พิมลดาก้มลงมองภาพร่างเดิมที่อยู่บนโต๊ะทำงาน ภาพวาดที่เธอเคยตั้งใจจะมอบให้รวินท์เป็นของขวัญวันเกิด ทว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกลับทำให้ภาพวาดนั้นกลายเป็นเพียงสัญลักษณ์ของความหวังที่พังทลาย เธอหยิบปากกาขึ้นมา ปากกาที่เคยจับอย่างมั่นคง บัดนี้กลับสั่นระริกเล็กน้อย มือของเธอมีเหงื่อซึมออกมา เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามรวบรวมสมาธิ ร่างสีน้ำมันบนผืนผ้าใบยังคงไม่สมบูรณ์ มีเพียงเค้าโครงใบหน้าของรวินท์ที่ชัดเจนขึ้นมา รอยยิ้มที่เธอคุ้นเคย นัยน์ตาที่เคยอ่อนโยน ตอนนี้กลับมีบางอย่างที่เปลี่ยนไปในความทรงจำของเธอ “ทำไมนะ…” เธอพึมพำกับตัวเอง “ทำไมถึงได้เจ็บปวดขนาดนี้” แสงแดดอ่อนๆ ยามบ่ายส่องผ่านม่านโปร่งเข้ามา เผยให้เห็นฝุ่นละอองที่ลอยวนอยู่ในอากาศ ภาพวาดตรงหน้ายังคงเป็นภาพเดียวที่ดึงดูดความสนใจของเธอ ทุกเส้น ทุกเงา ล้วนมีความหมายและความรู้สึกซ่อนอยู่ การแก้ไขภาพร่างนี้ไม่ใช่เพียงการวาดใหม่ แต่เป็นการเยียวยาบาดแผลในใจไปด้วยในขณะเดียวกัน เธอกำลังพยายามหาทางเติมเต็มช่องว่างที่เคยเกิดขึ้น และสร้างสรรค์สิ่งใหม่จากเศษซากของความเสียใจ “พิม… เป็นอะไรหรือเปล่า?” เสียงหวานใสของอรุณรัตน์ดังขึ้นข้างๆ พิมลดาสะดุ้งเล็กน้อย เธอหันไปมองเพื่อนสนิทที่ยืนถือถาดผลไม้และน้ำผลไม้คั้นสดมาให้ “เปล่าจ้ะ แค่… กำลังคิดอะไรเพลินๆ” พิมลดายิ้มบางๆ ให้กับอรุณรัตน์ “คิดถึงใครอยู่ล่ะ?” อรุณรัตน์ยิ้มอย่างรู้ทัน วางถาดลงบนโต๊ะข้างๆ “พักนี้เห็นน้องเงียบๆ ไปเลยนะ” “ก็… มีเรื่องให้คิดเยอะนิดหน่อย” พิมลดากล่าวเลี่ยงๆ เธอไม่แน่ใจว่าจะเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้เพื่อนฟังได้มากน้อยแค่ไหน ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับรวินท์เป็นเรื่องที่ซับซ้อน และยังมีปมที่ยังไม่ถูกคลี่คลายอีกหลายอย่าง “ถ้าน้องอยากระบายอะไร ก็บอกพี่ได้นะ” อรุณรัตน์นั่งลงข้างๆ พิมลดา “พี่พร้อมรับฟังเสมอ” พิมลดามองหน้าเพื่อนสนิท ดวงตาของอรุณรัตน์ฉายแววห่วงใยอย่างแท้จริง เธอจึงตัดสินใจเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้ฟังอย่างละเอียด ตั้งแต่จุดเริ่มต้นความสัมพันธ์ที่สวยงาม ไปจนถึงความเข้าใจผิดที่นำมาซึ่งความเจ็บปวด อรุณรัตน์เงียบฟังอย่างตั้งใจตลอดเวลา เมื่อพิมลดาเล่าจบ เธอก็ยกมือขึ้นมากุมมือของเพื่อนเบาๆ “พี่เข้าใจเลยว่าน้องรู้สึกยังไง” อรุณรัตน์กล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะ ที่จะต้องผ่านอะไรแบบนี้มา” “ฉัน… ไม่รู้จะทำยังไงต่อไปดีอรุณ” พิมลดากล่าวเสียงสั่น “ฉันยังรักเขาอยู่ แต่… ความเชื่อใจมันหายไปหมดแล้ว” “ความรักกับความเชื่อใจเป็นของคู่กันนะพิม” อรุณรัตน์ตอบ “ถ้าขาดสิ่งใดสิ่งหนึ่งไป ความสัมพันธ์มันก็ไม่สมบูรณ์” “แล้วถ้า… ฉันอยากจะลองให้โอกาสเขาอีกครั้งล่ะ?” พิมลดามองหน้าอรุณรัตน์ ดวงตาเต็มไปด้วยความหวังและความลังเล “ฉัน… ยังอยากจะเชื่อในตัวเขา” อรุณรัตน์ยิ้มอย่างอ่อนโยน “ถ้าหัวใจของน้องบอกอย่างนั้น พี่ก็สนับสนุนนะ” เธอพูดพลางบีบมือเพื่อนเบาๆ “แต่ต้องให้เวลาตัวเองด้วยนะพิม อย่าเพิ่งรีบร้อน” “ขอบคุณนะอรุณ” พิมลดากล่าวด้วยความรู้สึกซาบซึ้ง “เธอเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของฉันเลย” “พี่ก็เหมือนกัน” อรุณรัตน์ตอบ “เอาล่ะ ทานผลไม้ก่อนนะ จะได้มีแรงวาดรูปต่อ” หลังจากอรุณรัตน์กลับไป พิมลดาก็กลับมานั่งจ้องภาพร่างอีกครั้ง คำพูดของอรุณรัตน์ปลุกประกายความหวังเล็กๆ ในใจของเธอขึ้นมาอีกครั้ง เธอตัดสินใจที่จะไม่ยอมแพ้ เธอจะพยายามแก้ไขภาพวาดนี้ให้เสร็จสมบูรณ์ ไม่ใช่เพื่อรวินท์เพียงคนเดียว แต่เพื่อตัวเองด้วย เพื่อพิสูจน์ว่าเธอก็สามารถก้าวผ่านความเจ็บปวดนี้ไปได้ เธอเริ่มบรรจงแต่งแต้มสีลงบนผืนผ้าใบอีกครั้ง ครั้งนี้เธอวาดด้วยความรู้สึกที่แตกต่างออกไป แทนที่จะเป็นความเจ็บปวดและความผิดหวัง เธอกลับเติมเต็มด้วยความหวัง ความเข้มแข็ง และความรักที่ยังคงหลงเหลืออยู่ เธอวาดรอยยิ้มของรวินท์ให้สดใสขึ้น ดวงตาคู่นั้นให้เปี่ยมไปด้วยความอบอุ่นอีกครั้ง เธอเชื่อว่าหากความรักของเธอแท้จริง มันก็จะสามารถเอาชนะอุปสรรคทุกอย่างไปได้ “รวินท์…” เธอพึมพำชื่อเขาเบาๆ “ฉันจะรอวันที่เราจะกลับมาคุยกันเหมือนเดิมนะ” แสงอาทิตย์เริ่มอ่อนลง ทาบทาแสงสีส้มอ่อนๆ ไปทั่วห้อง พิมลดายังคงนั่งอยู่หน้าภาพวาดของเธอ มือที่เคยสั่นเทา ตอนนี้กลับมั่นคงขึ้น เธอรู้สึกถึงพลังงานบางอย่างที่หล่อเลี้ยงหัวใจ เธอไม่ได้วาดภาพแค่ใบหน้าของรวินท์ แต่เธอกำลังวาดภาพอนาคตของเธอเอง อนาคตที่เธอหวังว่าจะมีเขาอยู่เคียงข้างอีกครั้ง เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา มองดูหน้าจอที่แสดงรูปของเธอและรวินท์เมื่อครั้งที่ยังมีความสุข รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของเธออีกครั้ง แม้ว่าความเจ็บปวดจะยังคงอยู่ แต่ความหวังก็เริ่มก่อตัวขึ้นมาแทนที่ เธอตัดสินใจแล้ว เธอจะลองต่อสู้เพื่อความรักครั้งนี้อีกสักครั้ง “ฉันต้องทำให้ได้” เธอพูดกับตัวเองอย่างหนักแน่น