รวินท์นั่งจิบกาแฟยามบ่ายพลางเลื่อนดูฟีดรูปภาพบนโซเชียลมีเดีย ภาพถ่ายมุมสวยๆ ของเมืองที่เขาเคยไปเยือนเมื่อครั้งยังเด็กผุดขึ้นมาบนหน้าจอ เขาหลงใหลในสถาปัตยกรรมเก่าแก่ที่ถูกกาลเวลาลูบไล้ ผสมผสานกับความทันสมัยของตึกระฟ้าที่เสียดฟ้า แสงแดดอ่อนๆ ยามบ่ายทาบทับลงบนอาคารแต่ละหลัง สร้างมิติและความลึกให้กับภาพได้อย่างน่าอัศจรรย์ เขาเคยฝันว่าสักวันหนึ่งจะได้กลับไปที่นั่นอีกครั้ง พร้อมกับคนที่ใช่ เคียงข้างกัน ชื่นชมความงามของเมืองที่เต็มไปด้วยความทรงจำ "พี่วินท์คะ" เสียงหวานใสจากปลายสายโทรศัพท์ดึงเขากลับสู่ปัจจุบัน "กำลังทำอะไรอยู่คะ?" "อ้อ กำลังดูรูปเล่นน่ะ พิม" รวินท์ตอบ "นึกถึงเรื่องเก่าๆ น่ะ" "เรื่องเก่าๆ แบบไหนคะ เล่าให้ฟังหน่อยได้ไหม" พิมลดาถามด้วยน้ำเสียงอยากรู้ "ก็เรื่องตอนเด็กๆ น่ะ พิม เคยไปเที่ยวที่นี่กับครอบครัว สมัยนั้นยังเด็กมาก จำอะไรได้ไม่เยอะ แต่ภาพความทรงจำมันยังติดอยู่ในหัวตลอด" รวินท์หยิบกล้องคู่ใจขึ้นมามอง "อยากกลับไปอีกครั้ง อยากไปถ่ายรูปมุมเดิมๆ ที่เคยเห็น" "ถ้าพี่วินท์อยากไปจริงๆ พิมว่าเราไปกันเลยดีไหมคะ" พิมลดาเสนอ "เราจะได้ไปพักผ่อน แล้วพี่วินท์ก็ได้ถ่ายรูปในที่ที่อยากถ่ายด้วย" รวินท์นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มออกมา "ดีเหมือนกันนะ พิม พี่ว่าพี่จะลองหาข้อมูลดู" "ดีเลยค่ะ! พิมจะช่วยหาข้อมูลด้วย" พิมลดาตอบรับอย่างกระตือรือร้น "เดี๋ยวเรานัดกันอีกทีนะ ว่าจะไปช่วงไหนดี" บทสนทนาจบลงด้วยความรู้สึกยินดีปนกับความตื่นเต้น รวินท์รู้สึกเหมือนฝันที่เป็นจริง กำลังจะได้กลับไปเยือนสถานที่ในความทรงจำอีกครั้ง และคราวนี้เขาจะมีพิมลดาอยู่เคียงข้าง หัวใจของเขาเต้นแรงขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว รวินท์และพิมลดาตัดสินใจเลือกช่วงเวลาที่เหมาะสมสำหรับการเดินทาง พวกเขากำหนดวันเดินทางและจองตั๋วเครื่องบินเรียบร้อยแล้ว ความสุขจากการวางแผนการเดินทางทำให้ทั้งสองคนลืมความกังวลเล็กๆ น้อยๆ ที่อาจจะเกิดขึ้นไปเสียหมดสิ้น ขณะที่รวินท์กำลังเตรียมอุปกรณ์ถ่ายภาพสำหรับทริป เขาก็เห็นข้อความที่เพื่อนสนิทส่งมาหา "เฮ้ยวินท์ ได้ข่าวว่ากำลังจะไปเที่ยวกับแฟนที่เชียงใหม่เหรอวะ?" รวินท์เลิกคิ้ว "แฟนไหนวะ?" "ก็พิมไง พิมลดาที่แกคุยด้วยตลอดนั่นแหละ" "ใครบอกแก?" รวินท์ถามด้วยความประหลาดใจ "ก็เห็นลงรูปคู่ในสตอรี่ไอจีเมื่อวานไง" รวินท์รีบเปิดเข้าไปดูสตอรี่ของพิมลดา ภาพที่ปรากฏขึ้นทำให้หัวใจของเขาหล่นวูบ เขาเห็นภาพพิมลดาถ่ายรูปกับชายหนุ่มคนหนึ่งในร้านอาหารแห่งหนึ่ง ภาพนั้นดูสนิทสนมเกินกว่าจะเป็นแค่เพื่อน ชายหนุ่มคนนั้นมีรอยยิ้มที่ดูอบอุ่น และพิมลดาเองก็ดูมีความสุขมากเมื่ออยู่กับเขา "นี่มันอะไรกันเนี่ย" รวินท์พึมพำกับตัวเอง ความรู้สึกสับสนถาโถมเข้ามาในหัว