนมองเธออยู่ห่างๆ พร้อมกับรอยยิ้มที่มุมปาก เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปเธออย่างเงียบๆ "คุณก็ถ่ายรูปสิคะ" พิมลดาร้องบอกเมื่อเห็นเขายืนอยู่เฉยๆ "ผมเป็นคนถ่ายรูปให้เธอดีกว่า" รวินท์ตอบ "อยากได้รูปที่เราสองคนถ่ายด้วยกันไหม?" พิมลดารู้สึกหน้าแดงขึ้นมาอีกครั้ง "ก็ได้ค่ะ" ทั้งสองคนเดินเข้าไปใกล้กัน ยืนถ่ายรูปคู่กัน พิมลดาเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความอบอุ่นของรวินท์ เธอรู้สึกว่าช่วงเวลาขณะนี้ช่างมีค่าเหลือเกิน "ขอบคุณนะคะ สำหรับทุกอย่าง" พิมลดากล่าวอย่างจริงใจ "ขอบคุณที่พามาเที่ยวที่สวยๆ ขอบคุณที่ดูแลอย่างดี" "ผมต่างหากที่ต้องขอบคุณเธอ" รวินท์ตอบ "ที่ทำให้การเดินทางของผมมีความหมายมากขึ้น" เขาเอื้อมมือมาสัมผัสแก้มของเธอเบาๆ "ผม... ผมชอบเธอนะพิมลดา" คำสารภาพรักที่ตรงไปตรงมาทำให้พิมลดานิ่งไปชั่วขณะ "ฉัน... ฉันก็ชอบคุณเหมือนกันค่ะ รวินท์" เธอตอบเสียงสั่นเครือ รวินท์ยิ้มกว้าง เขากอดเธอไว้แน่น "ผมดีใจที่สุดเลย" ช่วงเวลาแห่งความสุขที่ได้อยู่ด้วยกันกำลังจะจบลง แต่ความรู้สึกดีๆ ที่เกิดขึ้นระหว่างพวกเขากลับเพิ่งเริ่มต้นขึ้นต่างหาก