เขาไม่เคยรู้มาก่อนว่าพิมลดาจะมีใครอื่นอยู่ในชีวิต เขาพยายามตั้งสติ พยายามคิดว่าอาจจะเป็นแค่เพื่อนสนิทของพิมลดา แต่ภาพนั้นมันดูเกินกว่าคำว่าเพื่อนไปมากนัก "พิม" เขาพิมพ์ข้อความหาพิมลดา "เมื่อวานเห็นสตอรี่ไอจีแกนะ รูปกับใครน่ะ" ไม่นานนัก พิมลดาตอบกลับมา "อ๋อ เพื่อนเก่าที่ไม่ได้เจอกันนานน่ะค่ะ พอดีเขาชวนไปกินข้าว เลยไปเจอกันนิดหน่อย" คำตอบของพิมลดายังคงทำให้รวินท์ไม่สบายใจ เขาพยายามไม่คิดมาก แต่ภาพในสตอรี่ไอจียังคงวนเวียนอยู่ในหัว "แกแน่ใจนะว่าเขาเป็นแค่เพื่อน" เสียงของเพื่อนสนิทดังขึ้นในหัว "ดูจากในรูปแล้วมันไม่ใช่แค่นั้นนะเว้ย" รวินท์ตัดสินใจถามพิมลดาตรงๆ "พิม พี่อยากถามอะไรบางอย่าง" เขาพิมพ์ "แกเคยบอกว่ากำลังจะมาหาพี่ที่เชียงใหม่ใช่ไหม" "ใช่ค่ะ" พิมลดาตอบอย่างรวดเร็ว "มีอะไรหรือเปล่าคะ" "แล้วเรื่องรูปเมื่อวานล่ะ" รวินท์ถาม "เขาเป็นเพื่อนของแกจริงๆ ใช่ไหม" มีช่วงเวลาเงียบไปครู่หนึ่งก่อนที่พิมลดาจะตอบกลับมา "พี่วินท์คะ คือ... จริงๆ แล้วคนในรูปเขาคือ..." พิมลดาลากยาว "เขาคือใคร พิม" รวินท์ถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "เขาคือ...แฟนเก่าของพิมค่ะ" พิมลดาตอบเสียงเบา "เราบังเอิญเจอกัน ก็เลยคุยกันนิดหน่อยค่ะ" รวินท์รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนคว้าง เขาพยายามหายใจเข้าลึกๆ พยายามตั้งสติ "แฟนเก่า?" เขาพิมพ์ถามซ้ำ "แล้วทำไมแกถึงไม่ได้บอกพี่" "พิม...พิมไม่รู้จะบอกพี่วินท์ยังไงดีค่ะ" พิมลดากล่าว "พิมกลัวว่าพี่วินท์จะเข้าใจผิด" "แล้วตอนนี้พี่ควรจะเข้าใจว่ายังไงล่ะ พิม" รวินท์ถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความน้อยใจ "พิมขอโทษนะคะพี่วินท์" พิมลดากล่าว "พิมไม่ได้ตั้งใจจะปิดบังเลยจริงๆ แต่พอเจอเขา พิมก็รู้สึกสับสนไปหมด" "สับสนเรื่องอะไร พิม" รวินท์ถาม "แกยังรักเขาอยู่ใช่ไหม" "ไม่นะคะ! พิมไม่ได้รักเขาแล้วค่ะ" พิมลดาตอบทันที "พิมรักพี่วินท์นะคะ" "แล้วทำไมถึงไปเจอเขา" รวินท์ถามต่อ "ทำไมไม่บอกพี่" "พิมขอโทษนะคะพี่วินท์ พิมผิดเอง" พิมลดาพูดเสียงสั่น "พอดีเขาชวนไปกินข้าว พิมก็เลยไป แต่ก็แค่นั้นจริงๆ ค่ะ พิมไม่ได้คิดอะไรเลย" รวินท์เงียบไป เขาไม่รู้จะพูดอะไรอีกดี ความรู้สึกที่เคยเต็มเปี่ยมไปด้วยความสุข กลับกลายเป็นความคลุมเครือและความไม่แน่ใจ เขาเคยไว้ใจพิมลดาเต็มที่ แต่เมื่อเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น ความไว้ใจนั้นก็เริ่มสั่นคลอน "พี่ขอโทษนะพิม" รวินท์พิมพ์ "พี่ว่าพี่ขอเวลาคิดสักหน่อยนะ" เขากดวางสายโทรศัพท์ลงอย่างช้าๆ ภาพถ่ายในฟีดโซเชียลมีเดียที่เคยทำให้เขามีความสุข ตอนนี้กลับกลายเป็นสิ่งที่ทำให้เขารู้สึกปวดใจ ความสวยงามของเมืองในความทรงจำที่เขาเคยอยากไปเยือนอีกครั้ง บัดนี้กลับดูเลือนลางไปเสียหมดสิ้น